علت و درمان سرگیجه

سرگیجه اصطلاحی است که برای توصیف طیفی از احساسات مانند احساس غش کردن، منگی سر، عدم تعادل و ضعف به کار می‌رود. سرگیجه می‌تواند باعث ایجاد حس غلطی مبنی بر چرخش فضای اطراف در دور سر شود. سرگیجه یکی از دلایل شایع مراجعه‌ بزرگسالان به پزشک می‌باشد. سرگیجه‌ی مکرر یا دائم می‌تواند به‌طور جدی زندگی شما را تحت تأثیر قرار دهد. ولی سرگیجه به‌ندرت نشانه‌ای از یک عارضه‌ی خطرناک است. درمان سرگیجه به علت و علائم آن بستگی دارد. این درمان اثربخش خواهد بود ولی ممکن است مشکل شما دوباره بروز کند.

تقریباً همه‌ی افراد در زمانی از زندگی خود احساس عدم تعادل یا چرخیدن محیط به دور سر خود را داشته‌اند. این علائم معمولاً با نام سرگیجه شناخته می‌شوند. این مشکل شیوع بالایی دارد ولی در صورتی‌که علت ایجاد آن عواملی مانند فشار پایین خون و یا پارکینسون باشند می‌تواند به عارضه‌ای جدی تبدیل شود. این عارضه در صورت درمان نشدن می‌تواند فعالیت‌های روزانه مانند رانندگی کردن و یا حتی راه رفتن را با مشکل مواجه کند. بنابراین مهم است که به هنگام مشاهده‌ی علائمی مثل حالت تهوع و سرگیجه، به پزشک خود مراجعه کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد علل سرگیجه و راه‌های درمان آن و یا رزرو نوبت با  متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

انواع

سرگیجه از نظر پزشکی، معنی به خصوصی ندارد ولی چهار عارضه‌ی اصلی وجود دارند که به‌عنوان انواع سرگیجه در نظر گرفته می‌شوند:

سرگیجه

احساس حرکت زمانی که حرکتی وجود ندارد، مانند چرخیدن محیط به دور سر. زمانی که این مشکل در جریان زندگی عادی فرد به وجود می‌آید نشان‌دهنده‌ی مشکلی در سیستم وستیبولار گوش داخلی می‌باشد. این سیستم مسئول حفظ تعادل بدن بوده و موقعیت بدن و سر شما را در فضا درک می‌کند. در حدود نیمی از موارد سرگیجه، از این نوع هستند.

سنگینی سر

سنگینی سر که با نام سنکوپ خفیف نیز شناخته می‌شود حالتی است که فرد احساس می‌کند در حالت غش کردن قرار دارد. این حالت معمولاً به دلیل بلند شدن بسیار سریع و یا تنفس عمیق به تعداد لازم برای ایجاد این حس بروز پیدا می‌کند.

عدم تعادل

مشکلی است مربوط به راه رفتن. افراد مبتلا به عدم تعادل زمانی که بر روی پاهای خود می‌ایستند احساس عدم تعادل کرده و فکر می‌کنند در حال زمین خوردن هستند.

علل سرگیجه

سرگیجه دلایل بسیار متفاوتی می‌تواند داشته باشد از جمله مشکلات مربوط به گوش داخلی، دریازدگی و اثرات دارویی. در برخی از مواقع این مشکل به دلیل یک عارضه‌ی پزشکی ایجاد می‌شود مثل گردش خون نامناسب، عفونت و یا آسیب.

احساسی که سرگیجه برای شما ایجاد می‌کند و عواملی که باعث شروع آن می‌شوند سرنخ‌هایی برای پیدا کردن علل ایجاد این مشکل هستند.

عارضه‌های عصبی

برخی از اختلالات عصبی مثل بیماری پارکینسون و ام اس می‌توانند به‌طور پیش‌رونده باعث از دست دادن تعادل شوند.

مشکلات مربوط به گوش داخلی (گیج رفتن سر)

مغز افرادی که به اختلالات گوش داخلی مبتلا هستند، سیگنال‌هایی را از گوش داخلی دریافت می‌کند که با اطلاعات دریافت شده از چشم و عصب‌های حسی مطابقت ندارند. این مشکل باعث ایجاد پریشانی می‌شود.

مشکلات مربوط به گردش خون

در صورتی‌که قلب شما خون کافی را به طرف مغز پمپ نکند ممکن است احساس سرگیجه، غش کردن و یا عدم تعادل داشته باشید. از جمله علل این مشکل می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کاهش فشارخون: کاهش شدید و ناگهانی فشار سیستولی خون (عدد بالاتر به هنگام اندازه‌گیری فشارخون) می‌تواند سبب سنگینی موقتی سر و یا احساس غش کردن شود. این مشکل ممکن است پس از ایستادن بسیار سریع ایجاد شود. این عارضه با نام هیپوتانسیون ارتواستاتیک نیز شناخته می‌شود.
  • گردش خون ناکافی: عارضه‌هایی مثل آسیب به عضله‌ی قلبی، حمله‌ی قلبی، آریتمی قلبی و یا حمله‌ی ایسکمیک گذرا می‌توانند سبب سرگیجه شوند. همچنین کاهش حجم خون می‌تواند سبب کمبود خون‌رسانی به مغز و گوش داخلی شود.

فقر آهن (کم‌خونی)

ازجمله علائم دیگری که با داشتن کم‌خونی همراه با سرگیجه بروز پیدا می‌کنند می‌توان به خستگی مفرط، ضعف و رنگ‌پریدگی اشاره کرد.

پایین بودن قند خون (هیپوگلایسمی)

این مشکل معمولاً در افراد مبتلا به دیابت که از انسولین استفاده می‌کنند رخ می‌دهد. سرگیجه (سنگین شدن سر) ممکن است با تعریق شدید و اضطراب همراه باشد.

داروها

سرگیجه ممکن است یکی از عوارض جانبی برخی از داروها مانند داروهای ضد تشنج، ضدافسردگی، آرام‌بخش‌ها و داروهای خواب‌آور باشد. به‌طور خاص، داروهایی که فشارخون را کاهش می‌دهند در صورتی‌که فشارخون را بیش‌ازحد پایین بیاورند سبب سرگیجه و غش کردن می‌شوند.

اختلالات اضطراب

برخی از انواع خاص اختلالات اضطراب می‌توانند سبب سرگیجه و سنگینی سر شوند. از جمله این اختلالات می‌توان به حمله‌های عصبی و یا ترس از ترک خانه و قرار گرفتن در محیط‌های باز و بزرگ (آگورافوبیا) اشاره کرد.

گرمازدگی و از دست رفتن آب بدن

اگر در آب و هوای گرم فعالیت می‌کنید و یا اگر مقدار کافی مایعات نمی‌نوشید ممکن است به دلیل گرمازدگی و یا کمبود آب بدن احساس سرگیجه کنید. این مشکل در افرادی که داروهای خاص مربوط به قلب مصرف می‌کنند بارزتر است.

مشکلات ناشی از سرگیجه

افرادی که به سرگیجه دچار می‌شوند ممکن است آن را با علائم بسیار متفاوتی توصیف کنند ازجمله:

  • توهم حرکت کردن یا چرخیدن (گیج رفتن سر)
  • احساس معلق بودن، سرگیجه و سنگینی سر
  • سردرد ناگهانی یا شدید
  • استفراغ ممتد
  • تغییرات ناگهانی در تکلم و حس بینایی و شنوایی
  • تلوتلو خوردن و مشکل در راه رفتن
  • غش کردن
  • درد سینه یا ضربان قلب نامنظم
  • بی‌حسی یا ضعف
  • تنگی نفس
  • تب بالا
  • خشک شدن و گرفتگی گردن
  • آسیب به سر 
  • تشنج 

تشخیص

تشخیص سرگیجه یک فرایند پیچیده است و معمولاً به چندین تست مختلف نیاز دارد. در اکثر موارد روند تشخیص با بررسی دقیق سوابق پزشکی و یک معاینه‌ی فیزیکی شروع می‌شود. هرچقدر که در مورد زمان شروع سرگیجه، زمانی که سرگیجه شیوع بیشتری دارد و احساسات خود به هنگام بروز سرگیجه اطلاعات دقیق‌تری به پزشک بدهید، او بهتر می‌تواند تشخیص را انجام دهد.

تست حرکت چشم

یکی از شاخصه‌های سیستم تعادلی بدن که به راحتی قابل اندازه‌گیری است، حرکت سریع و ناخودآگاه چشم به نام دودوئک یا نیستاگموس می‌باشد. با تحریک دستگاه عصبی شما با روش‌های مختلف که باعث تحریک دستگاه تعادلی می‌شوند و سپس اندازه‌گیری دقیق حرکت چشم، پزشک شما می‌تواند در مورد مشکلات موجود در دستگاه وستیبولار، اطلاعات زیادی را کسب کند.

از جمله آزمایشات دیگر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • آزمایش عصب کرانیال
  • تست موقعیتی حرکت دادن سر
  • آزمایشات تعادل ایستایی مانند تست رومبرگ

آزمایشات مخصوص:

  • تست فشار فیستولا
  • سی تی اسکن
  • اسکن MRI

روش‌های درمان سرگیجه

روش‌های درمانی متعددی برای سرگیجه و مشکلات تعادلی وجود دارند. متخصص شما می‌تواند روش درمانی مناسب برای شما را بررسی کند.

دارودرمانی

داروهای ضد سرگیجه‌ی متعددی وجود دارند که می‌توانند به شما در مراحل اولیه یا شدید سرگیجه کمک کنند. این داروها همان داروهایی هستند که برای درمان دریازدگی به کار می‌روند. این داروها معمولاً در دوره‌های 3 تا 14 روزه تجویز می‌شوند که به عارضه‌ی مورد درمان بستگی خواهد داشت.

عمل جراحی

تنها بخش بسیار جزئی و کوچکی از افراد مبتلا به سرگیجه برای بهبود علائم خود نیازمند عمل جراحی می‌باشند. عمل جراحی تنها برای افرادی در نظر گرفته می‌شود که پس از استفاده‌ی بلندمدت از داروها و انجام برنامه‌های توان‌بخشی، بهبودی در علائم وی مشاهده نشده است.

دیگر روش‌های درمانی

  • رفتاردرمانی شناختی (CBT) می‌تواند برای افرادی که به استرس، اضطراب و یا افسردگی مبتلا هستند مفید باشد.
  • روش‌های آرامش بخشی و تمرینات تنفسی می‌توانند برای کاهش استرس و اضطراب مؤثر واقع شوند.
  • بسیاری از افراد می‌گویند که مدیتیشن نیز می‌تواند استرس را کاهش دهد.

تمرین تعادل گوش درونی

تمرین تعادل گوش درونی روندی است که به مغز شما این اجازه را می‌دهد تا کنترل تعادل بدن را دوباره به دست گرفته و زمانی که بین اندام‌های وستیبولار گوش داخلی چپ و راست ناهماهنگی ایجاد شده و یا این ارگان‌ها آسیب دیده‌اند، علائم سرگیجه کاهش یابد.

تمرینات کاوتورن کوکسی

هدف از انجام تمرینات کاوتورن کوکسی، شل شدن عضلات گردن و شانه‌ها، تمرین دادن چشم‌ها برای حرکت مستقل از سر، تمرین تعادل برای موقعیت‌های عادی روزانه، تمرین حرکات سر که باعث سرگیجه می‌شوند، بهبود هماهنگی کلی بدن و تقویت حرکات طبیعی بدن می‌باشد.

تمرین تثبیت چشم

هدف از انجام تمرین تثبیت چشم، بهبود توانایی بینایی و قدرت تمرکز بر روی یک شئ ثابت در زمان حرکت کردن سر می‌باشد.

حرکات تغییر موقعیت مجاری نیم‌دایره‌ی گوش (CRP)

هدف از انجام حرکات تغییر موقعیت مجاری نیم‌دایره‌ی گوش (CRP)، درمان افراد مبتلا به سرگیجه‌ی وضعیتی حمله‌ای خوش‌خیم (BPPV) با استفاده از یک سری حرکات سر و اندام فوقانی می‌باشد که این حرکات توسط یک متخصص آموزش دیده انجام خواهند شد.

تمرینات برانت داروف

تمرینات برانت داروف را می‌توانید در منزل و بدون نیاز به کمک یک متخصص انجام دهید. این حرکات جزو تمرینات عادت دهنده بوده و روشی برای تغییر موقعیت مجاری نیم‌دایره (CRP) نیست بدین معنی که این روش نمی‌تواند موقعیت ذرات را تغییر دهد ولی می‌تواند آن‌ها را پراکنده کرده و به شما کمک کند تا با استفاده از حرکات مکرر سر، به علائم سرگیجه عادت کنید.

روش‌های درمانی خانگی و تغییر در سبک زندگی

سرگیجه معمولاً به صورت خود به خودی از بین می‌رود. اگر شاهد سرگیجه‌های مکرر بودید، نکات زیر را در نظر داشته باشید:

  • از انجام حرکت‌های ناگهانی خودداری کرده و برای تعادل بیشتر و در صورت نیاز با عصا راه بروید.
  • نور محیط را به اندازه‌ی مناسب و کافی تنظیم کنید.
  • بلافاصله به هنگام احساس سرگیجه بنشینید یا دراز بکشید. اگر شاهد سرگیجه‌ی شدید هستید، به‌طور ثابت در یک اتاق تاریک دراز بکشید و چشم‌های خود را ببندید.
  • اگر به‌طور ناگهانی و مکرر به سرگیجه دچار می‌شوید، از رانندگی و انجام کارهای حساس خودداری کنید.
  • استفاده از کافئین، الکل، نمک و تنباکو را کنار بگذارید. استفاده‌ی بیش ‌از حد از این مواد می‌تواند علائم و نشانه‌های عارضه‌ی شما را تشدید کند.
  • مقادیر کافی مایعات مصرف کنید، از یک رژیم غذایی سالم استفاده کنید، به مقدار کافی بخوابید و از استرس دوری کنید.
  • اگر سرگیجه‌ی شما به علت مصرف داروی خاصی می‌باشد، در مورد قطع مصرف و یا کاهش دوز آن با پزشک خود گفتگو کنید.
  • در یک محیط خنک استراحت کنید و آب یا نوشیدنی‌های ورزشی بنوشید.

علت و درمان فراموشی و از دست دادن حافظه کوتاه مدت و بلند مدت

از دست دادن حافظه که فراموشی نیز نامیده می‌شود، زمانی اتفاق می‌افتد که فردی توانایی یادآوری اطلاعات و حوادثی را که معمولا باید به یاد آورند، از دست می‌دهد.

اتفاق می‌تواند چند ثانیه یا چند دقیقه قبل رخ داده باشد و یا رویدادی به یاد ماندنی باشد که در گذشته رخ داده است. از دست دادن حافظه ممکن است بطور ناگهانی شروع شود، یا ممکن است در طی یک سال گذشته یا بیشتر، بدتر شده باشد. اینکه با بالا رفتن سن کمی فراموشکار می‌شوید امری طبیعی است. با این حال، فراموشی می‌تواند نشانه‌ای از مشکلی جدی‌تر باشد و باید توسط یک متخصص مغز و اعصاب بررسی شود. فراموشی می‌تواند برای فردی که تحت تاثیر قرار گرفته است و خانواده وی آزار دهنده و ناراحت‌کننده باشد.

ممکن است برای شما اتفاق افتاده باشد که نام افراد و جای کلید ماشینتان را فراموش کرده باشید. از دست دادن حافظه چیزی است که سراغ همه می‌آید و زمانی که پیر می‌شوید امری طبیعی است. اگر فراموشی تنها ناشی از حواس‌پرتی یا فراموش کردن اسم افراد است، پس موضوع جدی و خطرناکی نیست و با راه حل‌های ساده می‌توان از آن جلوگیری کرد. فراموشی وقتی خطرناک است که شدید باشد و منجر به آلزایمر شود، اما با مراجعه به پزشک و درمان به موقع می‌توان از آن جلوگیری کرد.

جهت اطلاع از علل فراموشی و روش‌های درمان آن و مشاوره با متخصص مغز و اعصاب و یا رزرو نوبت می‌توانید با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

انواع حافظه

خاطرات بسته به آنچه که هستند و اهمیت آنها برای فرد، ممکن است در حافظه کوتاه مدت یا بلند مدت ذخیره شوند.

  • حافظه کوتاه مدت اطلاعات کمی که فرد به صورت موقت نیاز دارد، مانند لیستی از چیزهایی که برای خرید در فروشگاه مواد غذایی می‌خواهد، را حفظ می‌کند.
  • حافظه‌ی بلند مدت، همانطور که از نامش پیدا است خاطرات (مانند نام دبیرستان) را برای مدت طولانی‌تری ذخیره می‌کند.

حافظه کوتاه مدت و حافظه بلند مدت در قسمت‌های مختلف مغز ذخیره می‌شوند. حافظه بلند مدت در بسیاری از نواحی مغز ذخیره می‌شود. یک قسمت از مغز (هیپوکامپ) اطلاعات جدید را مرتب می‌کند و آن را با اطلاعات مشابه که از قبل در مغز ذخیره شده‌اند، مرتبط می‌کند. این فرآیند خاطرات کوتاه مدت را به خاطرات بلند مدت تبدیل می‌کند.

دلایل

عوامل متعددی وجود دارند که منجر به فراموشی می‌شود، از جمله:

بیماری‌های عصبی

فراموشی می‌تواند ناشی از شرایط عصبی باشد، از جمله:

  • آلزایمر: فراموشی به طور فزاینده‌ای با بیماری آلزایمر بدتر می‌شود و در نتیجه فرد مبتلا، در مراحل بعدی قادر به تشخیص اعضای خانواده خود نیست.
  • دمانس عروقی
  • بیماری پارکینسون دمانس
  • حمله ایسکمیک گذرا یکی از عواملی است که موجب فراموشی می‌شود. حمله ایسکمیک گذرا بیماری است که در آن بیمار علائم سکته مغزی را دارد، اما مانند سکته مغزی نیست. در طی این رخداد، بیمار می‌تواند فراموشی یا سردرگمی موقتی داشته باشد.

آسیب سر

ضربه به سر به طور بالقوه می‌تواند عملکرد مغز و حافظه شما را تحت تاثیر قرار دهد. معاینه شدن بعد از یک ضربه‌ی سنگین مهم است. این امر می‌تواند باعث به وجود آمدن علائم فراموشی و بیماری بسیار جدی شود.

افسردگی

تاثیر غیر مستقیم افسردگی این است که مانع حفظ کردن خاطرات در مغز می‌شود. افراد مبتلا به افسردگی در توجه یا تمرکز کردن مشکل دارند که می‌تواند بخاطر سپردن را دشوار کند.

اضطراب و استرس

اگر احساس نگرانی خاصی در مورد چیزی دارید، ممکن است متوجه شوید که در حفظ خاطرات نیز دچار مشکل هستید. اضطراب می‌تواند یک مشکل همه‌گیر و بسیار گیج کننده باشد، بنابراین اینکه برای یادآوری آنچه که در جهان وسیع اطراف شما اتفاق می‌افتد دچار مشکل هستید، جای تعجب ندارد.

فقدان خواب

کمبود خواب و خستگی بر حافظه تاثیر می‌گذارد، زیرا زمانی که خواب هستیم مغز ما خاطرات را یکی کرده و ذخیره می‌کند. اگر به اندازه‌ی کافی نخوابید، مغز شما به سادگی نمی‌تواند رویدادها و اتفاقاتی که در آن روز اتفاق می‌افتد را ذخیره کند.

مشکلات تیروئید

غده تیروئید مسئول کنترل متابولیسم شما است. بنابراین داشتن یک تیروئید بیش از حد فعال یا غیر فعال می‌تواند منجر به ایجاد مشکلات حافظه مانند فراموشی و دشواری در تمرکز شود.

داروی بیهوشی

گاهی اوقات داشتن یک عمل جراحی که تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، می‌تواند به مشکلات حافظه منجر شود.

داروها

برخی داروها می‌توانند باعث از دست رفتن حافظه شوند، بنابراین در صورتی که اخیراً متوجه مشکلاتی در حافظه شده‌اید و شروع به مصرف داروی خاصی کرده‌اید با پزشک مشورت کنید.

کمبود ویتامین (B1 و B12)

فقدان بعضی ویتامین‌های، به ویژه ویتامین‌های B1 و B12 می‌تواند توانایی حافظه را تحت تاثیر قرار دهد.

سوء مصرف الکل و مواد مخدر 

الکل بر هیپوکامب، بخشی از مغز که نقش مهمی در شکل‌گیری، ذخیره و ایجاد خاطرات و انتقال حافظه کوتاه مدت به حافظه بلند مدت ایفا می‌کند تاثیر می‌گذارد.

علائم

موارد زیر علائم رایج فراموشی هستند:

  • توانایی یادگیری اطلاعات جدید مختل شده باشد (فراموشی جلو رونده).
  • توانایی یادآوری رویدادهای گذشته و اطلاعات آشنا در گذشته مختل می‌شود (فراموشی عقب رونده(.
  • خاطرات غیر واقعی: این خاطرات ممکن است بطور کامل ابداع شده باشند یا شامل خاطرات واقعی باشند که زمان آنها جابه‌جا شده است
  • حرکات غیر هماهنگ، گاهی رعشه و مشکلات عصبی
  • سردرگمی یا بی‌نظمی
  • مشکلات حافظه کوتاه مدت
  • از دست دادن جزئی از حافظه
  • از دست دادن کل حافظه
  • عدم تشخیص چهره
  • ناتوانی در تشخیص مکان‌ها

تشخیص

در ابتدا، پزشک باید سایر علل احتمالی از دست دادن حافظه، از جمله دمانس، بیماری آلزایمر، افسردگی یا تومور مغزی را بررسی کند.

پزشک برای صحبت کردن در مورد جزئیات پزشکی شما با دیگران نیاز به اجازه‌ی شما دارد.

راه‌های مختلف برای تشخیص:

بررسی سابقه‌ی بیمار

  • آسیب سر، جراحی، یا سکته مغزی
  • سابقه خانوادگی هر گونه بیماری عصبی یا روانی
  • داشتن سابقه افسردگی

انجام معاینه فیزیکی

این آزمایش ممکن است شامل معاینه‌ی موارد زیر باشد:

  • واکنش‌ها
  • عملکرد حسی
  • تعادل

بررسی فعالیت مغز

  • حافظه‌ی کوتاه مدت
  • حافظه‌ی بلند مدت

تشخیص آسیب مغزی

متخصص مغز و اعصاب ممکن است برای آگاهی از این که آسیب مغزی وجود دارد یا خیر از این دستگاه‌ها استفاده کنید:

  • اسکن ام آر آی
  • سی‌تی اسکن: سی‌تی اسکن در تشخیص خونریزی مغز (به ویژه از آسیب) خوب عمل می‌کند.
  • نوار مغزی به پزشک اجازه می‌دهد تا محل و شدت فعالیت مغز را تعیین کند.

درمان‌ها

خوشبختانه، در اکثر موارد فراموشی بدون درمان از بین می‌رود. با این حال، اگر یک اختلال جسمی یا روحی نهفته وجود داشته باشد، باید درمان شود (در صورت امکان).

دارو

در حال حاضر هیچ دارویی برای بازگرداندن حافظه در بیماران مبتلا به فراموشی وجود ندارد. از آنجایی که فراموشی در اثر کمبود تیامین (ویتامین B1) است، تغذیه هدفمند می‌تواند کمک کند. غلات سبوس‌دار، حبوبات (لوبیا و عدس)، آجیل، گوشت بدون چربی و مخمر منابع سرشاری از تیامین هستند. در زیر لیستی از داروهای رایج مورد استفاده برای درمان یا کاهش علائمی که موجب فراموشی می‌شوند، آمده است:

  • تزریق آتیوان
  • تزریق دیازپام
  • لورازپام در 0.9 درصد سدیم کلراید داخل وریدی
  • لورازپام در دکستروز 5٪ داخل وریدی
  • میدازولام

درمان‌های دیگر شامل موارد زیر است:

  • گاهی اوقات برای برخی بیماران روان درمانی راهی موثر است.
  • هیپنوتیزم می‌تواند یک راه موثر برای یادآوری خاطراتی باشد که فراموش شده‌اند.
  • پشتیبانی خانواده برای بهتر شدن بیمار مبتلا به فراموشی حیاتی است. روانشناسان و روانپزشکان عقیده دارند که ابزارهای جهت‌دهی واقعیت مانند تصاویر، بوها و موسیقی می‌تواند موثر باشد.
  • کار کردن با یک متخصص کار درمانی برای دریافت اطلاعات جدید به منظور جایگزینی خاطرات از دست رفته یا استفاده از خاطرات جدید به عنوان مبنای دستیابی به اطلاعات جدید.
  • یادگیری روش‌های مختلف برای تحلیل اطلاعات بطوری که ذخیره‌ی آن آسان‌تر باشد.
  • یادگیری نحوه بهترین استفاده از ابزارهای دیجیتالی، مانند تلفن‌های هوشمند. گوشی هوشمند می‌تواند برای یادآوری بیمار در مورد رویدادهای مهم استفاده شود.

روش‌های تقویت حافظه

  • استفاده از ارتباطات برای بخاطر آوردن حقیقت: برای استفاده‌ی موثر از ارتباطات، می‌توانید یک تصویر را در ذهن خود ایجاد کنید تا به شما در به یاد آوردن یک کلمه یا یک تصویر کمک کند.
  • استفاده از ارتباطات برای یادآوردی اعداد: برای بخاطر آوردن اعداد تنها باید عدد را به تکه‌های کوچک‌تر تقسیم کرده و تصاویری مرتبط با آن تکه‌ها ایجاد کرد.
  • مغز خود را تمرین دهید: تمرین دادن منظم مغز باعث رشد آن و تحریک شکل‌گیری ارتباطات عصبی جدید می‌شود که در بهبود حافظه موثر است.
  • هنگامی که باید چیزی را به یاد آورید نفس عمیق بکشید.
  • اکثرا بخندید: خنده باعث تحریک چندین بخش از مغز می‌شود و بخش‌هایی که مسئول حافظه هستند نیز در میان آنها می‌باشند.
  • سعی کنید میزان مصرف ویتامین D را افزایش دهید: مطالعات نشان می دهد که ویتامین D کم ممکن است با کاهش عملکرد شناختی همراه باشد.

پیشگیری

عادت‌های سالم زیر می‌تواند خطر ابتلا به از یاد بردن چیز بخصوص، آسیب‌های سر، دیوانگی، سکته مغزی و سایر علل احتمالی از دست دادن حافظه را کاهش دهد:

  • از مصرف زیاد الکل و مواد مخدر اجتناب کنید.
  • هنگام ورزش کردن، زمانی که در خطر ریسک بالای ضربه خوردن به سر هستید، از سرپوش محافظ استفاده کنید.
  • در طول زندگی خود از نظر ذهنی فعال بمانید. برای مثال، کلاس بروید، مکان‌های جدید را بگردید، کتاب‌های جدید بخوانید و بازی‌های چالش برانگیز انجام دهید.
  • از لحاظ جسمی در طول زندگی خود فعال باشید.
  • از یک رژیم غذایی برای سلامت قلب، از جمله میوه‌ها، سبزیجات، غلات سبوس‌دار و پروتئین‌های کم چربی استفاده کنید.
  • به اندازه کافی آب بنوشید.

علت و علائم بیماری ام اس(ms) و درمان آن

تصلب بافت چندگانه یا ام اس یک بیماری طولانی مدت است که می‌تواند بر مغز، نخاع و اعصاب بینایی چشم‌ها تاثیر بگذارد. این بیماری باعث مشکلاتی در بینایی، تعادل، کنترل عضلات و سایر عملکردهای بدن می‌گردد. تاثیرات آن اغلب برای هر شخص مبتلا به بیماری متفاوت است. برخی افراد دارای علائم خفیفی هستند و نیازی به درمان ندارند. سایر افراد در انجام امور روزمره مشکل پیدا می‌کنند. ام اس زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به مواد چربی به نام میلین که برای محافظت از رشته‌های عصبی دور آنها می‌پیچند، حمله می‌کنند. اعصاب بدون پوسته‌ی بیرونی آسیب می‌بینند و ممکن است بافت اسکار شکل بگیرد. آسیب بدین معنی است که مغز نمی‌تواند سیگنال‌ها را بطور مناسب در بدن ارسال کند. همچنین اعصاب آنطور که باید برای حرکت و احساسات کمک نمی‌کنند.

ام اس یک بیماری التهابی مزمن در سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) است. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن بطور اشتباه ماده‌ی چربی که از رشته‌های عصبی در مغز و نخاع محافظت می‌کند را مورد هدف قرار می‌دهد. هر فردی می‌تواند دچار ام اس شود، اما احتمال ابتلا به آن در زنان دو برابر بیشتر است و معمولاً بین ۱۵ تا ۶۰ سالگی تشخیص داده می‌شود. احتمال ابتلا به ام اس در صورتی که سابقه‌ی خانوادگی ابتلا به این بیماری یا سایر اختلالات خود ایمنی وجود داشته باشد، بالاتر است. داشتن سابقه‌ی مونونوکلئوز و سیگاری بودن نیز خطر ابتلا به ام اس را افزایش می‌دهند. در صورتی که ام اس داشته باشید آیا متوجه آن می‌شوید؟ علائم ام اس در مراحل اولیه می‌توانند بطور مکرر ظاهر و برطرف شوند؛ ممکن است در یک دوره‌ی زمانی یک علامت داشته باشید و سپس به مدت چند ماه یا حتی چند سال هیچ علائمی نداشته باشید. ام اس می‌تواند تاثیر بدی بر زندگی داشته باشد مگر اینکه بطور زود هنگام تشخیص داده شده و درمان شود.

برای کسب آگاهی درباره‌ی ام اس، تشخیص و درمان آن و همچنین مشاوره با متخصص مغز و اعصاب و یا رزرو نوبت می‌توانید با متخصص مغز و اعصاب  تماس حاصل کنید.

علل

پزشکان دقیق نمی‌دانند که چه عاملی باعث ام اس می‌شود، اما عوامل زیادی وجود دارند که به نظر موجب افزایش احتمال ابتلا به بیماری می‌شوند:

  • افرادی که دارای برخی ژن‌ها هستند ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری باشند. سیگار کشیدن نیز می‌تواند خطر آن را افزایش دهد.
  • برخی افراد ممکن است بعد از ابتلا به یک عفونت ویروسی مانند ویروس اپشتین بار یا هرپس ویروس انسانی ۶ که باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن نتواند بطور طبیعی کار کند، دچار ام اس شوند. عفونت ممکن است موجب تحریک بیماری یا برگشت آن شود. دانشمندان در حال مطالعه بر روی رابطه‌ی بین ویروس‌ها و ام اس هستند، اما هنوز پاسخ واضحی نیافته‌اند.
  • برخی مطالعات نشان می‌دهند که ویتامین دی که از نور خورشید دریافت می‌شود، موجب تقویت سیستم ایمنی بدن شده و از ابتلا به ام اس جلوگیری می‌کند. برخی افرادی که بیشتر مستعد ابتلا به بیماری هستند در صورتی که به نواحی آفتابی بروند، احتمالاً کمتر در معرض خطر خواهند بود.

عوامل خطر

برخی عوامل خطر وجود دارند که خطر ابتلا به ام اس را افزایش می‌دهند از جمله:

  • سن: شروع بیماری در ۷۰ درصد از بیماران در سنین بین ۲۰ تا ۵۰ سالگی و متوسط آن ۳۰ سالگی است. این بیماری همچنین هم در افراد جوان و هم افراد مسن رخ می‌دهد. در موارد نادر قبل از ۱۵ سالگی یا بعد از ۶۰ سالگی نیز مشاهده شده است.
  • جنسیت: ام اس در زنان حدود ۲.۵ برابر بیشتر شایع است. شکاف جنسیتی در میان افرادی که در جوانی دچار ام اس می‌شوند بیشتر است. هرچند برخی مطالعات نشان می‌دهد که مردان در اثر بیماری بیشتر ناتوان می‌شوند.
  • سابقه خانوادگی: سابقه خانوادگی ابتلا به بیماری ممکن است برخی افراد را بیشتر مستعد ابتلا به آن کند، هرچند برای شخصی که تمام عوامل ژنتیکی که در ام اس نقش دارند را به ارث برده باشد خطر ابتلا به آن تنها حدود ۲ تا ۴ درصد است. برخی مطالعات نشان می‌دهند که اعضای خانواده‌ای که دچار ام اس هستند احتمالاً در یک سن مشخص دچار بیماری می‌شوند. با این حال سابقه خانوادگی پیش‌بینی نمی‌کند که آیا یک عضو خانواده به همان شدت دچار بیماری می‌شود یا خیر.

علائم ام اس

  • مشکل در راه رفتن
  • احساس خستگی
  • ضعف یا گرفتگی عضلانی
  • تاری دید یا دوبینی
  • بی‌حسی و مور مور شدن 
  • مشکلات جنسی
  • کنترل ضعیف مثانه یا روده 
  • درد
  • افسردگی 
  • مشکل در تمرکز یا یادآوری 

اولین علائم اغلب در سنین ۲۰ تا ۴۰ سالگی بروز پیدا می‌کنند. بیشتر افراد مبتلا به ام اس دچار حملاتی می‌شوند که مرحله عود بیماری نامیده می‌شود که طی آن شرایط بطور چشمگیری بدتر می‌شود. پس از این حملات معمولاً دوره‌ی بهبودی است و علائم بهبود می‌یابند. برای سایر افراد، بیماری در طول زمان بدتر می‌شود.

دوره‌ها

ام اس اغلب بصورت یکی از سه دوره‌ی بالینی رخ می‌دهد که هر یک ممکن است خفیف، متوسط یا شدید باشند.

عود کننده- فروکش کننده RRMS))

خصوصیت نوع عود کننده- فروکش کننده بهبودی نسبی یا کامل بعد از حملات است. این حالت شایع‌ترین نوع ام اسم می‌باشد و ۷۰ تا ۷۵ درصد از بیماران مبتلا به ام اس در ابتدا مبتلا به دوره‌ی عود کننده- فروکش کننده می‌شوند.

پیشرونده- ثانویه (SPMS)

نوع پیشرونده- ثانویه در واقع دوره‌ی عود کننده- فروکش کننده‌ای است که بطور ثابتی پیشرونده می‌شود. در این حالت حملات و بهبودهای نسبی بطور مکرر رخ می‌دهند. از بین ۷۰ تا ۷۵ درصد از افرادی که دچار بیماری نوع عود کننده- فروکش کننده می‌شوند، بیشتر از ۵۰ درصد ظرف ۱۰ سال و ۹۰ درصد ظرف ۲۵ سال دچار نوع پیشرونده- ثانویه می‌شوند.

پیشرونده- اولیه (PPMS)

این نوع بیماری یک دوره‌ی پیشرونده از زمان آغاز است. علائم معمولاً برطرف نمی‌شوند. ۱۵ درصد از افراد مبتلا به ام اس دچار نوع پیشرونده- اولیه هستند، هرچند تشخیص معمولاً باید بعد از زمانی که فرد برای یک دوره‌ی زمانی با ناتوانی پیشرونده زندگی کرده اما حملات حادی را تجربه نکرده است، انجام شود.

تشخیص

تشخیص ام اس می‌تواند دشوار باشد، زیرا علائم آن می‌تواند شبیه به بسیاری از اختلالات دیگر باشد. در صورتی که مبتلا به آن باشید، باید به متخصصی مراجعه کنید که مغز و سیستم عصبی را درمان می‌کند و متخصص مغز و اعصاب نام دارد. وی سابقه‌ی پزشکی شما را بررسی کرده و علائم کلیدی آسیب عصبی در مغز، نخاع و اعصاب بینایی را کنترل می کند.

هیچ آزمایش مشخصی وجود ندارد که بتواند ابتلا به ام اس را تایید کند. پزشک از چندین آزمایش برای معاینه‌ی شما استفاده خواهد کرد که شامل موارد زیر هستند:

  • آزمایش‌های خون برای کنترل بیماری‌هایی که باعث علائم مشابه می‌شوند، مانند بیماری لایم و ایدز 
  • تعادل، هماهنگی، بینایی و سایر عملکردهای خود را کنترل کنید تا متوجه شوید که اعصابتان چگونه عمل می‌کنند.
  • آزمایشی که تصاویری دقیق از ساختارهای داخل بدن تهیه می‌کند که ام آر آی نام دارد.
  • تجزیه و تحلیل مایعی که نقش ضربه‌گیر را در مغز و نخاع دارد و مایع مغزی نخاعی نامیده می‌شود. افراد مبتلا به ام اس معمولاً دارای پروتئین‌های خاصی در مایع مغزی نخاعی خود هستند.
  • آزمایش‌هایی (به نام پتانسیل برانگیخته) که فعالیت الکتریکی مغز را اندازه می‌گیرد.

درمان ام اس

در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای ام اس وجود ندارد، اما برخی درمان‌ها می‌توانند موجب بهبود وضعیت بیمار شده و باعث شوند که بدن بطور مناسب عمل کند.

دارو

پزشک می‌تواند داروهایی را تجویز کند که ممکن است دوره‌ی بیماری را کاهش دهند، از حملات پیشگیری کرده یا آنها را درمان کنند، علائم را تسکین دهند یا به کنترل استرسی که می‌تواند همراه با بیماری باشد کمک کنند.

داروهایی که ممکن است روند بیماری ام اس را کند کنند یا به درمان آسیب عصبی کمک کنند عبارتند از:

  • اینترفرون بتا (Avonex، Betaseron و Rebif)
  • کوپلیمر-۱ (Copaxone)
  • داکلیزوماب (Zinbryta)
  • دالفامپریدین (Ampyra)
  • دی‌متیل فومارات (Tecfidera)
  • ناتالیزوماب (Tysabri)
  • میتوکسانترون (Novantrone)
  • اوکرلیزوماب (Ocrevus)
  • تری فلونومید (Aubagio)

ممکن است پزشک برای کوتاه‌تر کردن و کاهش شدت حملات ام اس استروئید تجویز کند. همچنین می‌توان داروهای دیگری مانند شل کننده‌های عضلانی، آرام بخش یا سم بوتولینوم (بوتاکس) را برای تسکین اسپاسم‌های عضلانی و درمان برخی علائم دیگر امتحان کرد.

فیزیوتراپی

متخصص مغز و اعصاب در طول درمان، فیزیوتراپی و روش‌های دیگری را برای کنترل علائم شما تجویز می‌کند:

  • متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما ورزش‌هایی را آموزش دهد که قدرت و تعادل خود را حفظ کنید و خستگی و درد را کنترل نمایید.
  • متخصص کاردرمانی می‌تواند روش‌های جدیدی را برای برخی امور آموزش دهد تا کار کردن و مراقبت از خود آسان‌تر شود. در صورتی که در راه رفتن مشکل پیدا کنید، عصا، واکر یا بریس‌ها می‌توانند به شما کمک کنند.
  • همراه با درمان می‌توانید اقداماتی را برای تسکین علائم ام اس انجام دهید. بطور منظم ورزش کنید و از گرمای شدید پرهیز کنید تا انرژی‌تان افزایش یابد. با پزشک در مورد انجام یوگا جهت کاهش خستگی یا استرس مشورت کنید.
  • مراقب سلامت روانی خود نیز باشید. درخواست کمک از خانواده، دوستان یا مشاور برای کنترل استرس یا اضطراب موثر است. گروه‌های حمایتی نیز محلی عالی برای ارتباط با سایر افراد مبتلا به ام اس می‌باشند.

مراقبت‌های جانبی

بیماران می‌توانند در انجام امور روزانه، صحبت کردن و راه رفتن مشکل داشته باشند. درمان‌ها می‌توانند علائم را کاهش دهند و پیشرفت بیماری را آهسته کنند. بیماران ام اس ممکن است نیاز به وسایل کمکی متعددی مانند عصا، واکر یا ویلچیر و دسته‌های مخصوص برای برس و مسواک داشته باشند.

پیشگیری

هیچ روش خاصی برای پیشگیری از ام اس وجود ندارد، اما با انجام برخی اقدامات می‌توان احتمال ابتلا به ام اس را کاهش داد:

  • دریافت ویتامین دی
  • خوردن میوه به مقدار کافی
  • قطع مصرف نوشیدنی‌های رژیمی
  • عدم مصرف لبنیات پرچرب
  • پرهیز از چربی‌های اشباع
  • قطع مصرف الکل

سردرد شدید و مزمن: علت و روش های درمان

سردرد ناراحتی بسیار شایعی است که اکثر ما آن را بارها تجربه کرده‌ایم. سردرد به سن، نژاد و جنسیت خاصی محدود نمی‌شود. سردرد گاهی نشانه استرس یا اضطراب عاطفی است و گاهی پی‌آمد ابتلا به اختلال‌هایی چون میگرن، فشار خون بالا، اضطراب یا افسردگی محسوب می‌شود. سردرد مشکلات دیگری را نیز به دنبال دارد. برای مثال بیماران مبتلا به سردردهای میگرنی مزمن در انجام وظایف شغلی یا تحصیلی خود به مشکل برمی‎خورند. پزشکان درمان‌های متعددی را برای سردرد توصیه می‌کنند که از آن جمله می‌توان به مصرف مسکن و ایجاد تغییراتی مفید در سبک زندگی مانند نوشیدن آب کافی یا بهبود کیفیت خواب اشاره کرد.

پژوهش‌های پزشکی نشان داده است که بیش از 70 % از سردردها از مشکلات مربوط به مناسبات میان‌فردی، برای مثال اختلال در روابط شغلی نشأت می‌گیرد. افسردگی و از دست دادن حافظه کوتاه مدت که بهره‌روی و شادابی بیمار را نیز تحت الشعاع قرار می‌دهد، از جمله مشکلاتی است که در میان افراد دچار سردردهای مکرر شیوع بالایی دارد.

از آنجایی که سردرد می‌تواند علامت عارضه‌ای جدی باشد، و چنانچه از سردرد شدید، مداوم یا مکرر رنج می‌برید، حتماً به پزشک مراجعه کنید. اگر سردردهایتان دردناک‌تر و آزاردهنده‌تر از سر دردهای قبلی گردید و پس از مصرف مسکن بهبود نیافت یا با علائمی مانند گیجی و منگی، تب، تغییرات حسی و گرفتگی و کج شدن گردن همراه شد، به سرعت با پزشک تماس بگیرید. متخصصین مغز و اعصاب می‌توانند علت‌های سردرد را از جمله عفونت، سکته و یا استرس  به خوبی تشخیص داده و درمان‌های مناسب با نوع بیماری را تجویز نمایند. برای دریافت مشاوره و کسب اطلاعات بیشتر درباره انواع سردرد و روش‌های درمان آن و یا رزرو نوبت می‌توانید با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

سردرد چیست؟

دردی را که از سر یا بخش بالایی گردن شروع می‌شود، سردرد گویند. منشأ درد بافت‌ها و ساختارهایی است که جمجمه یا مغز را دربر می‌گیرد؛ چرا که خود مغز هیچ عصبی ندارد که باعث ایجاد حس درد (فیبرهای درد) شود. لایه بافتی نازکی، موسوم به پریوستئوم، که در اطراف استخوان‌ها وجود دارد، عضلات دربرگیرنده جمجمه، سینوس‌ها، چشم‌ها و بافت‌های نازک پوشاننده سطح مغز و نخاع (مننژها)، سرخرگ‌ها، سیاهرگ‌ها و عصب‌ها همگی ممکن است ملتهب یا تحریک شوند و به سر درد دامن بزنند. درد می‌تواند سنگین، تیز، ضربان‌دار، مداوم، دوره‌ای، خفیف یا شدید باشد.

علل

در ادامه علل مختلف سردرد را با هم بررسی می‌کنیم.

علل عصب‌شناختی

  • نورالژی اکسی‌پیتال: دو عصب اکسی‌پیتال در ستون فقرات بالای گردن وجود دارد که از عضله‌های جمجمه عبور می‌کند. تحریک یکی از این عصب‌ها دردی ناگهانی مانند شوک الکتریکی و همراه با سوزش را در پی دارد. این درد غالباً فقط در یک سمت سر حس می‌شود.
  • آرتریت گیجگاهی: در این عارضه شریان‌هایی که خون را به سر و مغز می‌رساند، ملتهب شده و آسیب دیده است. این فشار به علائم دیگری چون اختلال دید، درد شانه یا مفصل ران، درد فک و کاهش وزن نیز دامن می‌زند.
  • نورالژی عصب سه قلو: این عارضه مزمن عصب‌هایی را درگیر می‌کند که پیام‌های حسی صورت را به مغز منتقل می‌کنند. کوچکترین تحریک صورت انفجار درد را در پی خواهد داشت.

دلایل جدی‌تر سر درد که باعث بروز درد در یک سمت سر می‌شود، عبارت است از:

  • وارد شدن ضربه به سر
  • آنوریسم
  • تومورهای خوش‌خیم یا بدخیم و سرطانی

عامل‌های مرتبط با سبک زندگی

سر درد در اکثر موارد از عامل‌های زیر نشأت می‌گیرد:

  • استرس
  • خستگی مزمن
  • گرسنگی
  • ناراحتی‌های عضلات گردن
  • عوارض جانبی داروها: برای مثال مصرف درازمدت داروهای مسکن غیرتجویزی

عفونت و آلرژی

آلرژی‌ها و عفونت‌های سینوسی نیز باعث سردرد می‌شود. سردردهای ناشی از عفونت‌های سینوسی نتیجه التهاب است که به فشار و درد پشت استخوان‌های گونه و پیشانی منجر می‌شود.

زیاده‌روی در مصرف دارو

مصرف بیش از حد دارو برای درمان سردرد، خود باعث سر درد می‌شود. این نوع سردرد دومین اختلال شایع سردرد ثانویه با میزان شیوع 5 % است. اثر مصرف خودسرانه دارو معمولاً پس از بیدار شدن از خواب بیشترین شدت را دارد.

علائم

سر درد با علائم زیر همراه است:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • درد گرفتن چشم‌ها هنگام نگاه کردن به نورهای درخشان (نورهراسی یا فوتوفوبیا)
  • سرگیجه
  • ورتیگو
  • حساس به لمس بودن جمجمه
  • احساس گرفتگی در سر
  • سکته مغزی

انواع

سردرد به دو نوع اصلی تقسیم‌بندی می‌شود.

سردرد اولیه

سردرد اولیه به تنهایی یک بیماری محسوب می‌شود که علت آن فعالیت بیش از حد یا مشکلات ساختارهای حساس به درد سر است.

این ساختارها شامل عروق، عضلات و عصب‌های سر و گردن می‌شود. همچنین سردرد اولیه گاهی پی‌آمد تغییراتی است که در فعالیت شیمیایی مغز رخ می‌دهد. میگرن، سردردهای خوشه‌ای و سر دردهای تنشی گونه‌های شایعی از سردرد اولیه به شمار می‌آید.

  • سردرد تنشی: سردرد تنشی شایع‌ترین نوع سر درد است که در حدود 75 % بزرگسالان مشاهده می‌شود. اگرچه سردرد تنشی معمولاً در هر دو طرف سر حس می‌شود، اما ممکن است یک طرفه باشد یا همیشه فقط در یک سمت سر بروز یابد. سردرد تنشی دردی سنگین یا فشار دهنده است که شانه‌ها و گردن را نیز درگیر می‌کند.
  • سردرد میگرنی: میگرن ممکن است یک طرفه یا دوطرفه باشد و با حساسیت به نور و صدا، استفراغ و حالت تهوع، تاری دید یا مورمور شدن نیز همراه باشد. سر درد میگرنی دردی شدید و ضربان‌دار است.
  • سردرد خوشه‌ای: سرددرهای خوشه‌ای غالباً دردناک است و فقط در یک طرف سر بروز می‌یابد. بی‌قراری، رنگ پریدگی یا برافروختگی پوست، قرمزی چشم سمت دردناک و آب ریزش بینی سمت درگیر صورت نیز از علائم همراه با سردرد خوشه‌ای است. سردرد خوشه‌ای درد شدیدی است که در گردن، صورت، سر و شانه‌ها نیز منتشر می‌شود.

سردردهای ثانویه 

سردرد ثانویه علامت وجود مشکلی است که عصب‌های حساس به درد سر را تحریک کرده است. به بیان دیگر علائم سر درد در واقع از عارضه دیگری نشأت می‌گیرد.

عامل‌های متعددی منجر به سردرد ثانویه می‌شود که از آن جمله می‌توان به نوشیدن مشروبات الکلی، تومور مغزی، مسمومیت با گاز مونواکسید کربن، سکته مغزی و خونریزی داخل یا اطراف مغز اشاره کرد.

تشخیص

پزشک معمولاً می‌تواند سردرد را با توجه به شرح حال بیمار، نوع درد و زمان و الگوی حمله‌ها تشخیص دهد. چنانچه ماهیت سردرد پیچیده تشخیص داده شود، پزشک برای تشخیص افتراقی و رد احتمال ابتلا به علل جدی‌تر درد دستور آزمایش‌هایی مانند موارد زیر را می‌دهد:

  • آزمایش خون
  • رادیوگرافی
  • اسکن مغز مانند سی تی اسکن و ام آر آی

درمان

اگرچه هیچ راهی برای مداوای قطعی سردرد وجود ندارد، اما روش‌های مختلفی برای تسکین درد پیشنهاد می‌شود که شامل تجویز دارو و روش‌های دیگری مانند درمان‌های مکمل می‌شود. همواره قبل از شروع هر نوع درمان با پزشک معالج خود مشورت کنید. از مصرف خودسرانه داروهای زیر بپرهیزید:

  • مسکن یا ضددردهایی مانند آسپرین و پاراستامول (پانادول)
  • مسکن یا ضددردهای دارای کدئین (پانادئین)
  • مسکن یا ضددردهای حاوی آرام‌بخش (مرسیندول، فیورینال)
  • داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب (NSAIDs) مانند ایبوپروفن (نوروفن)

به خاطر داشته باشید که مصرف فراورده‌های دارویی فوق تحت نظر پزشک یا مطابق دستور مصرف ایمن و موثر خواهد بود.

درمان پیشگیری

داروی مخصوص درمان پیشگیری باید، حتی در صورت نداشتن سردرد، هر روز مصرف شود تا احتمال بروز سر دردهای شدید یا مکرر کاهش یابد. بعضی از داروهای پیشگیری کننده از سردرد عبارت‌اند از:

  • پیزوتیفن (ساندومیگران): این دارو پرکاربردترین داروی پیشگیری است که اکثر پزشکان آن را تجویز می‌کنند.
  • مسدود کننده‌های بتا (بتالاک، لوپرسور، ایندرال، درالین): گیرنده‌های بتا یعنی گیرنده‌هایی را مسدود می‌کند که آدرنالین از طریق آنها اثر خود را بر سیستم عصبی و عروق خونی به جا می‌گذارد.
  • والپروات (اپیلیم) تعدیل کننده‌ای عصبی است که اثر آن در مقابله با اکثر سردردها اثبات شده است.
  • آمی‌تریپتیلین و ضدافسردگی‌های سه حلقه‌ای مشابه (تریپتانول و اقلام مشابه) جدا از اثر ضدافسردگی سردرد را نیز تسکین می‌دهند.
  • متی‌سرژید (دسریل)
  • عصاره گیاهی گل مینا که اثر آن در پیشگیری از میگرن به اثبات رسیده است.

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی زیر نیز به تسکین سر درد کمک می‌کند:

  • نعناع: چای نعناع بنوشید.
  • منیزیم: قرص منیزیم مصرف کنید.
  • کمپرس سرد: از کمپرس‌های سردی مانند کیسه یخ استفاده کنید.
  • دوش آب داغ: دوش آب داغ می‌تواند درد را تسکین دهد.

تغییر در سبک زندگی

گاهی اوقات ایجاد تغییراتی ساده در سبک زندگی موثرتر از هر درمان دیگری است. بسیاری از بیماران با انجام اقدامات ساده زیر توانسته‌اند، بر سر درد آزاردهنده  خود غلبه کنند:

  • خواب منظم و کافی
  • ورزش کردن
  • نوشیدن آب کافی در طول روز
  • خوردن غذاهای سالم
  • ترک سیگار و دخانیات
  • خودداری از استشمام عطرها یا بوهای تند

علت ها و درمان اختلالات خواب

خواب یکی از مهم‌ترین عملکردهای مغز است. در حقیقت، بسته به سن بین یک سوم تا دو سوم از طول روز را در خواب هستیم. با اینکه علم خواب همچنان تا حد زیادی ناشناخته است، اما می‌دانیم که بی‌خوابی می‌تواند باعث مشکلات سلامتی و شناختی شود. هر چیزی که در قابلیت خوابیدن اختلال ایجاد کند به عنوان اختلال خواب در نظر گرفته می‌شود. آسان‌ترین راه برای تعیین و دسته‌بندی اختلالات خواب تقسیم کردن آنها به دو دسته است. اولین دسته شامل مشکلاتی در خود مغز است که یا باعث می‌شوند بیش از حد بخوابیم یا مانع خوابیدن کافی می‌شوند. دومین دسته شامل مشکلات در سایر نواحی بدن است که در خواب ما خلل ایجاد می‌کنند.

اگر اقدامات زیادی مانند اختصاص دادن زمان کافی برای خواب و تبدیل کردن اتاق خواب به محلی مناسب برای استراحت را امتحان کرده‌اید اما تاثیری نداشته است، پیشنهاد می‌کنیم که به یک متخصص مغز و اعصاب در زمینه‌ی اختلالات خواب مراجعه نمایید. وی علت اختلال خواب شما از جمله اضطراب، سندرم پای بی‌قرار یا حتی شیوه‌ی زندگی غلط را تشخیص داده و سپس درمان‌هایی مانند تمدد اعصاب، دارو یا پرهیز از کافئین یا سایر مواد غذایی را توصیه می‌کند.

برای دریافت مشاوره و کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی علل بی‌خوابی و خستگی و روش‌های درمان آن و یا رزرو نوبت می‌توانید با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

علل اختلالات خواب

  • افسردگی و اضطراب 
  • عوارض روانپزشکی مانند اسکیزوفرنی و افسردگی
  • دارو
  • تغییرات خواب در حین یائسگی
  • نارسایی قلبی و مشکلات ریوی
  • بیماری مزمن مانند دیابت، آرتروز، ایدز، لوپوس، بیماری پارکینسون، آلزایمر و ام اس
  • مشکلات خواب ناشی از بارداری
  • پیری
  • شیوه زندگی مانند نوشیدن بیش از حد چای یا قهوه

علائم

  • مشکل در خوابیدن و بیدار شدن
  • احساس خستگی حتی بعد از یک خواب خوب شبانه
  • خروپف کردن
  • در طول روز به خواب می‌روید.
  • دچار افسردگی، اضطراب یا استرس هستید.

انواع اختلالات خواب

انواع مختلفی از اختلال خواب وجود دارند از جمله:

بی‌خوابی

بی‌خوابی اغلب مرتبط با مشکل در خواب رفتن، مشکل در خواب ماندن یا زود بیدار شدن از خواب می‌باشد. در برخی موارد،‌ بیمارانی که دچار بی‌خوابی هستند بعد از بیدار شدن احساس شادابی نمی‌کنند که می‌تواند بر توانایی عملکرد آنها در طول روز تاثیر بگذارد. بسیاری از بزرگسالان ممکن است در برهه‌ای از زندگی خود بی‌خوابی را تجربه کنند.

حمله‌ خواب

حمله‌ خواب وضعیتی است که با افزایش خواب آلودگی در طول روز وجود دارد و گاهی اوقات مرتبط با حمله‌های غیر ارادی خواب به نام کاتاپلکسی است. بیماران مبتلا به حمله‌ی خواب اغلب نیاز به یک ارزیابی کامل خواب دارند که ممکن است شامل تست در طول شب و روز جهت نظارت بر خواب باشد.

سندرم پای بی‌قرار

سندرم پای بی‌قرار، احساس شدید و ناراحت کننده در پاها قبل از خوابیدن است. سندرم پای بی‌قرار یک علت شایع بی‌خوابی و اختلال خواب است و ممکن است در طول دوره‌هایی از روز نیز باعث علائمی بشود. این اختلال خواب می‌تواند ناشی از برخی داروها، کمبود آهن، آسیب عصبی،‌ بارداری و سایر شرایط پزشکی مانند دیابت باشد. در برخی مورد، بیماران مبتلا به سندرم پای بی‌قرار دچار حرکات اندام بدن یا افزایش فعالیت عضلانی در طول خواب می‌شوند که تحت عنوان اختلال حرکات دوره‌ای اندام شناخته می‌شود.

پرخوابی

افراد مبتلا به پرخوابی احساس خواب آلودگی بیش از حد در طول روز دارند و ممکن است برای دوره‌های طولانی مدت در طول شب بخوابند. آنها اغلب در طول روز احساس خستگی و کج خلقی می‌کنند و نمی‌توانند عملکرد بالایی در کار، خانواده یا شرایط اجتماعی داشته باشند. پرخوابی ممکن است مرتبط با یک اختلال خواب دیگر مانند حمله‌ی خواب یا وقفه تنفسی در خواب، داروها یا سایر شرایط پزشکی باشد.

خواب پریشی یا اختلال رفتاری خواب در مرحله حرکات سریع چشم

خواب پریشی به معنی اختلال آشفتگی خواب است که با انتقال مغز از بیداری به خواب، از خواب به بیداری یا در حین ترکیی از حالت خواب و بیداری رخ می‌دهد. این وضعیت می‌تواند همراه با رفتارهای پیچیده و اختلالات روانی باشد. نمونه‌هایی از آن شامل راه رفتن در خواب، هراس شبانه و حرکت کردن در حین دیدن رویا می‌باشد. افراد مبتلا به خواب پریشی ممکن است در طول خواب لقد بزنند.

وقفه تنفسی در خواب

خروپف ممکن است تنها باعث ناراحتی دیگران باشد، اما برای بسیاری از افراد از علائم آپنه انسدادی خواب است که در طی آن نفس کشیدن در اثر بسته شدن راه هوایی چندین بار در طول خواب به مدت ۱۰ ثانیه یا بیشتر قطع می‌شود. افراد مبتلا به وقفه تنفسی در خواب ممکن است در اثر احساس خفگی یا نفس نفس زدن در طول شب بیدار شوند. این اختلال خواب می‌تواند باعث افت میزان اکسیژن در بدن شده و مانع داشتن خوابی راحت در طول شب گردد و در نتیجه موجب خستگی و مشکل در تمرکز در روز بعد شود.

درمان اختلالات خواب

درمان شما بستگی به نوع مشکل خواب خواهد داشت.

بی‌خوابی

  • قرص خواب: پزشکان اغلب برای بی‌خوابی مزمن قرص‌های خواب مانند زولپیدم، اسزوپیکلون و راملتیون تجویز می‌کنند.
  • داروهای کاهش اضطراب: بنزودیازپین یکی از بهترین انواع داروهای ضد اضطراب می‌باشد.
  • ملاتونین: ملاتونین یک هورمون طبیعی است که در داروهای افراد میانسال و مسن مبتلا به مشکلات خواب استفاده می‌شود. با وجود اینکه این دارو مبتنی بر ماده طبیعی است اما پزشکان تنها یک دوره‌ی اولیه‌ی سه هفته‌ای را توصیه می‌کنند.

وقفه تنفسی در خواب

  • از پزشک بپرسید که آیا نیاز به دستگاه فشار مثبت مداوم راه هوایی است یا خیر. برای استفاده از این دستگاه هنگام خواب از ماسکی استفاده می‌شود که فشار هوای داخل گلو را بالا می‌برد. این امر باعث باز نگه داشتن راه هوایی می‌شود تا بتوانید بهتر بخوابید.
  • پزشک ممکن است دارویی را برای کمک به بیدار ماندن و درمان فقدان ناگهانی کنترل عضلانی هنگام بیدار شدن تجویز کند.

سندرم پای بی‌قرار

داروهای تجویزی که ممکن است کمک کنند عبارتند از:

  • هوریزانت (گاباپنتین اناکاربیل)
  • کلونوپین (کلونازپام)
  • میراپکس (پرامی‌پکسول)
  • نئوپرو (روتیگوتین)
  • رکوئیپ (روپینیرول)

فلج خواب

فلج خواب احساس هوشیاری اما عدم توانایی برای حرکت است. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که یک شخص بین مراحل بیداری و خواب قرار دارد. در طول این دوره‌ی گذار، ممکن است به مدت چند ثانیه تا چند دقیقه نتوانید حرکت کنید یا حرف بزنید.

درمان هر گونه شرایط زمینه‌ای مانند حمله‌ی خواب ممکن است در صورتی که مضطرب باشید یا نتوانید درست بخوابید موثر باشد. این درمان‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بهبود عادات خواب برای مثال ۶ تا ۸ ساعت خوابیدن در هر شب
  • استفاده از داروهای ضد افسردگی در صورتی که برای کمک به تنظیم چرخه‌ی خواب تجویز شده باشند.
  • درمان هر گونه مشکلات روحی روانی که ممکن است در فلج خواب نقش داشته باشند.
  • درمان سایر اختلالات خواب مانند حمله‌ی خواب یا گرفتگی عضلات پا

حمله‌ی خواب

حمله‌ی خواب یک اختلال عصبی است که بر کنترل خواب و بیداری تاثیر می‌گذارد. افراد مبتلا به حمله‌ی خواب خواب آلودگی بیش از حد و دوره‌های متناوب و غیر قابل کنترل به خواب رفتن را در طول روز تجربه می‌کنند. اخیراً دارویی معرفی شده که برای افراد مبتلا به حمله‌ی خواب همراه با کاتاپلکسی موثر است. این دارو که Xyrem نام دارد به افراد مبتلا به حمله‌ی خواب کمک می‌کند تا خواب شبانه‌ی بهتری داشته باشند و در طول روز کمتر احساس خواب آلودگی کنند.

بهداشت خواب

بهداشت خواب عاداتی است که باید در طول روز و قبل از خواب انجام بدهید تا خواب راحت و پیوسته‌ای داشته باشید.

  • هر شب در یک زمان مشخص به تخت بروید و در یک ساعت مشخص نیز بیدار شوید.
  • در طول روز چرت نزنید.
  • کارها یا بحث‌های استرس‌زا را چند ساعت قبل از خواب قطع کنید.
  • قبل از خوابیدن آرام شوید. می‌توانید نفس عمیق، دعا کردن، حرکات کششی ملایم، تمدد اعصاب یا خاطره نویسی را امتحان کنید.
  • اتاق خواب خود را تاریک، آرام و خنک نگه دارید. در صورت نیاز از گوش‌گیر یا چشم‌بند استفاده کنید.
  • به اتاق دیگری بروید و کتاب بخوانید یا یک کار آرامش بخش و بی‌صدا انجام دهید.
  • از کافئین اجتناب کنید.
  • قبل از خوابیدن الکل ننوشید.
  • سیگار کشیدن را ترک کنید.
  • دمای اتاق را تا حد مطلوب تنظیم نمایید.
  • در طول روز ورزش کنید.
  • ماساژ بخصوص بر روی پاها را امتحان کنید.
  • دوش بگیرید.
  • مایعات گرم مانند شیر بنوشید.
  • به یک موسیقی آرامش بخش گوش کنید.

دیسک گردن: علائم و درمان آن بدون جراحی

میلیون‌ها نفر از درد گردن، شانه و بازو رنج می‌برند. با اینکه شرایط متعددی هستند که می‌توانند منجر به این نوع درد شوند، اما یک دلیل شایع آن دیسک گردن است. دیسک‌ها که در نقش جذب کننده‌ی ضربه برای ستون فقرات عمل می‌کنند، در بین استخوان‌های مهره‌ی ستون فقرات واقع شده‌اند. هر دیسک دربرگیرنده‌ی یک نوار بیرونی لاستیک مانند (به نام آنولوس فیبروزوس) است که یک ماده‌ی ژل مانند (به نام نوکلئوس پالپوزوس) را احاطه کرده است.

دیسک گردن زمانی رخ می‌دهد که قسمت بیرون دیسک گردن دچار شکستگی یا ترک شده و ماده‌ی ژل مانند داخل دیسک به بیرون نشت می‌کند و بر کانال نخاعی یا ریشه‌های اعصاب فشار وارد می‌کند. علاوه بر این، نوکلئوس یک ماده‌ی شیمیایی آزاد می‌کند که می‌تواند باعث تحریک اعصاب اطراف و در نتیجه التهاب و درد گردد.

دیسک گردن، بیرون زدگی دیسک، لغزیش دیسک یا فتق دیسک یک وضعیت بسیار دردناک است. دیسک گردن اغلب در افراد میانسال مشاهده شده و بیشتر زمانی رخ می‌دهد که فشار زیادی بر روی یک ستون فقرات سالم وارد می‌شود. ستون فقرات متشکل از تعداد زیادی استخوان مهره است که با دیسک‌های ژله‌ای از هم جدا شده‌اند. در صورتی که در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید با انجام چند نوع ورزش می‌توان قبل از نیاز به جراحی این مشکل را درمان کرد. داروهای ضد التهابی نیز در کاهش گردن درد موثر هستند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد علل دیسک گردن و راه‌های درمان آن و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

علل دیسک گردن

بیشتر موارد دیسک گردن در اثر یک فشار ناگهانی بر گردن رخ می‌دهند. این حالت در حین حرکاتی که منجر به خم و راست شدن یا پیچش ناگهانی گردن می‌شوند اتفاق می‌افتد، برای مثال در اثر افتادن یا تصادف با خودرو. گاهی اوقات فتق گردن بطور تدریجی طی چند هفته یا چند ماه رخ می‌دهد. هرچند عوامل خطری وجود دارند که می‌توانند احتمال ابتلا به دیسک گردن را افزایش دهند، از جمله:

  • با افزایش سن، دیسک‌ها به تدریج خشک می‌شوند که بر استحکام و انعطاف پذیری آنها تاثیر می‌گذارد.
  • سابقه‌ی ضربه به ستون فقرات گردنی در گذشته
  • شیوه زندگی: عدم انجام ورزش منظم، نداشتن رژیم غذایی متعادل و استفاده از دخانیات نقش عمده‌ای در مشکلات دیسک دارند.
  • وضعیت بد قرارگیری بدن، وزنه زدن بصورت نامناسب یا مکرر و حرکات پیچشی می‌توانند فشار اضافه‌ای را بر ستون فقرات گردنی وارد کنند.

علائم

علائم دیسک گردن ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • درد مبهم یا شدید در گردن یا بین تیغه‌های شانه که می‌تواند در برخی حالات یا انجام برخی حرکات بدتر شود.
  • دردی که به طرف بازو، دست‌ها یا انگشتان دست کشیده می‌شود (این وضعیت رادیکولوپاتی نامیده می‌شود)
  • بی‌حسی یا مور مور شدن شانه یا دست

تشخیص

درمان مناسب همواره بر اساس تشخیص دقیق انجام می‌شود. فرایند تشخیص جامع عبارتست از:

  • سابقه پزشکی: پزشک در مورد علائم شما، شدت آنها و درمان‌هایی که انجام داده‌اید سوالاتی می‌پرسد.
  • معاینه فیزیکی: شما بطور دقیق معاینه می‌شود تا محدودیت‌های حرکت، مشکل در تعادل و درد کنترل شود. در حین معاینه، پزشک عدم وجود رفلکس در اندام، ضعف عضلانی، فقدان حس یا سایر نشانه‌های آسیب نخاعی را بررسی می‌کند.
  • آزمایش‌های تشخیصی: بطور کلی پزشکان ابتدا از تصاویر رادیوگرافی ساده استفاده می‌کنند که با کمک آنها می‌توان سایر مشکلات مانند وجود عفونت را بررسی کرد. سی تی اسکن و ام آر آی نیز اغلب برای بررسی سه بعدی ستون فقرات کمری و کمک به شناسایی دیسک گردن مورد استفاده قرار می‌گیرد.

درمان دیسک گردن

برخی موارد دیسک گردن نیازی به جراحی ندارند. چندین درمان غیر جراحی وجود دارند که می‌توانند به تسکین علائم کمک کنند. برخی از این درمان‌های غیر جراحی عبارتند از:

ورزش‌های فیزیوتراپی

پزشک متخصص مغز و اعصاب برخی روش‌های فیزیوتراپی را برای بهبود دیسک گردن بدون نیاز به عمل جراحی توصیه خواهد کرد. این روش‌ها عبارتند از:

  • کشش گردن: بر روی کمر روی یک میز بخوابید بطوری که پایین گردن در راستای لبه‌ی تخت باشد. به آرامی سر خود را پایین ببرید و اجازه دهید آویزان شود. اگر این کار باعث بدتر شدن درد می‌گردد یا درد را به طرف پایین یا بازو ارسال می‌کند، حرکت را ادامه ندهید. به مدت یک دقیقه در این وضعیت بمانید و سپس یک دقیقه استراحت کنید و ۵ تا ۱۵ بار این حرکت را تکرار کنید.
  • کشش گردن (لیفت سر): بر روی شکم روی یک تخت بخوابید بطوری که دست‌ها در دو طرف باشند و سر از روی تخت آویزان باشد. به آرامی سر خود را بالا ببرید و گردن را بر خلاف جاذبه زمین به بالا بکشید. ۵ تا ۱۵ ثانیه در این وضعیت بمانید و ۱۵ تا ۲۰ بار این حرکت را تکرار کنید.
  • پایین آوردن چانه: روی کمر دراز بکشید بطوری که سر روی تخت باشد و دست‌ها در دو طرف بدن قرار بگیرند. چانه‌ی خود را به طرف سینه بکشید و حالت غبغب ایجاد کنید. ۵ تا ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و این حرکت را ۱۵ تا ۲۰ بار تکرار نمایید.
  • به داخل کشیدن چانه: پشت به دیوار بنشینید یا تکیه دهید در حالی که دست‌ها در دو طرف بدن باشند. آرنج‌های خود را ۹۰ درجه خم کنید. شانه‌ها را به طرف پایین و عقب حرکت داده و پشت بازوهای خود را به سمت دیوار فشار دهید.
  • حرکت ایزومتریک: صاف بنشینید، شانه‌های خود را شل بگیرید و دست خود را روی پیشانی قرار دهید. بدون حرکت سر، پیشانی خود را به طرف دست فشار دهید. به مدت ۵ تا ۱۵ ثانیه در این حالت بمانید و ۱۵ بار این حرکت را تکرار کنید.

کشش گردن برای تسکین درد

حرکات کششی ممکن است برای افراد مبتلا به دیسک گردن که دارای عضلات سفتی در اطراف ناحیه‌ی دردناک هستند، سودمند باشد. گاهی اوقات کشش می‌تواند باعث بدتر شدن درد و کند شدن روند بهبودی گردد. همیشه در صورتی که درد افزایش پیدا کرد یا به طرف ستون فقرات کشیده شد،  هر گونه حرکت کششی را متوقف کنید.

همچنین باید از برخی فعالیت‌ها اجتناب کرد از جمله:

وضعیت بد بدن

به منظور جلوگیری از تشدید دیسک گردن باید از وضیت بد قرارگیری بدن اجتناب کنید. این حالات مانع از وضعیت صحیح گردن و بهبود دیسک گردن می‌گردد.

ورزش‌های تماسی

از انجام ورزش‌های تماسی مانند فوتبال، بسکتبال، راگبی، کاراته و بوکس اجتناب کنید. این ورزش‌ها خطر قرارگیری در معرض ضربه‌های شدید را افزایش می‌دهند که می‌توانند وضعیت قرارگیری ستون فقرات گردنی را بدتر کرده و علائم بیمار را تشدید کنند.

کشش بیش از حد

با اینکه کشش سبک گردن ممکن است مفید باشد، اما باید از کشش شدید گردن پرهیز کنید. کشش بیش از حد می‌تواند باعث اعمال فشار بسیار زیادی روی گردن شود که ممکن است فشار وارده بر دیسک گردن را افزایش داده و از بهبود آن جلوگیری کند.

دارو

دیسک گردن در صورتی که درد ناشی از آن خفیف تا شدید باشد اغلب با داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی درمان می‌شود. تزریق استروئید اپیدورال ممکن است با استفاده از یک سوزن نخاعی تحت هدایت اشعه ایکس انجام شود تا دارو به محل دقیق فتق دیسک اعمال گردد.

جراحی

در صورتی که گزینه‌های درمانی محافظه کارانه مانند فیزیوتراپی و دارو درمانی باعث کاهش یا توقف درد نشوند، ممکن است پزشک عمل جراحی را توصیه کند. مزایای جراحی همواره باید با دقت در برابر خطرات آن سنجیده شود.

متقاضیان عمل جراحی بیمارانی هستند که این شرایط را دارند:

  • درد در کمر و پاها باعث محدود شدن فعالیت و اختلال در کیفیت زندگی شده باشد.
  • اختلال عصبی پیشرونده مانند ضعف یا بی‌حسی پاها رخ دهد.
  • عدم وجود عملکرد طبیعی روده و مثانه
  • مشکل در ایستادن یا راه رفتن
  • دارو و فیزیوتراپی موثر نباشند.
  • بیمار دارای وضعیت سلامتی خوبی باشد.

تصمیم پزشکی برای انجام عمل از جلوی گردن (قدامی) یا پشت گردن (خلفی) بستگی به محل دقیق فتق گردن و نیز تجربه و ترجیح جراح دارد. ممکن است بخشی از لامینا از طریق لامینوتومی برداشته باشد و پس از آن دیسکتومی انجام شود. لامینوتومی به معنی یک بازشدگی در لامینا جهت تسکین فشار وارده بر ریشه‌های عصبی می‌باشد. بعد از برداشتن دیسک، اغلب ستون فقرات نیاز به تثبیت خواهد داشت. این امر با استفاده از نصب صفحه و پیچ‌هایی در گردن و اغلب فیوژن ستون فقرات انجام می‌گیرد.

سلام دنیا!

به وردپرس فارسی خوش آمدید.‌ این نخستین نوشته‌‌ی شماست. می‌توانید ویرایش یا پاکش کنید و پس از آن نوشتن را آغاز کنید!