کنترل و درمان بیماری مغز مه آلود در 4 قدم

با بالا رفتن سن، حافظه‌ی انسان ممکن است شروع به کمرنگ شدن کرده و خطای لحظه‌ای ناشی از تفکر گیج‌کننده ممکن است شایع‌تر شود. این یک روند طبیعی است اما در برخی موارد، مه و خستگی مغز می‌تواند با موقعیت‌ها و شرایط خاصی تسریع شود. درک دلایل رایج خستگی مغز، برای حفظ اقدامات بهداشتی خوب که تا حد امکان مغز را شفاف و سالم نگه می‌دارند، ضروری می‌باشد. گاهی اوقات، تسکین مغز مه‌آلود، از طریق اصلاح کردن کمبودهای تغذیه‌ای، تغییر داروها یا بهبود کیفیت خواب ممکن می‌شود.

مه مغزی که معمولاً به نام خستگی مغز نیز نامیده می‌شود، می‌تواند از حالت خفیف تا شدید از سردرگمی‌های ذهنی باشد که ممکن است بدون هیچ هشداری واقع شوند. وقتی این اتفاق می‌افتد، شخص عدم تمرکز، ضعف یادآوری ذهنی  و کاهش هوش ذهنی را تجربه می‌کند. اگر علت‌های ایجاد کننده‌ی مغز مه آلود درمان نشوند، این وضعیت می‌تواند تا جایی ادامه پیدا کند که به صورت منفی زندگی شخصی و حرفه‌ای فرد را تحت تأثیر قرار دهد. اگر به طور مداوم با عدم وضوح تفکر مواجه هستید و این وضعیت به جای بهبود در حال بدتر شدن است، حتماً با یک متخصص مغز و اعصاب صحبت کنید. مغز مه آلود، عارضه‌ای ناامید کننده است اما بهبود آن امکان‌پذیر می‌باشد. زمانی که علت ایجاد کننده‌ی آن رفع شد، عملکرد ذهن شما نیز بهتر می‌شود. شما می توانید جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علت‌های شایع مغز مه‌آلود


مه و خستگی مغز می‌تواند به وسیله‌ی دسته‌ای از عوامل ایجاد شود. در تمامی موارد، رفتن به قلب آنچه که باعث مه مغزی شده است،کلید غلبه بر این وضعیت ناتوان‌کننده می‌باشد. علت‌های شایع خستگی مغز عبارتند از:

کمبود خواب

مغز برای بازیابی خود، به خواب نیازمند است. بنابراین اگر خواب فرد به صورت مرتب قطع شود  یا زمانی که فرد از اختلالات خواب رنج می‌برد، احتمال تجربه‌ی مغز مه‌آلود در هنگام صبح و به محض بیدار شدن، افزایش می‌یابد. برای برخی افراد، یک فنجان قهوه‌ برای بازگرداندن وضوح مغز کافی می‌باشد، اما برای برخی دیگر که به صورت جدی از خواب محروم هستند، این مه مغزی می‌تواند تا مدتی باقی بماند.

بارداری

برخی خانم‌ها، یادآوری مسائل در طول بارداری را دشوار می‌یابند. حمل یک جنین، می‌تواند بدن را از راه‌های زیادی تغییر دهد و مواد شیمیایی آزاد شده برای محافظت و تغذیه‌ی کودک، ممکن است باعث بروز مشکلاتی در حافظه‌ی خانم باردار شود.

مولتیپل اسکلروزیس (ام اس)

بیماری ام اس ، سیستم عصبی مرکزی فرد را تحت تأثیر قرار داده و می‌تواند در چگونگی فرمان مغز بر بدن شخص، تغییر ایجاد کند. تقریباً نیمی از افرادی که از بیماری ام اس رنج می‌برند، دارای مشکلاتی در حافظه، توجه، برنامه‌ریزی یا زبان هستند. تمرین‌های یادگیری و حافظه می‌توانند به بهبود این وضع کمک کرده و یک درمان‌گر می‌تواند برای هندل کردن وظایفی که با آنها مشکل دارد، روش‌های جدیدی را به شخص پیشنهاد کند.

سندورم خستگی مزمن (CFS)

در این بیماری، بدن و ذهن فرد برای مدت طولانی خسته هستند. او ممکن است احساس سردرگمی و فراموشی کرده و قادر به تمرکز نباشد. هیچ درمان شناخته شده‌ای برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد اما دارو، ورزش کردن و صحبت درمانی، ممکن است کمک‌کننده باشند.

لوپوس

این بیماری طولانی مدت، باعث می‌شود که سیستم ایمنی فرد به بدن او حمله کند و علائم آن در موارد مختلف، متفاوت می‌باشد. تقریباً نیمی از افراد مبتلا به لوپوس دارای مشکلاتی در حافظه و تمرکز بوده و پریشانی و سردرگمی را تجربه می‌کنند. هیچ درمانی برای آن وجود ندارد اما داروها و صحبت با درمان‌گر، می‌توانند در مدیریت وضعیت کمک کنند.

استرس

استرس بسیار قدرتمند بوده و می‌تواند به صورت منفی و از راه‌های گوناگون، مانند ایجاد خستگی مغزی، بر بدن تأثیر بگذارد. در حالی که بروز خستگی مغزی در دوره‌های استرس شدید، مانند از دست رفتن یک عزیز، شایع است، اما استرس‌های نرمال روزانه نمی‌توانند موجب آن شوند. اگر شخصی خستگی مغزی را به دلیل استرس‌های طبیعی روزانه تجربه کرد، علت احتمالاً چیز دیگری می‌باشد.

افسردگی

در زمان بروز مشکلات، شخص ممکن است به خوبی چیزها را به یاد نیاورد و یا به خوبی قادر به فکر کردن نباشد. دشوار است که بدانیم این وضعیت به کمبود انرژی و تحرک ناشی از افسردگی مرتبط است یا افسردگی طوری بر مغز شخص تأثیر می‌گذارد که باعث خستگی و مه آن می‌شود. درمان افسردگی که شامل دارودرمانی و صحبت درمانی می‌باشد، باعث بازیابی مغز از خستگی می‌شود.

یائسگی

زمانی که یک خانم به دوره‌ی یائسگی وارد می‌شود، گاهی مه مغزی را به دلیل نوسانات هورمونی تجربه می‌کند. زمانی که هورمون‌ها دوباره منظم شدند، علائم خستگی مغزی ناپدید می‌گردند.

دیابت

از آنجا که گلوکز یک منبع انرژی خوب برای مغز است، نوسانات سطح گلوکز در خون می‎تواند باعث بروز علائم خستگی مغزی کوتاه مدت شود. به همین دلیل، افراد مبتلا به دیابت، در خطر ابتلا به مغز مه‌آلود می‌باشند.

نقص‌های تغذیه‌ای

عملکرد قوی مغزی بر تأمین صحیح منیزیم، ویتامین ب 12 و آمینواسیدها در بدن، استوار است. زمانی که این مواد کم باشند یا بدن آب خود را از دست بدهد، خستگی مغزی ممکن است بروز کند.

درمان سرطان

شیمی درمانی، درمان سرطان که از داروهای قوی استفاده می‌کند. می‌تواند به وضعیتی منجر شود که گاهی اوقات به نام مغز شیمیایی خوانده می‌شود. بیمار ممکن است در به یادآوری جزئیات مانند نام‌ها و تاریخ‌ها مشکل داشته، در انجام کارهای چند وظیفه‌ای به معضل خورده و زمان طولانی‌تری را برای تمام کردن کارها صرف کند. معمولاً این مشکل، نسبتاً سریع رفع می‌شود، اما برخی افراد ممکن است برای مدت طولانی پس از درمان خود، با آن مواجه باشند.

عوارض جانبی داروها

داروهای خاصی مانند آنها که برای فشار خون بالا، کاهش درد و تسکین آلرژی استفاده می‌شوند، به علت داشتن عوارض جانبی، می‌توانند باعث بروز سردرگمی‌های ذهنی شوند. این اتفاق می‌تواند برای هر نوع دارو، چه با نسخه و چه بدون نسخه، رخ بدهد.

تشخیص


انجام یک آزمایش به تنهایی نمی‌تواند خستگی مغز را تشخیص دهد. مه مغزی ممکن است نشانه‌ای از یک مسئله‌ی زیربنایی باشد، بنابراین پزشک یک معاینه‌ی فیزیکی را انجام داده و از بیمار درباره‌ی

  •  سلامت ذهنی
  • رژیم غذایی
  • سطح فعالیت فیزیکی
  • داروها و مواد معدنی حال حاضر
    او سؤالاتی را می‌پرسد.
    بیمار باید به پزشک اجازه دهد تا درباره‌ی دیگر علائم احتمالی او بداند. برای مثال، فردی که دارای کم کاری تیروئید است، ممکن است مغز مه‌آلود را همراه با ریزش مو، خشکی پوست، افزایش وزن یا ناخن‌های شکننده تجربه کند. آزمایش خون، می‌تواند به پزشک در تشخیص علت مه مغزی کمک کند. آزمایش خون موارد زیر را مشخص می‌کند:
  •  سطوح غیر طبیعی گلوکز
  • عملکرد ضعیف کبد، کلیه و تیروئید
  • نقص‌های تغذیه‌ای
  • عفونت‌ها
  • بیماری‌های التهابی
    بر اساس نتایج، پزشک تصمیم می‌گیرد که آیا تحقیق بیشتر نیاز است یا خیر. دیگر ابزارهای تشخیص می‌تواند شامل آزمایش‌های عکس‌برداری برای مشاهده‌ی داخل بدن، مانند اشعه‌ی ایکس، ام آر آی ]لینک به مقاله ام ار ای[، یا سی تی اسکن باشد. پزشک همچنین ممکن است یک آزمایش آلرژی یا مطالعه بر روی خواب فرد را برای بررسی اختلالات خواب او، ترتیب دهد.

کنترل و درمان بیماری حواس پرتی

خستگی مغز، غالباً یک وضعیت قابل کنترل است، در صورتی که فرد قادر باشد که علت ایجادکننده‌ی آن را مشخص کند. برخی کارهایی که می‌توانند به کاهش دوره‌های خستگی مغز کمک کنند، شامل موارد زیر می‌باشند:

خواب کافی داشته باشید

هشت ساعت خواب مداوم، برای ایجاد بهترین وضعیت جوان‌سازی، ضروری می‌باشد. برای کاهش خستگی مغزی در طول روز، تلاش کنید که کیفیت خواب خود را بالا ببرید.

سیگار کشیدن را متوقف کنید

مصرف دخانیات به طور چشم‌گیری، تولید رادیکال‌های آزاد در بدن را افزایش داده و از این طریق می‌تواند نقشی مهم را در سردرگمی‌های ذهنی و ضعف سلامت مغز ایفا کند. محدود کردن مصرف دخانیات به آنتی اکسیدان‌های بدن اجازه می‌دهد تا فوراً این وضعیت را بهبود دهند.

رژیم غذایی سالم‌تری را دنبال کنید

یک رژیم غذایی شامل مقدار زیادی از غذاهای تازه‌ی کامل که با امگا3، اسیدهای چرب 6- و 9-، منیزیم و ویتامین‌های ب کمپلکس غنی شده‌اند، به کاهش دوره‌های خستگی مغز کمک می‌کند. خوردن غذاهای سالم به صورت طبیعی آنتی اکسیدان‌های فرد را افزایش می‌دهد، اما حتی این موضوع هم همیشه برای مقابله با سطوح بالای رادیکال‌های آزاد در بدن کافی نیست. برخی افراد به منظور حفظ وضوح مغزی در بالاترین حد خود، از مواد معدنی اسپیرولینا بهره می‌جویند.

استرس را کاهش دهید

استرس، به معنای واقعی کلمه می‌تواند کشنده باشد، بنابراین به‌کارگیری روش‌هایی را برای کاهش استرس در زندگی رومزه، می‌تواند کاملاً مفید باشد. خواه از طریق ورزش کردن، دارو یا دیگر روش‌های آرام‌بخش، کاهش استرس به تسکین مغز مه‌آلود و سالم‌تر کردن زندگی فرد، کمک می‌کند.

علت، علائم و درمان سردرد ناشی از سینوزیت (سینوسی)

سینوسها، حفراتی (فضاهایی) پر شده از فضا هستند که در استخوانهای پیشانی، گونه و پشت پل بینی واقع شده‌اند. این سینوسها، لایه‌ی نازکی از موکوس تولید میکنند که از کانالهای بینی تخلیه میشوند. زمانی که یکی از سینوسها ملتهب میشود، معمولا به دلیل آلرژی یا یک عفونت، این التهاب از جریان خروجی موکوس ممانعت میکند و دردی مشابه سردرد ایجاد میکند.
لازم است که پزشک تعیین کند که ایا علائم سردرد به طور واقع ناشی از مشکل سینوس هست یا نه. اگر سردرد شما واقعا به علت انسداد سینوس باشد، مثل عفونت، شما احتمالا تب خواهید داشت. ممکن است که پزشک در کنار معاینه‌ی فیزیکی درخواست سی تی اسکن یا ام آر آی دهد تا ببیند که آیا در سینوسهای شما انسدادی وجود دارد یا نه.

بسیاری از افراد شخصا به درستی سینوزیت را تشخیص میدهند و خود را در منزل درمان میکنند. نوشیدن میزان زیادی مایعات و مرطوب نگه داشتن هوا معمولا برای باز نگه داشتن مسیر بینی کافی است و به سینوس اجازه‌ی تخلیه شدن میدهد. این درمانهای خانگی همچنین ترشحات موجود را رقیق کرده و تخلیه را بهبود میبخشد.اگرچه ممکن است در صورت وجود تب یا تورمی که در صورت احساس میشود ( مانند اخطار تولید آبسه) یا اگر فرد تغییرات رفتاری یا فکری نشان دهد، به مراقبت پزشکی نیاز باشد. ملاقات با یک متخصص مغز و اعصاب ممکن است در شرایطی مورد نیاز باشد مثل عدم پاسخدهی درد به داروهای بدون نسخه‌ی برطرف کننده‌ی درد مثل ایبوبروفن یا استامینوفن یا اگر علائم بیش از 10 تا 14 روز به طول انجامد.جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌هایمتخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


سینوزیت یا التهاب سینوس ممکن است به دلیل یک عفونت ویروسی ایجاد میشود و خود باعث ایجاد تورم و التهاب بینی می گردد. این التهاب و کاهش توانایی سینوسها در امر تخلیه و درناژ نیز ممکن است به دلیل یک واکنش آلرژیک مثل رینیت آلرژیک باشد. التهاب باعث تورم و افزایش تولید مایع میشود که در سینوسها توانایی درناژ را کم میکند. این افزایش تولید مایع ناشی از التهاب و کاهش درناژ بتعث درد و فشار در سردردهای سینوسی میشود.
بعد از یک دوره‌ی زمانی، ممکن است که باکتریها و ویروسها از حفرات بینی به مایعات متراکم بین حفرات بینی مهاجرت کرده و باعث عفونت شوند. اغلب عفونت های سینوسی به دلیل ویروسها ایجاد میشوند. اگر علائم کمتر از سک هفته باشند و بدتر نشوند، ویروسها محتمل ترین علت ایجاد کننده هستند. عفونتهای باکتریال به طور تیپیک به طور معمول به دنبال یک دوره التهاب اولیه ناشی از عفونت ویروسی یا سایر عوامل انسدادی قابل توجه ایجاد میشوند. به طور کمتر شایع عفونت های قارچی ممکن است باعث یک عفونت سینوسی و حتی شرایط نادرتری مثل تومورها قادر به تهاجم به سینوس هستند.

علائم


درد و فشار علائم اولیه‌ی یک سردرد سینوسی هستند و معمولا به دلیل التهاب افزایش یافته و کاهش درناژ از حفرات سینوسی گرفتار است. درد ناشی از یک سردرد سینوسی معمولا به صورت احساس فشار تشدید شونده در ناحیه ی سینوس مسدود شده توصیف میشود. ممکن است که ناحیه ی گونه (سینوس ماگزیلاری)، پیشانی ( سینوس فرونتال) یا هر دو باشد. بخشی از صورت که تحت تاثیر سینوسهاست ممکن است که حساس به لمس باشد یا قرمز گردد. ممکن است تورم نیز اتفاق بیفتد. درد با تغییر وضعیت سر و یا ابتدای بلند شدن از تخت و به دلیل افزایش فشار موجود در حفرات سینوسی زیاد میشود.

تشخیص


تشخیص علت سردرد مهم است. بسیاری از بیماران که که معتقدند که سردرد سینوسی دارند ممکن است که در واقع مبتلا به میگرن یا سردرد تنشی باشند.
پزشک معمولا شروع به گرفتن شرح حالی از علائم می کند تا به تشخیص برسد. فاکتورهای شناخته شده در تکامل سینوزیت و سردرد شامل این موارد هستند: سرماخوردگی اخیر یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، سابقه‌ی سیگار، آلرژی های محیطی به گردوغبار و قارچها، همچنین مسافرت اخیر با هواپیما، شنا و یا سایر فعالیتهایی که مرتبط با تغییرات فشار هوا بر سینوسهای صورت هستند.
معاینه‌ی فیزیکی احتمالا تندرنس در ضربه بر سینوسهای درگیر را نشان دهد که ایجاد درد میکند. معاینه ی گوشها احتمالا اوتیت سروزس یا سطح مایع در گوش میانی و پشت پرده ی گوش را نشان دهد که مشکلات درناژ در سینوسها را پیشنهاد میکنند. معاینه ی بینی تورم مسیر بینی و ترشحات را نشان میدهد. ارزیابی دهان و دندانها احتمالا منبع عفونت را مشخص میکند و پشت حلق علائم درناژ پشت بینی را ارزیابی میکند.
رادیوگرافی معمول از صورت برای تشخیص سینوزیت یا عفونت سینوسی درخواست نمیشود. اگر پزشک مطالعات تصویربرداری از سینوسها را انجام دهد در واقع برای تائید تشخیص هستند و برای دیدن مایعاتی که تجمع یافته اند یا غشای موکوسی ضخیم که دیواره ی سینوس را میپوشاند. سی تی اسکن محدود شده از سینوسها معمولا مورد درخواست پزشک است. رادیوگرافی ساده از سینوسها معمولا مورد اهمیت قرار میگیرد. تستهای خونی برای تشخیص علت سردرد سینوسی کمک کننده نیستند.

درمان


بهترین راه برای تسکین سردردهای سینوسی تعیین علت زمینه ای احتقان بیمار است. هوف درمانی برای سردردهای سینوسی دو گانه است. قدم اول کاهش التهاب سینوسها برای کمک به تخلیه ی آنهاست. زمانی که تخلیه صورت بگیرد و فشار کاهش یابد درد فروکش میکند. جنبه ی دوم راحت کردن شرایط بیمار در حین درمان مشکلات زمینه ای است.
درمان سردرد سینوسی شامل موارد زیر میشود:

درمان دارویی

درمان احتمالا شامل آنتی بیوتیک برای عفونت، همچنین یک دوره درمان با تسکین دهنده های درد و تب ( مثل استامینوفن و آسپیرین)، ضد احتقانها (مثل فنیل افرین، تنگ کننده ی عروقی برای کاهش احتقان بینی) یا آنتی هیستامین بای درمان علائم سردرد سینوسی و فراهم کردن تسکینی برای سردردهای سینوسی میباشد.

اسپری های استروئیدی بینی

این برای کاهش تورم و ادم بینی بیمار و بهبود احتقان سینوسی برای سردردهای سینوسی ناشی از عفونت یا آلرژی استفاده میشود.

جراحی

در بعضی موارد سردردهای سینوسی ناشی از بیماریهای مزمن سینوسی نیازمند جراحی هستند. اعمال جراحی برای بیرون آوردن و حذف بافت سینوسی بیمار شده و بازیابی تخلیه سینوسی نرمال برای اعمال سرپایی انجام میشوند و معمولا هم موفق هستند.

درمان خانگی


درمانهایی هستند که در منزل قابل استفاده هستند تا به کاهش احتقان مسیرهای بینی کمک کنند. و شامل موارد زیر هستند:

  • نوشیدن میزان زیادی مایع برای هیدراته نگه داشتن بدن
  • استفاده از هوای مرطوب و اسپری بینی آب نمک برای کمک به احتقان

پیشگیری


سردردهای سینوسی به دلیل التهاب سینوسها و قابلیت تخلیه ی معکوس به پشت بینی است. ممانعت از سیگار کشیدن و مصرف سیگار ثانویه بودن و سایر آلرژنها احتمالا ریسک پیشرفت سینوزیت و سردرد مرتبط با آن را افزایش میدهند. سیگار کشیدن قابلیت سینوسها را در پاک کردن موکوس و مایعات کاهش میدهند.
به طور مشابه جلوگیری از سرماخوردگی و سایر عفونتهای تنفسی احتمالا باعث کاهش ریسک التهاب سینوسها میشود. این معمولا شامل شستن مکرر دستها و دوری از افراد بیمار میشود. به دلیل تغییرات فشار در صورت که حین پرواز رخ میدهد لزوما برای فردی که عفونت دستگاه تنفسی فوقانی دارد یا سرما خورده پیشنهاد نمیشود.

آیا منگی و گیجی سر خطرناک است؟

گیجی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد در درک موقعیت دچار مشکل میشود یا افکار غیرشفاف یا نامنظم داشته باشد. این وضعیت ممکن است در همراهی با فراموشی، عدم شناسایی موقعیت و یا عدم توانایی در سریع فکر کردن باشد.
گیجی به تدریج با گذر زمان یا بطور ناگهانی افزایش می‌یابد که این مسئله به علت آن بستگی دارد. بر اساس علت، گیجی ممکن است که موقت، شرایط قابل درمان و یا پیشرونده باشد. به علت اینکه گیجی ممکن است که ناشی از یک بیماری جدی باشد، شکست در رسیدن به درمان باعث عوارض جدی و آسیبهای دائمی خواهد شد. به محض تشخیص علت زمینه‌ای، بسیار اهمیت دارد که برنامه‌ی درمانی طراحی شده ی اختصاصی شما و پزشک خود را برای کاهش ریسک بالقوه‌ی عوارضی مثل کما دنبال کنید.


گیجی عدم توانایی فرد درست، شفاف و سریع فکر کردن است. ممکن است که شما احساس گم کردن موقعیت دشته باشید و در توجه نشان دادن، به خاطر آوردن و تصمیم گیری دچار مشکل باشید.
در شروع ناگهانی گیجی، خصوصا در همراهی با تب بالا (بالاتر از 101 درجه فارنهایت) ، سفتی گردن راش، آسیب به سر، تغییر در سطح هوشیاری یا آگاهی، برافروختگی یا خشکی پوست، تهوع شدید و استفراغ، تنفس میوه‌ای  یا سایر علائم نگران کننده به سرعت با یک متخصص مغز و اعصاب ملاقات کنید. هیچ درمان به خصوصی برای گیجی وجود ندارد. درمان به یافتن راه حلی برای علت زمینه‌ای گیجی بستگی دارد.
اگر خودتان یا یکی از عزیزانتان مبتلا به این بیماری است، می‌توانید برای دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان با شماره های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

چه عواملی باعث ایجاد گیجی میشوند؟


دلایل شایع ایجاد کننده‌ی گیجی

ممکن است گیجی به دلیل شرایط زیر ایجاد شود:

  •     داروی بیهوشی
  •     عدم تعادل شیمیایی یا الکترولیتی
  •     بیماری مزمن کلیوی (که شامل انواع مشکلات کلیوی میشود مثل سنگ کلیه، نارسایی کلیه و آنومالی‌های کلیوی)
  •     بیماری مزمن کبدی ( که شامل هر نوع از مشکلات کبدی میشود مثل هپاتیت‌ها، سیروز، نارسایی کبدی )
  •     بیماری انسدادی ریوی مزمن ( COPD، که شامل آمفیزم و برونشیولیت مزمن میشود)
  •     بیماری احتقانی قلبی ( رو به زوال رفتن توانایی قلب در پمپ خون )
  •     دمانس
  •     عوارض جانبی داروها ( بعد از قطع دارو، مدت زمانی برای بهبودی نیاز است )
  •     اختلالات تشنج
  •     دهیدراتاسیون شدید
  •     ترومای شدید
  •     بیخوابی یا اختلالات خواب
  •     کمبودهای ویتامین مثل نیاسین، تیامین، ویتامین ب12 یا ویتامین ث

علل تهدید کننده‌ی حیات یا جدی ایجاد کننده‌ی گیجی

در بعضی موارد، گیجی علامتی از یک شرایط جدی و تهدید کننده‌ی حیات محسوب میشود که بهتر است به طور فوری در یک مرکز اورژانس مورد ارزیابی قرار گیرد. این شرایط شامل موارد زیر میشوند:

  •     آسیب یا تومور مغز یا طناب نخاعی
  •     دلریوم- فراموشی
  •     انسفالیت ( التهاب و تورم مغز به دلیل یک عفونت ویروسی یا سایر دلایل )
  •     سکته قلبی
  •     هیپوگلیسیمی ( قند پایین خون )
  •     مننژیت ( عفونت غشاهایی که مغز و طناب نخاعی را پوشانده‌اند )
  •     هیپوترمی
  •     سپسییس ( عفونت شدید خون )
  •     سکته مغزی

    علائم



    ممکن است که گیجی با علائم دیگری همراه باشد که بسته به بیماری و اختلال و شرایط زمینه‌ای متفاوت است. علائمی که غالبا مغز را تحت تاثیر قرار میدهند ممکن است که سیستم‌ها و اختلالات دیگر بدن را درگیر کند.
    گیجی ممکن است که با علائم مرتبط با عفونت همراه باشد مثل:

  •    گره‌های لنفاوی بزرگ
  •     تب
  •     سردرد
  •     منگی و کاهش سطح هوشیاری
  •     تهوع همراه یا بدون استفراغ
  •     سفتی گردن
  •     راش
  •     تشنج
    گیجی ممکن است که با علائم مربوط به بیماریهای مزمن و اختلالات متابولیک همراهی داشته باشد مثل :
  •     درد شکمی
  •     ریتم غیرطبیعی قلبی مثل ریتم سریع قلبی ( تاکیکاردی) یا ریتم اهسته قلبی (برادی‌پنه)
  •     تورم قوزک پا
  •     دشواری در تنفس یا تنفس تند
  •     پوست خشک یا تغییر در رنگ پوست
  •     خستگی
  •     احساس تشنگی مفرط
  •     تکرر ادرار یا کاهش ادرار یا عدم ادرار کردن
  •     تنفس با بوی میوه
  •     ضعف عضلانی
  •     تهوع همراه یا بدون استفراغ
    گیجی ممکن است که بسته به علت آن همراه با سایر علائم باشد مثل:
  •     اختلالات خلقی، اختلالات شخصیتی یا اختلالات رفتاری
  •     اختلالات خواب و تغییر الگوی خواب
  •     دشواری در بلع
  •     اختلال در حافظه، فکر کردن، صحبت کردن، درک کردن، نوشتن یا خواندن
  •     سرگیجه
  •     عدم تعادل و عدم هماهنگی
  •     از دست دادن هوشیاری حتی برای مدت کوتاه
  •     تاری دید یا تغییر در دید
  •     بی حسی، ضعف یا فلجی

چه زمانی با یک متخصص علم پزشکی تماس بگیریم


اگر گیجی به صورت ناگهانی ایجاد شد یا علائم دیگر نیز وجود داشتند با پزشک تماس بگیرید. علائم شامل موارد زیر هستند:

  •     پوست سرد یا مرطوب
  •     سرگیجه یا احساس غش کردن
  •     نبض تند
  •     تب
  •     سردرد شدید
  •     تنفس سریع یا آهسته
  •     لرز غیر قابل کنترل
  •     گیجی با شروع ناگهانی در فردی که مبتلا به دیابت است
  •     گیجی به دنبال اسیب به سر
  •     فرد در هر زمانی دچار عدم هوشیاری شود

    تشخیص


    پزشک معاینات بالینی انجام خواهد داد و در مورد گیجی سوالاتی را خواهد پرسید. پزشک در مورد زمان و محل دقیق از بیمار میپرسد. در مورد بیماریهای اخیر و حال حاضر نیز در میان سایر سوالات پرسیده خواهد شد.
    تستهایی که ممکن است درخواست شوند شامل موارد زیر هستند:

  •     تستهای خونی
  •      سی تی اسکن از سر
  •     نوار مغز EEG
  •     تست وضعیت ذهنی
  •     تستهای عصبی-روانشناسی
  •     تستهای ادراری

 نکاتی برای کمک و درمان بیمار مبتلا به منگی سر


هیچ درمان به خصوصی برای گیجی وجود ندارد. درمان وابسته به علت ایجاد کننده‌ی گیجی است. برای مثال اگر عفونت دلیل ایجاد گیجی باشد، درمان عفونت تقریبا گیجی را به طور کامل برطرف میکند. جهت درمان گیجی ناگهانی ناشی از کاهش قند خون ( برای مثال در درمان دیابت) بهتر است که فرد نوشیدنی سیرین بنوشد یا یک میان وعده‌ی شیرین بخورد. اگر گیجی بیش از ده دقیقه طول کشید به یک درمانگر تماس بگیرید.
یک راه خوب برای تشخیص گیجی، پرسیدن اسم، سن و تاریخ از بیمار است. اگر به طورت نامطمئن یا نادرست پاسخ دهند، دچار گیجی هستند.
اگر فرد معمولا دچار گیجی نمیشود به یک مرکز خدمات مراقبت از سلامت تماس بگیرید. فرد دچار گیجی را نباید تنها رها کرد. برای امنیت، فرد به نگهداری نیازمند است. جهت کمک به فرد مبتلا به گیجی :

  •     همیشه خود را معرفی کنید بدون توجه به اینکه گاهی اوقات شما را به خوبی میشناسد
  •     غالبا موقعیت و محل فرد را به او یادآوری کنید
  •     یک تقویم و ساعت را نزدیک به فرد قرار دهید
  •     در مورد وقایع اخیر و برنامه‌های روزانه با او صحبت کنید
  •     سعی کنید که محیط اطراف را ساکت آرام و پر از آرامش نگه دارید.
  •     هنگام صحبت کردن تلویزیون و رادیو را خاموش کنید
  •     آهسته صحبت کنید و از جملات کوتاه استفاده کنید
  •     قبل از شروع هر کاری بیمار را در جریان قرار دهید و با او صحبت کنید ( مثلا تغییر محل خواب و تخت، لباس پوشیدن یا حمام دادن آنها) و هر مرحله را برای انها توضیح دهید
  •     زمانی که بیمار در اتاق تنهاست موزیکی ملایم و آرام پخش کنید
  •     از یک چراغ قوه استفاده کنید تا بیمار بتواند محل خود را ببیند
  •     چیزهایی که بطور معمول مورد استفاده هستند را با تصویر مشخص کنید برای مثال تصویر توالت را بر روی درب توالت بچسبانید و تصویر شعله را بر روی اجاق.
  •     بیمار را از آسیب‌ها محافظت کنید.
  •     به بیمار در شستن دستها، رفتن به حمام و دستشویی و سایر فعالیتهای روزانه که ممکن است بطور فردی برایشان سخت باشد، کمک کنید.
  •     چک کنید که بیمار چه میخورد ( ممکن است غذا خوردن را فراموش کنند یا حتی توانایی خوردن را نداشته باشند )
  •     مطمئن شوید که بیمار داروی درست را به درستی استفاده میکند.
  •     داروها را بین هر دوز و نوبت، دور از دسترس بیمار قرار دهید

علت، علائم و درمان ورم مغزی(ادم و ورم کردن مغز)

ورم مغزی یکی از مشکلات بسیار جدی مغزی است که در آن، حجم بافت مغز افزایش پیدا کرده و در نتیجه فشار درون مغز  بیشتر می‌شود. التهاب و ورم مغز می‌تواند بر اثر علل مختلفی تصادفات ماشین، ضربه به سر، عفوت، بیماری یا هر آسیب دیگری باشد. در مواردی کمی، که ورم مغزی خفیف است، نیازی به درمان نیست و بیمار به‌خودی‌خود ظرف چند روز به زندگی عادی بازمی‌گردد، اما در اغلب موارد، ورم مغزی جدی است و لازم است که درمان‌های موردنظر به صورت اورژانسی انجام شوند چرا که این وضعیت، جان فرد را به خطر می‌اندازد.


هدف از درمان ورم مغزی این است که تورم و فشار داخل مغز کاهش پیدا کند و در نتیجه خون کافی به تمامی سلول‌های مغزی برسد و این سلول‌ها بر اثر کمبود اکسیژن دچار مرگ نشوند. متخصصین مغز و اعصاب به بیمار اکسیژن‌رسانی می‌کنند، به او مایعات و داروهای لازم را تزریق می‌کنند و حتی در صورت نیاز اقدام به جراحی می‌کنند تا با خارج کردن مقداری از مایع اطراف مغز یا برداشتن بخشی از جمجمه، فشار مغزی را کاهش دهند. اگر درمان‌های اورژانسی انجام شوند، بیمار به سرعت بهبود پیدا می‌کند و تقریبا به حالت عادی بازمی‌گردد، هرچند ممکن است بر اثر ورم مغزی، برخی سلول‌های مغزی او آسیب‌دیده باشند. نتایج درمان ورم مغزی به شدت ورم مغزی، محل بروز تورم و سرعت دریافت درمان بستگی دارد.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


در ادامه برخی از علل بروز ورم مغزی بیان شده‌اند:

ضربه‌مغزی

ضربه‌ی مغزی معمولا بعد از یک حادثه و اتفاق ناگهانی ایجاد می‌شود که در آن ضربه‌ی محکمی به مغز وارد می‌شود. این ضربه می‌تواند بر اثر اصابت جسمی سخت به سر، تصادف با ماشین یا زمین خوردن باشد. این نوع حوادث و ضربه‌ها موجب التهاب و ورم مغز می‌شوند.

سکته مغزی ایسکمیک

سکته‌ی مغزی ایسکمیک یکی از شایع‌ترین علل ورم مغزی است. در  افرادی که دچار سکته مغزی شده‌اند، یک لخته خونی در مغز تشکیل شده است که اجازه نمی‌دهد خون کافی به مغز برسد و در نتیجه اکسیژن کافی به بافت مغز نرسیده و مغز دچار تورم می‌شود.

خونریزی مغزی

سکته مغزی هموراژیک یا خونریزی مغزی شرایطی است که در آن، یکی از رگ‌های مغزی پاره شده و خون از آن تراوش می‌کند. بر اثر این خونریزی، فشار در داخل جمجمه بیشتر می‌شود و مغز ورم می‌کند. فشار خون مزمن و کنترل نشده شایع‌ترین علت خونریزی مغزی است.

مننژیت

انواع مختلف عفونت‌های مغزی نیز می‌توانند باعث ورم مغزی شوند و یکی از این عفونت‌ها، مننژیت است. در این نوع از عفونت، لایه‌ی پوشش‌دهنده در اطراف مغز ملتهب می‌شود. باکتری‌ها ویروس‌ها و برخی از داروها می‌توانند موجب بروز این عفونت شوند که منجر به ورم مغز می‌شود و

آنسفالیت

انسفالیت نیز نوع دیگری از عفونت است که موجب ورم مغزی می‌شود. در این نوع از عفونت، خود مغز دچار التهاب می‌شود و عامل این عفونت، ویروسی است که مغز را تحریک می‌کند. این ویروس‌ها بر اثر نیش برخی از حشرات ایجاد می‌شوند.

توکسوپلاسموز

این عفونت انگلی موجب التهاب و ورم مغزی می‌شود. این نوع از عفونت بیشتر در نوزادان و افرادی با سیستم ایمنی ضعیف دیده می‌شود.

تومور مغزی

تومور مغزی نیز از دیگر علل بسیار شایع ورم مغزی است. اگر تومور مغزی از نوع بدخیم باشد، به سرعت رشد کرده و بزرگ‌تر می‌شود و در نتیجه فشار را در داخل جمجمه افزایش داده و موجب ورم مغزی می‌شود.

علائم


علائم ورم مغزی در بین بیماران مختلف، نسبتا متفاوت است و به محل بروز تورم و شدت آن بستگی دارد. برخی از علائم شایع ورم مغزی عبارتند از:

تشخیص


پزشکان با توجه به ماهیت علائم بیمار و اطلاع از سابقه بیماری، عفونت یا حادثه‌ای که رخ داده، می‌توانند احتمال بروز ورم مغزی را تشخیص دهند. برخی از آزمایشاتی که برای تشخیص قطعی ورم مغزی به کار می‌روند، عبارتند از:

  •     معاینه کامل سر و گردن برای بررسی وجود هر گونه اختلال یا علائم غیرطبیعی
  •     معاینات عصبی کامل همراه با انجام تست حافظه برای بررسی عملکرد حافظه و سایر عملکردهای عصبی
  •     در صورت مشکوک بودن پزشک به ورم مغزی، عکسبرداری پیشرفته به روش اسکن ام آر آی یا سی تی اسکن مغزی تهیه می‌شوند تا محل و شدت تورم مشخص شود.
  •     انجام آزمایشات خون برای بررسی سایر علل تورم مغز مانند عفونت

درمان


برخی از روش‌های درمان ورم مغز عبارتند از:

اکسیژن درمانی

با استفاده از یک سیستم تنفسی مصنوعیْ اکسی›ن به بیمار منتقل می‌شود تا سطح اکسی›ن خون کاهش پیدا نکند و همچنان اکسیژن کافی به بافت‌های مغزی برسد. بدین ترتیب می‌توان احتمال مرگ سلول‌های مغزی و بروز عوارض جدی و خطرناک را کاهش داد.

تزریق سرم

داروها و مایعاتی از طریق تزریق وریدی به بدن بیمار انتقال داده می‌شوند تا از افت بیش از حد فشار خون جلوگیری شود و اکسیژن کافی به مغز برسد. در برخی از موارد، تزریق مایعات با سرم موجب شدت گرفتن ورم مغزی می‌شود و بنابراین انتخاب داروهای مناسب با دوز صحیح برای پیشگیری از بروز چنین عوارضی، بسیار ضروری است.

هیپوترمی

این نیز یکی دیگر از روش‌های درمان ورم مغزی است که البته به ندرت به کار گرفته می‌شود چرا که انجام صحیح این روش درمانی، کار بسیار مشکلی است. در این روش درمانی، دمای بدن پایین آورده می‌شود تا مغز سریعتر بهبود پیدا کند و تورم ان نیز کاهش پیدا کند.

دارو درمانی

داروهایی که برای بیمار تجویز می‌شوند، اغلب به منظور کاهش تورم و حل شدن لخته‌های خونی هستند که موجب بروز تورم شده‌اند. با حل شدن لخته‌های خونی، جریان خون به حالت عادی بازمی‌گردد. انتخاب نوع دارو به علائم بیمار و علت اصلی بروز ورم مغزی بستگی دارد.

ونتریکولوستومی (Ventriculostomy)

این روش  برای کاهش فشار در جمجمه انجام می‌شود.  در این روش، یک لوله باریک وارد فضای اطراف مغز می‌شود و از طریق آن، مقداری از مایع مغزی نخاعی که در اطراف مغز قرار دارد، بیرون کشیده می‌شود تا از میزان فشار وارد شده به مغز کاسته شود.

جراحی

جراحی یکی از جنبه‌های حیاتی در درمان ورم مغزی است. در این جراحی، بخشی از جمجمه برداشته می‌شود تا از میزان فشار وارد شده به بافت مغز کاشته شود. یکی دیگر از علل انجام جراحی، درمان عاملی است که موجب تورم مغز شده است که می‌توان یک لخته خون، تومور یا خونریزی از یکی از شریان‌های مغزی باشد.

جدیدترین راههای درمان گردن درد (مزمن، شدید و طولانی)

ستون فقرات گردنی از مهره‌هایی که از قسمت بالایی بالاتنه هستند، آغاز می‌شود  و تا زیر جمجمه ادامه پیدا می‌کند. مهره‌های استخوانی و رباط‌ها (که مثل کش‌های ضخیم لاستیکی هستند) و عضلات، موجب ثبات ستون فقرات می‌شوند. عضلات علاوه بر پشتیبانی از ستون فقرات و ایجاد ثبات، به حرکت کردن ستون فقرات نیز کمک می‌کنند. ستون فقرات گردنی دامنه حرکتی بسیار قابل‌توجهی دارد و از سوی دیگر وزن سر را تحمل می‌کند. اما گردن نسبت به سایر نواحی ستون فقرات کمتر محافظت می‌شود و در معرض خطر آسیب و مشکلاتی است مه موجب درد و محدودیت حرکتی می‌شوند. برای بسیاری از افراد، درد گردن یک وضعیت موقتی است که با گذشت زمان به خودی خود برطرف می‌شود. اما در برخی تز موارد، برای بهبودی علائم لازم است به پزشک مراجعه شود و علت درد گردن مشخص شده و درمان‌های لازم تجویز شوند.


مهم‌ترین عامل در تدوین بهترین برنامه درمانی برای رفع گردن درد، تشخیص صحیح علت بروز گردن درد است. شما باید بدانید چه عاملی موجب سردرد شما شده است تا بتوانید راه درمان آن را نیز تعیین کنید. متخصص مغز و اعصاب در ابتدا ارزیابی‌های تشخیصی  مانند گرفتن شرح حال، بررسی علائم و معاینه فیزیکی را انجام می‌دهد و در برخی موارد لازم است که از ستون فقرات عکسبرداری شود  و یا قدرت عضلانی و واکنش‌پذیری عضلات و عصب‌ها آزمایش شوند. بهبودی درد گردن با انجام مراقبت‌های لازم و پیگیری درمان‌های تجویز شده به دست می‌آید. هدف از برنامه درمانی، رفع مشکل زمینه‌ای (عامل درد)، بازیابی عملکرد گردن و پیشگیری از بروز مجدد گردن درد است. در صورتی که درد مزمن شود و با وجود انجام درمان‌های مختلف بهبود پیدا نکند لازم است ارزیابی‌های بیشتری در مورد وضعیت بیمار صورت گیرد.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


گردن با داشتن بیشترین دامنه حرکتی، بیش از همه‌ی قسمت‌های ستون فقرات مستعد آسیب است. درد گردن می‌تواند خفیف تا شدید باشد  که به میزان آسیب‌دیدگی بستگی دارد. این درد همچنین می‌تواند حاد یا مزمن باشد.

  •     درد حاد گردن به طور ناگهانی ایجاد می‌شود و معمولا ظرف چند روز تا چند هفته، بهبودی پیدا می‌کند. منشا این درد معمولا عضلات، رباط‌ها مفاصل یا دیسک‌های بین مهره‌ای در گردن هستند.
  •     گردن درد مزمن برای بیش از سه ماه ادامه پیدا می‌کند. این سردرد ممکن است تمام مدت و به صورت مداوم حس شود و یا با انجام فعالیت‌های خاصی تحریک شده و شدت بگیرد. هرچند پیداکردن منشا این درد می‌تواند سخت باشد اما عواملی که موجب گرد درد مزمن می‌شوند شامل آسیب عصبی، تشکیل بافت فیبروزی در گردن یا تاثیرات احساسی و روانی درد هستند.

علل


  • درد گردن می‌تواند ناشی از قرارگیری بدن در حالت غلط، آسیب‌دیدگی، استرس، فرسایش طبیعی بدن، بیماری و بسیاری دلایل دیگر باشد. قرار دادن ستون فقرات در حالت ناصحیح (روی شکم خوابیدن یا قوز کردن و …) و استفاده از روش‌ها غلط در هنگام بلند کردن اجسام موجب وارد شدن فشار بیش از حد به ستون فقرات می‌شود. درد گردن می‌تواند نتیجه‌ی مشکلات زیر باشد:
  •     آسیب‌دیدگی یا ضربه: آسیب شلاقی گردن (کشیدگی رباط‌های گردن بر اثر ضربه ناگهانی)، آسیب‌های ورزشی، زمین خوردن و پارگی عضلات و رباط‌ها و همچنین شکستگی مهره‌ها گردن موجب درد گردن می‌شود.
  •     بیرون‌زدگی دیسک ممکن است ماده ژله ماند درون دیسک حالت برآمده پیدا کند یا لایه خارجی دیسک را پاره کرده و بیرون بزند و در نتیجه به عصب‌ها فشار وارد کند.
  •     گیرافتادگی غصب‌ها: تحت فشار قرار گرفتن عصب‌ها در ستون فقرات موجب بروز دردی می‌شود که تا دست‌ها و انگشتان منتشر می‌شود. درد ناشی از گیرافتادگی عصب‌ها در گردن با درد تونل کارپال که معمولا با بی‌حسی همراه است، فرق می‌کند.
  •     آرتروز (بیماری فرسایشی دیسک) : با بالا رفتن سن به تدریج دیسک‌های بن مهره‌ای رطوبت خود را از دست می‌دهند و زائده‌های استخوانی در اطراف مهره‌ها شکل می‌گیرند.
  •     تنگی کانال نخاعی: ساختار استخوانی که طناب نخاعی از آن عبور می‌کند، کانال نخاعی نام دارد. این کانال به دلایل مختلف ممکن است تنگ شود و در نتیجه به طناب نخاعی فشار وارد شده و دچار التهاب و تورم شود.

علائم


علائم و نشانه‌های درد گردن شامل خشکی و گرفتگی گردن، احساس سوزش، تیر کشیدن درد و منتشر شدن آن، احساس فشار و احساس گزگز و مورمور هستند.  ممکن است عضلات گردن و صورت و شانه دردناک بوده و به لمس حساس باشند. عضلات بعد از قرارگیری در شرایط انقباض شدید، دچار اسپاسم می‌شوند. در  این حالت محدوده حرکتی گردن کم می‌شود و احتمالا بیمار نمی‌تواند گردن خود را حرکت دهد. در صورتی که عصب‌ها درگیر باشند، علائم گزگز، مورمور، بی‌حسی یا ضعف در شانه‌ها، بازوها و دست‌ها بروز می‌کنند.

تشخیص


تشخیص علت گردن درد بر مبنای شرح حال بیمار، گرفتن سوابق پزشکی، معاینه فیزیکی و جواب آزمایشات و عکسبرداری‌هایی است که در صورت نیاز تجویز می‌شوند. برای برخی از بیماران در ابتدا روش‌های درمانی غیرجراحی تجویز می‌شود و در صورتی که دارودرمانی و فیزیوتراپی بی تاثیر باشد، انجام عکسبرداری از گردن و سایر تست‌ها تجویز می‌شود. ای تست‌ها عبارتند از:

انواع روشهای درمانی درد گردن


مراقبت از خود

درد کردن معمولا با استراحت، گرما و سرما درمانی (کمپرس سرد و گرم)، ماساژ، داروهای مسکن و انجام حرکات کششی ملایم، بهبود پیدا می‌کند. برای کاهش اسپاسم و التهاب عضلات، یک کمپرس سرد را برای 20 دقیقه روی گردن بگذارید و این کار را چند بار در روز تکرار کنید. این کار را باید طی 48 تا 72 ساعت اولیه پس از آسیب و درد گردن انجام دهید. بعد از این زمان، برای ریلکس کردن و شل گردن عضلات از کمپرس گرم استفاده کنید یا دوش آب گرم بگیرید. استراحت در تختخواب برای مدت کوتاه خوب است، اما اگر بیش از چند روز طول بکشد، به جای آنکه مفید باشد، اثر سوء نیز دارد. اگر روش‌های درمان خانگی و مراقبت از خود هیچ تاثیری در تسکین درد ندارند، به پزشک مراجعه کنید.

درمان دارویی

بسیاری از بیماران با مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند آسپیرین، ایبوبروفن و ناپروکسن که به صورت غیرتجویزی قابل تهیه هستند، می‌توانند درد گردن خود را تسکین دهند. برای رفع اسپاسم عضلانی، داروهای شل کننده عضله تجویز می‌شوند.  در صورتی که درد شدید باشد، ممکن است داروهای مسکن قوی‌تر همراه با داروهای ضدالتهاب یا شل کننده عضله تجویز شوند.

تزریق استروئید

استروئید‌ها می‌توانند التهاب و تورم عصب را کاهش دهند. این یا مستقیما در محل درد تزریق می‌شود و یا به شکل داروی خوراکی که باید طی یک دوره 5 روزه مصرف شود، تجویز می‌شوند. داروی استروئیدی ظرف 24 ساعت موجب تسکین درد قابل‌توجه درد می‌شود.

ورزش و فیزیوتراپی

فیزیوتراپی می‌تواند به بیماران کمک کند که هر چه زودتر به روند زندگی عادی بازگردند و از بروز مجدد درد آسیب پیشگیری کنند. فیزیوتراپیست تکنیک‌های صحیح قرارگیری بدن در حالات مختلف، شیوه صحیح راه رفتن و بلند کردن اجسام را به بیمار می‌آموزد و همچنین ورزشهایی برای کشش و تقویت عضلات گردن بازوها و شکم به بیمار آموزش می‌دهد. برای دوره‌ی کوتاهی ممکن است استفاده از مدالیته‌های درمانی مانند ماساژ، اولتراسوند، دیاترمی، گرمادرمانی و تراکشن تجویز شود. همچنین ممکن است بیماران از انجام یوگا، درمان دستی به روش کایروپراکتیک و طب سوزنی نتیجه بگیرند.

جراحی

جراحی در موارد نادری نیاز می‌شود. تنها در موارد خاصی جراحی تجویز می‌شود، از جمله: ضعف عضلانی، بیرون‌زدگی شدید دیسک ، فشار به طناب نخاعی در گردن ، عدم تعادل (لینک به مقاله عدم تعادل) و درد بسیار شدیدی که با انجام درمان‌های دیگر تسکین پیدا نمی‌کند.

بهبودی


اغلب افرادی که به گردن درد حاد دچار می‌شوند، به سرعت به روش‌های درمانی پاسخ می‌دهند و علائم 90 در صد آن‌ها ظرف دو هفته به طور کامل برطرف می‌شود. داشتن رویکرد مثبت در بهبودی، انجام دادن منظم ورزش‌ها و بازگشت به کار و فعالیت‌های قبلی به شیوه‌ی صحیح و اصولی، همگی از عناصر مهم در بهبودی گردن درد هستند. اگر در ابتدا نمی‌توانید وظایف روزمره خود در محل کار را انجام دهید، ممکن است لازم باشد برای مدتی کار خود را سبک یا محدود کرده و حرکاتی که انجام می‌دهید را  اصلاح کنید.

پیشگیری


انجام برخی اقدامات برای پیشگیری از بروز مجدد گردن درد بسیار ضروری است. توصیه‌های زیر برای پیشگیری از درد گردن بسیار مفید هستند:

  •     توجه به قرارگیری بدن در حالت صحیح (هنگام نشستن، ایستادن، خوابیدن و ..): در مورد روش‌های صحیح قرارگیری بدن، شکل صحیح کار با کامپیوتر و لپ‌تاپ و اشتباهات رایج در نحوه قرارگیری بدن و چگونگی بلند کردن اجسام مطالعه کنید و روش‌های صحیح را بیاموزید.
  •     در هنگام انجام دادن هر فعالیتی مانند رانندگی یا کار با کامپیوتر یا مطالعه که در آن گردن برای مدت طولانی در یک موقعیت قرار دارد، به خود به صورت منظم استراحت بدهید.
  •     اگر در اغلب موارد احساس استرس دارید، تکنیک‌های ریلکسیشن را بیاموزید تا به کاهش تنش در گردن خود کمک کنید.
  •     از خوابیدن روی شکم خودداری کنید و در هنگام خواب توجه کنید که گردن شما با بدنتان هم‌راستا باشد.
  •     برای هم‌سطح کردن با سر در هنگام خواب تنها از یک پشتی استفاده کنید.
  •     توجه کنید که تشک شما نسبتا سفت باشد. در صورتی که تشک نرم باشد، گردن در هنگام خواب خم می‌شود.
  •     از تکنیک‌های صحیح برای بلند کردن اجسام استفاده کنید.
  •     به طور منظم ورزش‌های کششی و تقویت عضلات را انجام دهید.
  •     تغذیه سالم داشته باشید و وزن خود را در محدوده سالم نگه دارید.
  •     سیگار کشیدن را ترک کنید.

تکان خوردن مغز یا کانکاشن چه عوارضی به همراه خواهد داشت؟

به ضربه یا تکان مغزی در اصطلاح پزشکی کانکاشن مغزی گفته می‌شود که می‌تواند بر عملکرد مغز شما اثر بگذارد. اثرات ان معمولاً موقتی است و می‌تواند شامل مواردی همچون: سردرد، اختلال در تمرکز، حافظه، تعادل و هماهنگی فرد باشد. ممکن است فرد به تکان مغزی مبتلا شده باشد اما از ان آگاهی نداشته باشد. کانکاشن مغزی معمولاً در اثر ضربه به سر ایجاد می‌شود. تکان شدید سر و گردن و همچنین بالاتنه نیز می‌تواند منجر به تکان مغزی شود. در ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال نیز تکان مغزی شایع است. این ضربه‌ها بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارند، معمولاً برای یک دوره کوتاه‌مدت اتفاق می‌افتند و فرد دچار علائم و نشانه‌های کانکاشن مغزی می‌شود. ضربه‌مغزی می‌تواند به خونریزی مغز یا بافت‌های اطراف ان منجر شود. خونریزی مغزی می‌تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد. به همین دلیل شخصی که دچار ضربه‌مغزی می‌شود باید در ساعات اولیه پس از حادثه تحت نظر قرار گرفته شود، اگر علائم و نشانه‌های او بدتر شدند، باید تحت مراقبت‌های اورژانسی قرار بگیرد. بیشتر افراد معمولاً پس از ضربه‌مغزی به طور کامل بهبود می‌یابند.


علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی ممکن است تا ساعت‌ها یا روزهای پس از ضربه ظاهر نشوند. متخصص مغز و اعصاب در گام اول بیمار را بررسی کرده تا اطمینان حاصل کند او دچار آسیب‌دیدگی شدید مغزی یا آسیبی که زندگی بیمار را تهدید می‌کند، نشده باشد، سپس به ارزیابی شدت آسیب و ضربه‌مغزی می‌پردازد. پزشک علائم و نشانه‌های بیمار را ارزیابی می‌کند، سابقه پزشکی او را بررسی کرده و یک معاینه بالینی عصبی انجام می‌دهد. استراحت در تختخواب، مصرف مایعات و مسکن‌های خفیف مانند استامینوفن ممکن است تجویز شود. پیگیری و معاینات بعدی بسیار مهم است، زیرا برخی از مشکلات ظریف ناشی از ضربه‌مغزی (اختلال حافظه، تغییرات شخصیتی  و تغییر در توانایی شناختی) ممکن است در زمان آسیب‌دیدگی ظاهر نشوند.
شما می‌توانید برای کسب اطلاعات بیشتر درباره تکان خوردگی مغز یا رزرو وقت تشخیص و درمان با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

دلیل تکان خوردن مغز


مغز قوامی مشابه ژله دارد. مغز به کمک مایع مغزی – نخاعی موجود در جمجمه، از فشار و ضربه‌های احتمالی روزمره در امان می‌ماند. تکان شدید سر، گردن و بالاتنه می‌تواند منجر به لیز خوردن مغز به سمت جلو یا عقب (در مقابل دیواره داخلی جمجمه) شود. شتاب ناگهانی یا توقف سریع سر در حوادثی نظر تصادف خودرو یا تکان‌های شدید سر نیز می‌تواند به تکان یا ضربه‌مغزی منجر شود.

عوامل زمینه‌ساز خطر


برخی از فعالیت‌ها و یا عوامل می‌توانند خطر ضربه‌مغزی را افزایش دهند، برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
• افتادن و سقوط، به‌ویژه در کودکان نوپا و سالخوردگان
• شرکت در ورزش‌های پرخطر و پربرخورد مانند فوتبال، هاکی، راگبی، بوکس و دیگر ورزش‌های مبارزه‌ای
• شرکت در ورزش‌های پرخطر بدون تجهیزات ایمنی و نظارت مناسب
• تصادف با وسایل موتوری و خودروها
• تصادف عابر پیاده یا دوچرخه‌سوارها
• سربازانی که درگیر جنگ هستند.
• داشتن سابقه ضربه شدید مغزی

علائم


علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی می‌تواند خفیف باشد و ممکن است فوراً ظاهر نشوند. علائم ممکن است روزها، هفته‌ها یا حتی بیشتر طول بکشد. ضرب‌دیدگی سر کودکان بسیار شایع است. اما تشخیص تکان مغزی در نوزادان و کودکان نوپا می‌تواند دشوار باشد، زیرا آن‌ها نمی‌توانند احساسشان را به‌راحتی توصیف کنند. ممکن است گریه نوزاد یا کودک نوپا متوقف نشود، بی‌قرار باشد، غذا یا شیر خود را نخورد.
علائم و نشانه‌های کانکاشن مغزی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سردرد یا احساس فشار در سر
• از دست دادن هوشیاری به صورت موقت
• سردرگمی یا احساس بودن در مه
آمنزیا (فراموشی) در خصوص مکان و زمان حادثه
سرگیجه
زنگ زدن گوش 
• حالت تهوع
• استفراغ
بیان کلمات نامربوط و نابجا 
• تأخیر در پاسخ به سؤالات
• مات ماندن یا خیره شدن
• خستگی
ممکن است برخی بیماران سریعاً علائم مختصری را تجربه کنند، اما ممکن است برخی از بیماران با چند ساعت یا چند روز تأخیر دچار علائم شوند، مانند:
اختلال در تمرکز و حافظه 
• تحریک پذیری و سایر تغییرات شخصیتی 
• حساسیت به نور و سروصدا
• اختلالات خواب
• ناسازگاری روانی و افسردگی 
• اختلال در حس بویایی و چشایی

تشخیص


برای تشخیص ضربه‌مغزی، پزشک یک معاینه بالینی انجام خواهد داد و در خصوص نحوه آسیب‌دیدگی بیمار سؤالاتی خواهد پرسید. احتمالاً بیمار تحت معاینات عصبی از قبیل: نحوه دید، تعادل، هماهنگی و رفلکس بدن قرار می‌گیرد. همچنین ممکن است پزشک حافظه و فرایند تفکر بیمار را ارزیابی کند. در برخی موارد، ممکن است ازمایشات تصویربرداری از مغز مانند سی تی اسکن  یا ام آر آی (MRI) درخواست شود. اسکن مغز می‌تواند وجود خونریزی یا التهاب در مغز و همچنین شکستگی جمجمه را نشان دهد.

روش‌های درمان تکان مغزی


استراحت مناسب‌ترین راه‌کار درمانی برای بیمار است تا بدین‌وسیله مغز فرصت ترمیم و بهبودی خود را به دست آورد. پزشک توصیه خواهد کرد که بیمار از فعالیت‌های فیزیکی و ذهنی دور بماند، تا زمانی که شرایط او بهبود یابد. این بدان معنی است که بیمار باید از انجام فعالیت‌هایی که باعث افزایش علائم او می‌شود، مانند فعالیت‌های بدنی، ورزش و یا حرکات شدید بدنی، اجتناب ورزد. چنین فعالیت‌هایی ممکن است علائم بیمار را تحریک کند. این استراحت همچنین شامل محدود کردن فعالیت‌هایی می‌شود که نیاز به تفکر و فعالیت ذهنی دارند، مانند: بازی‌های ویدئویی، تماشای تلویزیون، تحصیل در مدرسه، خواندن، نوشتن و یا استفاده از کامپیوتر، این فعالیت‌ها ممکن است باعث بدتر شدن علائم یا تحریک آن‌ها شود. در طول دوره بهبودی ممکن است پزشک توصیه کند، زمان رفتن به مدرسه یا محل کار بیمار کوتاه‌تر گردد. در طول روز بیمار باید استراحت داشته باشد و یا حجم کار و تکالیف مدرسه او باید کاهش یابد تا بیمار بهبودی لازم را به دست آورد. همان‌طور که علائم بیمار بهبود می‌یابد، ممکن است به تدریج فعالیت‌ها افزایش یابد مانند تفکر، انجام تکالیف مدرسه و یا فعالیت‌های مربوط به محل کار و یا افزایش زمان مدرسه و کار بیمار. پزشک زمان بازگشت به فعالیت‌های سبک فیزیکی را به بیمار اعلام خواهد کرد. گاهی اوقات قبل از اینکه علائم به طور کامل از بین رفته باشند، به بیمار اجازه انجام فعالیت‌های بدنی سبک – مانند دوچرخه ثابت یا پیاده‌روی – داده می‌شود، به شرطی که علائم و نشانه‌های بیمار بدتر نشود.
درنهایت، هنگامی که تمام علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی برطرف شدند، بیمار و پزشک می‌توانند در مورد زمان و نحوه برگشت به فعالیت‌های ورزشی برنامه‌ریزی کنند. شروع زودهنگام فعالیت ورزشی می‌تواند خطر ابتلا به ضربه‌مغزی دوم و آسیب‌دیدگی بیشتر مغز را افزایش دهد.
برای سردرد، می‌توانید از مسکن‌هایی مانند استامینوفن استفاده کنید. از مصرف دیگر داروهای ضد درد مانند ایبوپروفن و یا آسپرین خودداری کنید، زیرا این داروها ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند.

پیشگیری


برخی از اقدامات و راهنمایی‌ها می‌تواند خطر تکان مغزی و آسیب‌دیدگی سر را برطرف و یا کاهش دهد. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
• استفاده از ابزارهای محافظ در ورزش و سایر فعالیت‌های تفریحی. اطمینان حاصل کنید که تجهیزات ورزشی مناسب است، به‌خوبی نگهداری می‌شوند و به درستی پوشیده می‌شوند. قوانین بازی را دنبال کنید و روحیه ورزشکاری خود را تقویت کنید. هنگام دوچرخه‌سواری، استفاده از موتورسیکلت، اسنوبرد و یا فعالیت‌های تفریحی دیگر – که ممکن است در آن‌ها سر با آسیب‌دیدگی مواجه شود- از کلاه ایمنی استفاده کنید.
• بستن کمربند ایمنی. استفاده از کمربند ایمنی در تصادفات جاده‌ای تا حد زیادی می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی‌های مغزی را کاهش دهد.
• امن ساختن محیط خانه. خانه را به‌خوبی روشن نگه‌دارید. اشیایی که ممکن است باعث سقوط و افتادن افراد شود را بر روی زمین قرار ندهید، افتادن و لیز خوردن در خانه یکی از موارد شایع تکان مغزی محسوب می‌شود.
• حفاظت از کودکان. برای کمک به کاهش خطر آسیب‌دیدگی سر کودکان، راه‌پله‌ها را مسدود کرده و برای پنجره‌ها محافظ نصب کنید.
• ورزش منظم. ورزش منظم برای تقویت عضلات پا و بهبود تعادل بدن مفید است.
• آموزش دیگران در خصوص کانکاشن یا تکان مغزی. با آموزش دادن مربیان، ورزشکاران، والدین و دیگران در مورد ضربه‌مغزی می‌توان سطح آگاهی افراد را افزایش داد. مربیان و والدین نیز می‌توانند روحیه ورزش‌کاری و پرهیز از مشاجرات را در افراد افزایش دهند.

علت و درمان بیماری ضعف عضلانی پا، دست و بدن

ضعف به معنی کاهش قدرت در یک یا چند عضله است. ضعف عضلانی علل زیادی دارد. ممکن است علل ضعف عضلانی رایج یا نادر، خطرناک یا کم خطر، موقت یا دائمی باشد. بیماری‌های سیستم عصبی عضلانی، آسیب‌های وارده، بیماری‌های متابولیک، وسموم، همه باعث ایجاد ضعف عضلانی می‌شوند. خوشبختانه، ضعف‌های عضلانی که بدون دلیل ایجاد می‌شوند، در اکثر موارد برگشت پذیر بوده و به خودی خود برطرف می‌شوند. در موارد بسیار نادر، ضعف عضلانی تنها نشانه‌ی وجود یک بیماری خطرناک است. علائم و نشانه‌های ضعف عضلانی شامل مشکل در انجام فعالیت‌های روزانه مانند نوشتن، یا مشکل در راه رفتن و از دست دادن تعادل است.


اگر همیشه ضعف عضلانی دارید، مخصوصا اگر ضعف شدید، موضعی یا دردناک بوده و بیش از چند هفته طول کشیده‌ است، باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. حالت و شدت ضعف، علائم، داروهای مصرفی و سوابق خانوادگی به پزشک در تشخیص علت ضعف کمک می‌کنند. زمانی که متخصص اعصاب علت ضعف عضلانی را تشخیص داد، روش درمانی مناسب را به شما توصیه می‌کند. برنامه درمان شما به علت ضعف و همچنین شدت علائم بستگی دارد. در برخی موارد، طب فیزیکی برای فرد مناسب بوده و به درمان او کمک می‌کند. ممکن است پزشک دارو، جراحی، یا روش‌های درمانی دیگری را نیز برای بیمار تجویز کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل

ضعف عضلانی زمانی ایجاد می‌شود که فرد حتی با تلاش زیاد نیز نتواند یک عضله را به اندازه طبیعی منقبض کرده یا آن را حرکت دهد. چه فرد بیمار باشد و چه فقط به کمی استراحت نیاز داشته باشد، ضعف عضلانی مشکلی است که تمام افراد گاهی به آن دچار می‌شوند. به عنوان مثال، کار بدنی سخت باعث خستگی عضلات فرد می‌شود و فرد باید کمی به عضلات استراحت دهد تا بهبود یابند.

اما اگر بیمار به ضعف عضلانی دائمی دچار باشد، یا ضعف عضلانی او هیچ دلیل و علتی نداشته باشد، ممکن است نشانه‌ی وجود یک بیماری باشد. معمولا زمانی که مغز از طریق نخاع و اعصاب، سیگنال‌های حرکتی را به یک عضله می‌فرستد، فرد به طور اختیاری عضله را منقبض می‌کند. اگر مغز، سیستم عصبی، عضلات یا ارتباط بین اینها در اثر یک بیماری یا آسیب از بین رفته باشد، عضلات به صورت طبیعی منقبض نمی‌شوند. این عدم انقباض طبیعی عضلات باعث ضعف عضلات می‌شود. برخی از علل ضعف عضلانی عبارتند از:

 علل متابولیک ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است در اثر علل متابولیک ایجاد شود که عبارتند از:

  • بیماری آدیسون (عدم تولید هورمون توسط غدد فوق کلیوی)
  • هیپرپاراتیروئیدسم (پرکاری غدد پاراتیروئید)
  • هیپرتیروئیدیسم (پرکاری تیروئید)
  • هایپوکالمبا (کاهش پتاسیم)
  • هایپوناترمیا (کاهش سدیم)

علل عصبی ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است علل عصبی داشته باشد. علل عصبی ضعف عضلانی عبارتند از:

  • فلج بل (تورم یا التهاب عصبی که عضلات صورت را کنترل می‌کند)
  • فلج مغزی (شرایطی که بر مغز و عملکرد سیستم عصبی اثر می‌گذارد)
  • بیماری شارکو ماری توث (نوعی بیماری ارثی که بر اعصاب محیطی اثر می‌گذارد)
  • سندرم گولین بار (نوعی اختلال خود ایمنی اعصاب)
  • اِم‌اِس یا تصلب بافت چندگانه (نوعی بیماری که بر مغز و نخاع تاثیر گذاشته و باعث ضعف، عدم تعادل و مشکلات دیگر می‌شود)
  • گرفتگی یا فشار عصب، مانند عصب اولنار در بازو
  • سکته مغزی

بیماری‌های عضلانی که باعث ضعف عضلانی می‌شوند


برخی از بیماری‌های عضلانی نیز ممکن است باعث ضعف عضلانی شوند. این بیماری‌ها عبارتند از:

  • اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS، که به بیماری لو گهریگ نیز معروف است. اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یک بیماری عصبی – عضلانی شدید است که باعث ضعف و ناتوانی عضلات می‌شود)
  • درماتومیوزیت (التهاب عضله و راش‌های پوستی از علائم اصلی این بیماری هستند)
  • دیستروفی عضلانی (یک اختلال ارثی که باعث از دست دادن تدریجی بافت عضلانی و ضعف عضلات می‌شود)

سموم ایجاد کننده‌ی ضعف عضلانی


ممکن است ضعف عضلانی در اثر وجود برخی سموم باشد. این سموم عبارتند از:

  • بوتولیسم (یک مسمومیت غذایی شدید که در اثر باکتري كلستريديوم بوتولينوم ایجاد می‌شود)
  • مصرف خوراکی حشره کش‌ها
  • قرار گیری در معرض گاز اعصاب
  • مسمومیت فلج‌کننده صدف

دیگر علل ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است علل دیگری داشته باشد که عبارتند از:

  • آنمی (کمبود سلول‌های قرمز خون)
  • آسیب ایجاد شده در اثر استفاده بیش از حد از عضله
  • پلیموئوزیت (ضعف و التهاب گسترده‌ی عضلات)

عوارض


از آنجا که ضعف عضلانی ممکن است در اثر بیماری‌های جدی به وجود آمده باشد، عدم درمان ممکن است باعث ایجاد عوارض و آسیب‌های دائمی شود. زمانی که علت بیماری تشخیص داده شد، بیمار باید برنامه درمانی که با کمک پزشک برای او آماده شده را دنبال کند تا خطر ایجاد عوارض احتمالی کاهش یابد. عوارض احتمالی عبارتند از:

  • از دست دادن تحرک
  • فلج
  • از دست دادن دائمی احساس
  • آسیب دائمی به عصب (در اثر تحت فشار قرار گرفتن عصب) از جمله فلج
  • گسترش عفونت

زمان مراجعه به پزشک


در برخی موارد، ضعف عضلانی زندگی فرد را به خطر می‌اندازد، مخصوصا اگر به طور ناگهانی و در یک سمت بدن ایجاد شود. اگر بیمار هریک از موارد ناگهانی و مهلک زیر را داشت باید فورا به پزشک مراجعه کند:

  • اندازه غیر طبیعی مردمک چشم یا نشان ندادن عکس العمل به نور
  • کاهش سطح هوشیاری، مانند عدم پاسخگویی یا از دست دادن هوشیاری
  • فلج یا ناتوانی در حرکت دادن قسمتی از بدن
  • شکم درد شدید
  • تغییر ناگهانی دید، از دست دادن بینایی یا چشم درد
  • سردرد شدید (شدیدترین سردرد زندگی)

تشخیص


اگر بیمار بدون دلیل به ضعف عضلانی مبتلا شده باشد، باید به پزشک مراجعه کند. پزشک سوالاتی در مورد ضعف عضلانی، مثلا سوالاتی همچون مدت زمان ایجاد ضعف عضلانی و عضلات درگیر، از بیمار می‌پرسد. پزشک همچنین در مورد علائم دیگر و سوابق خانوادگی فرد نیز سوالاتی می‌پرسد.

همچنین پزشک در مورد عکس العمل‌ها، احساس و تون عضلانی (مقاومت عضله در برابر كشيده شدن يا حركات غير فعال كششي) بیمار سوالاتی می‌پرسد. در صورت نیاز پزشک آزمایش‌هایی نیز برای بیمار تجویز می‌کند که عبارتند از:

  • ام آر آی یا سی تی اسکن برای بررسی ساختار داخلی بدن بیمار
  • آزمایش‌های عصبی برای ارزیابی عملکرد اعصاب
  • الکترومیوگرافی (نوار عصب) برای بررسی فعالیت عصب در عضلات بیمار
  • آزمایش خون برای یررسی وجود عفونت یا دیگر مشکلات پزشکی

درمان


برنامه درمان ضعف عضلانی برای هر فرد با توجه به علل ایجاد ضعف عضلانی، وجود بیماری‌های دیگر در بدن فرد، سن و سوابق پزشکی فرد، شدت ضعف عضلانی و موارد دیگر، متفاوت است. معمولا درمان ضعف عضلانی شامل یک برنامه درمان چند منظوره برای رویارویی با علل، کمک به افزایش قدرت، کاهش احتمال ایجاد عوارضی مانند آتروفی عضله، و کمک به داشتن یک زندگی سالم و فعال است.

معمولا درمان شامل یک دوره استراحت، نوشیدن آب کافی و تغذیه مناسب، و مراقبت‌های پزشکی منظم است. همچنین توصیه می‌شود که فرد توانبخشی، طب فیزیکی، کار درمانی، و یک برنامه ورزشی منظم نیز داشته باشد. ممکن است برای محافظت از عضلات ضعیف و در برخی موارد برای بهبود تحرک فرد، به اسپلینت‌های ارتوپدی، عصاها، چوب‌های زیر بغل، یا یک واکر نیاز باشد.

در برخی موارد ممکن است برای کاهش التهاب سیستم عصبی در بیماری‌هایی مانند فلج بل، فلج چندگانه و میاستنی گراویس (بیماری خودایمنی مزمن عصبی عضلانی) ، داروهای کورتیکواستروئید نیز تجویز شود. برای درمان ضعف عضلانی ناشی از عفونت باکتریایی نیز معمولا داروهای آنتی بیوتیک تجویز می‌شود.

ضعف عضلانی ناشی از کم خونی نیز با ترانسفوزیون و درمان شرایط ایجاد کننده‌ی کم خونی، درمان می‌شود. ضعف عضلانی ناشی از عدم تعادل الکترولیت‌ها و یا کم آبی نیز معمولا با درمان شرایطی که باعث کم آبی شده و جبران الکترولیت‌ها از راه خوراکی یا تزریق درون وریدی مایعات و الکترولیت‌ها امکان‌پذیر است.

علت، علائم ودرمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان و بزرگسالان

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی (ADHD) یک اختلال مغزی است که با یک الگوی رفتاری مداوم بی‌توجهی و یا پرخاشگرایی-تکانشگری که مانع عملکرد یا پیشرفت می‌شود، مشخص می‌شود. اختلال بیش فعالی یا کمبود توجه (ADHD) بر کودکان و نوجوانان تأثیر می‌گذارد و می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد.
درمان این اختلال معمولا دربرگیرنده داروها و مداخلات رفتاری است. تشخیص و درمان زودرس می‌تواند تفاوت زیادی در نتیجه داشته باشد. بسیاری از افراد مبتلا به ADHD زندگی موفق، شاد و کاملی دارند.


اگر شما نگران نشانه‌های ADHD فرزند خود هستید، به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. انجام یک ارزیابی پزشکی در درجه اول برای بررسی سایر علل احتمالی مشکلات کودک شما حائز اهمیت است. درمان‌های استاندارد برای اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی شامل دارو، آموزش، تمرین و مشاوره می‌باشد. این درمان‌ها می‌توانند بسیاری از علائم ADHD را از بین ببرند اما این اختلال را درمان نمی‌کنند. ممکن است کمی زمان بگذارد تا مشخص شود چه چیزی برای بیمار مناسب است. برای بسیاری از افراد، نشانه‌های ADHD در اوایل بزرگسالی بهبود می‌یابند، به طوری که برخی از آنها می‌توانند درمان را متوقف کنند.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌هایمتخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

انواع


سه تیپ ADHD زیر وجود دارد:

  •  غالبا بی‌توجه. اکثر علائم در زیر مجموعه بی‌توجهی قرار می‌گیرند.
  •  اغلب بیش فعال-پرخاشگر. اکثر علائم بیش فعالی و تحریک پذیری هستند.
  • ترکیبی. این تیپ بیماران دارای ترکیبی از علائم بی‌‌توجهی و علائم بیش فعالی-پرخاشگری هستند.

علل


در حالی که علت دقیق اختلال کمبود توجه یا پیش فعالی مشخص نیست، تلاش‌های تحقیقاتی ادامه دارد. عواملي كه ممكن است در ایجاد ADHD دخيل باشند عبارتند از:

  •  ژنتیک. ADHD ممکن است در خانواده‌ها وجود داشته باشد، و مطالعات نشان می‌دهد که ژن‌ها می‌توانند در ایجاد این اختلال نقش داشته باشند.
  •  محیط. بعضی از عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سرب ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را افزایش دهند.
  •  تکامل. مشکلات در سیستم عصبی مرکزی در لحظات کلیدی تکامل ممکن است در ایجاد این اختلال نقش داشته باشد.

علائم


علائم در کودکان

ویژگی‌های اصلی اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی شامل عدم توجه و رفتار پر تحرک است. علائم ADHD قبل از سن 12 سالگی شروع می‌شود و در بعضی از کودکان نیز از اوایل 3 سالگی قابل توجه است. علائم ADHD می‌تواند ملایم، متوسط یا شدید باشد و ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد.
اختلال ADHD اغلب در مردان بیشتر از زنان است و رفتارها در پسران و دختران متفاوت است. به عنوان مثال، پسران ممکن است بیش از حد فعال باشند و ممکن است دختران آرام و بی‌توجه باشند.

علائم در بزرگسالان

علائم ADHD ممکن است در افراد بزرگسال تغییر کند. این علائم عبارتند از:

  •  لکنت زبان مزمن و فراموشی
  •  اضطراب
  • اعتماد به نفس پایین
  • مشکلات کاری
  •  مشکل کنترل خشم
  •  تکانشگری
  • عدم سازماندهی رفتار
  • اهمال کاری
  •  به راحتی نا امید شدن
  •  خستگی مزمن
  •  مشکل تمرکز هنگام مطالعه
  •  اختلالات خلقی
  •  افسردگی
  • مشکلات ارتباطی

تشخیص


به طور کلی، نباید اختلال کمبود توجه و بیش فعالی را برای یک کودک تشخیص داد، مگر اینکه علائم اولیه ADHD زود هنگام (قبل از 12 سالگی) در زندگی کودک شروع شود و به طور مداوم مشکلات اساسی در خانه و مدرسه ایجاد کند. اگر چه علائم ADHD گاهی ممکن است در کودکان پیش دبستانی یا حتی کودکان کم سن و سال‌تر ظاهر شود، تشخیص بیماری در کودکان بسیار دشوار است. این دشواری به این دلیل است که برخی مشکلات رشد و تکامل کودک مانند لکنت زبان ممکن است با ADHD اشتباه گرفته شود.
هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص ADHD وجود ندارد، اما تشخیص ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  معاینه پزشکی، برای کمک به بررسی سایر علل احتمالی علائم موجود
  •  گردآوری اطلاعات، مانند هرگونه مسائل پزشکی که هم اکنون کودک به آنها دچار است، سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی، و پرونده‌های مدرسه
  •  مصاحبه‌ها یا پرسشنامه‌هایی برای اعضای خانواده، معلمان کودک و یا افرادی که به خوبی کودک را می‌شناسند، مانند پرستار کودک و مربیان.

درمان


بسیاری از علائم ADHD را می‌توان با دارو و برخی روش‌های درمانی کنترل کرد.

دارو

داروهایی تحت عنوان محرک‌ها می‌توانند به کنترل رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشگرانه کودک کمک کنند و سطح توجه را افزایش دهند. این داروها عبارتند از:

  •  دگزا متیل فنیدات (Focalin)
  •  دکستروآمفتامین (Adderall, Dexedrine)
  • لیسدکس ‌آمفتامین (Vyvanse)
  •  متیل آمفتامین (Concerta, Daytrana, Metadate, Methylin, Ritalin, Quillivant)
    داروهای محرک برای همه افراد مبتلا به ADHD موثر واقع نمی‌شود. داروهای غیر محرک ممکن است برای افراد بالای 6 سال تجویز شوند. این داروها شامل موارد زیر است:
  •  آتوموکستین (Strattera)
  •  کلونیدین (کاپوی)
  •  گوان‌‌فاسین (Intuniv)

امگا 3

مکمل‌های غذایی حاوی امگا 3 در بهبود این اختلال نکات مثبتی نشان داده‌اند. وایارین، یک مکمل غیر دارویی حاوی امگا 3 است، که تنها با نسخه قابل تهیه از داروخانه است.

درمان

این درمان‌ها بر تغییر رفتار تمرکز دارند.

  • آموزش ویژه کمک می‌کند تا کودک در مدرسه درس بخواند. داشتن ساختار و یک روال ثابت می‌تواند به بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمک کند.
  •  اصلاح رفتار، روش‌هایی را برای جایگزینی رفتارهای بد با رفتار خوب آموزش می‌دهد.
  •  روان درمانی (مشاوره) می‌تواند به فرد مبتلا به ADHD کمک کند تا شیوه‌های بهتر برای کنترل احساسات و ناامیدی خود را یاد بگیرد. همچنین می‌تواند به بهبود اعتماد به نفس آنها کمک کند. مشاوره همچنین ممکن است به اعضای خانواده کمک کند که کودک یا بزرگسالان مبتلا به ADHD را درک کنند.
  • آموزش مهارت‌های اجتماعی می‌تواند رفتارهایی مانند رعایت نوبت و همکاری را به کودک بیاموزد.

کنترل بیماری


در اینجا نکاتی برای کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD تا بیماری خود را در حالت سازمان یافته نگه دارند:

برای کودکان

والدین و معلمان می‌توانند به بچه‌هایی که دچار ADHD می‌شوند، با ابزارهایی مانند موارد زیر برای کنترل بیماری و پیگیری مسیر درمان کمک کنند:

  •  هنگام صحبت کردن با کودک، از سپردن چند وظیفه در یک زمان به کودک اجتناب کنید، هنگام ارائه دستورالعمل‌ها با کودک تماس چشمی برقرار کنید و چند دقیقه در هر روز را برای ستایش فرزند خود کنار بگذارید.
  • با معلمان و مراقبان کودک برای شناسایی زود هنگام مشکلات همکاری کنید، تا تاثیر این اختلال بر زندگی کودک را کاهش دهید.
  •  مقاوم باشید. نگه داشتن یک روال و یک برنامه ثابت در هر روز. روال زندگی روزانه کودک از زمان بیدار شدن تا زمان خواب را مانند روز قبل نگه دارید. از جمله زمان انجام تکالیف، بازی در فضای باز و فعالیت‌های داخل خانه. برنامه روزانه کودک را روی یخچال، فریزر یا روی یک تابلو اعلانات در آشپزخانه نصب کنید. تغییرات در برنامه را تا آنجا که ممکن است با اجتناب از هر گونه پیچیدگی و به ساده‌ترین روش ممکن در این برنامه بنویسید.
  •  سازماندهی آیتم‌های روزانه. مکانی مشخص برای همه چیز داشته باشید و همه چیز را در جای خود نگه دارید. این موارد شامل لباس، کوله پشتی و اسباب بازی است.
  •  از یک سازمان دهنده برای تکالیف و دفتر کودک استفاده کنید. از سازمانده‌ها برای مواد و لوازم مدرسه استفاده کنید. نوشتن کلیه کارهایی که در روز به عهده کودک قرار داده شده‌اند و آوردن کتاب‌های لازم را به کودک تاکید کنید.
  •  ثابت قدم و شفاف باشید. کودکان مبتلا به ADHD نیازمند قوانین ثابتی هستند که بتوانند درک و پیگیری کنند.
  • زمانی که کودک قوانین را دنبال می‌کند او را تحسین کنید یا به او پاداش دهید. کودکان مبتلا به ADHD اغلب انتقاد را می‌پذیرند و منتظر انتقاد هستند. به دنبال رفتار خوب کودک باشید و آن را تحسین کنید.

برای بزرگسالان

یک مشاور یا درمانگر حرفه‌ای می‌تواند به یک بزرگسال مبتلا به ADHD کمک کند که یاد بگیرد چگونه زندگی خود را با ابزارهایی نظیر موارد زیر سازماندهی کند:

  •  حفظ روال‌ها
  •  ایجاد فهرستی برای وظایف و فعالیت‌های مختلف
  •  استفاده از تقویم برای برنامه ریزی حوادث
  • استفاده از یادداشت‌های یادآور
  •  اختصاص یک مکان ویژه برای کلید‌ها، صورتحساب‌ها، و پرونده‌ها
  •  کارهای بزرگ را به مرحله‌های قابل کنترل و کوچکتر تقسیم کنید، به طوری که تکمیل هر بخش از کار، یک حس موفقیت را برای شما ایجاد کند.

پیشگیری


برای کمک به کاهش خطر ابتلا به اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی در کودکان انجام موارد زیر ممکن است مفید باشد:

  •  در دوران بارداری از هر چیزی که می‌تواند بر رشد جنین تأثیر بگذارد اجتناب شود. به عنوان مثال، از داروهای تفریحی یا سیگار استفاده نکنید.
  •  محافظت از کودک در برابر تماس با آلاینده‌ها و سموم، از جمله دود سیگار و رنگ‌های سربی (در برخی از ساختمان‌های قدیمی یافت می‌شود).
  •  محدود کردن زمانی که کودک به مانیتور نگاه می‌کند یا تلویزیون تماشا می‌کند. اگرچه هنوز اثبات نشده است، جلوگیری از قرار گرفتن بیش از حد کودک در معرض تلویزیون و بازی‌های ویدئویی در پنج سال اول زندگی، کار عاقلانه‌ای است.

سنکوپ عصبی و مغزی یا غش قابل درمان است؟

سنکوپ چیست ؟ وقتی شما غش می‌کنید به مدت چند ثانیه هوشیاری خود را از دست می‌دهید. به این عارضه بیهوشی ناگهانی (سنکوپ ناگهانی ) نیز گفته می‌شود. اصطلاح پزشکی برای این بیماری، سنکوپ است. ممکن است شما اول احساس بیماری و تعریق داشته باشید یا بدون هشدار یا علامتی بیهوش شوید. وقتی شما به طور ناگهانی بیهوش می‌شوید به زمین می‌افتید. این بیماری شبیه به تشنج که معمولاً با تکان و پرش اندام همراه است نیست. شما پس از چند ثانیه به هوش آمده و به حالت طبیعی بازمی‌گردید. برخی از افراد پس از به هوش آمدن احساس خستگی زیادی دارند. معمولاً غش کردن به دلایلی مانند درد داشتن یا به مدت طولانی در محل گرم ایستادن رخ می‌دهد. این حالت به دلیل نیاز مستمر مغز به اکسیژن به وجود می‌آید. اگر میزان اکسیژن مغز به کمتر از مقدار معینی برسد ما به زمین می‌افتیم زیرا در این حالت اکسیژن‌رسانی به مغز راحت‌تر اتفاق می‌افتد.

سنکوپ ممکن است همراه با علائم و هشدارهایی اتفاق بیفتد یا بدون هیچ علامتی فرد ناگهان غش کند. این اتفاق ممکن است یک بار حادث شود یا چندین مرتبه تکرار شود. سنکوپ در برخی موارد علائمی مشابه با تشنج صرعی مانند تکان‌ها، تشنج و افتادن‌های ناگهانی دارد. اگر حمله دوباره دست داد یا شما احساس کردید که به طور کامل به حالت طبیعی بازنگشته‌اید باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. اقدامات درمانی به علل احتمالی سنکوپ یا غش کردن بستگی دارد.

چشم‌انداز به علل زمینه‌ای بستگی دارد اما معمولاً خیلی خوب است. در افراد جوان، زمانی که غش کردن با مشکلات قلبی یا بیماری‌های سیستم عصبی همراه نیست، جای نگرانی وجود ندارد (سنکوپ عصبی ). در افراد مسن‌تر ممکن است خطرات بیشتری برای آنها ایجاد کند اما این خطرات به دلیل شرایط زمینه‌ای و خطرات احتمالی زمین خوردن است.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت می‌توانید با شماره‌های متخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

دلیل سنکوپ یا غش

کمبود موقتی گلبول‌های قرمز خون که حامل اکسیژن به مغز هستند باعث سنکوپ یا غش کردن می‌شود. مشکلات مختلفی ممکن است جریان خون به سمت مغز را کاهش دهند که برخی از آنها عبارتند از:

  • سنکوپ وازوواگال. زمانی که عصب واگ تحریک شود، باعث کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی بدن می‌شود. با کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی، خون کمتری به مغز می‌رسد و باعث غش کردن فرد می‌شود. در افراد مستعد، درد و استرس‌های عاطفی می‌تواند باعث سنکوپ وازوواگال شود که شایع‌ترین نوع سنکوپ است. این بیماری در برخی خانواده‌ها بیشتر اتفاق می‌افتد.
  • فشار خون بالای ارتواستاتیک. کاهش فشار خون پس از این که فرد به مدت زیاد ایستاده باشد یا پس از تغییر موقعیت از نشسته به ایستاده اتفاق می‌افتد. خون تمایل دارد که در پاها جمع شود و به همین دلیل خون کمتری به سمت قلب بازمی‌گردد که باعث می‌شود خون کمتری از قلب خارج شده و به سمت اعضای دیگر بدن جریان یابد. پس از افت لحظه‌ای جریان خون به سمت مغز، فرد می‌افتد.
  • نقایص قلبی. نقایص قلبی اگر باعث محدود شدن جریان خون از بطن چپ به سمت اعضای بدن شود باعث غش کردن می‌شود. تنگی آئورت و کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک از نمونه‌های این مشکلات هستند.
  • ریتم‌های نامنظم یا سریع قلب. وقتی که قلب به صورت نامنظم یا تند می‌زند، بطن‌ها زمان کمتری دارند تا از خون پر شوند و آن را به سمت ریه‌ها و اندام‌های بدن پمپ کنند. در خلال این اختلالات ریتمی قلب، خون کمتر از حد معمول از قلب خارج شده و در آئورت جریان می‌یابد. بدن به این کاهش جریان خون به سمت مغز با غش کردن واکنش نشان می‌دهد.
  • التهاب عضلات قلب به عنوان مایوکاردیت نیز شناخته می‌شود. تضعیف عضلات قلب باعث ناتوان شدن آن در پمپ خون به صورت مؤثر در بدن می‌شود. در این مورد هم بدن به کاهش جریان خون به سمت مغز به صورت غش کردن واکنش نشان می‌دهد.

برخی بیماری‌ها و علل دیگر که باعث غش کردن و سنکوپ می‌شوند عبارتند از:

  • آسیب‌دیدگی‌های سر
  • صرع
  • سکته مغزی
  • مشکلات گوش داخلی
  • کم‌آبی بدن
  • کاهش قند خون
  • نگهداشتن نفس برای مدتی

علائم 

معمولاً وقتی ایستاده‌اید غش می‌کند. این عارضه ممکن است به طور ناگهانی اتفاق بیفتد یا پس از بروز برخی احساسات زیر ایجاد شود:

  • سرگیجه
  • افتادن بدون دلیل
  • عرق کردن یا گرم شدن کف دست‌ها
  • حالت تهوع
  • تاری دید

این علائم در برخی موارد به علائم پیش از سنکوپ معروف هستند و معمولاً فرد آنها را قبل از غش کردن تجربه می‌کند. اگر فرد در حال ورزش کردن یا پس از سرگیجه غش کنید، دچار تپش قلب با علائم شبیه صرع می‌شود که باید در این مواقع به پزشک مراجعه کند.

آیا تشنج شبیه سنکوپ است؟ 

خیر، اما ممکن است تمایز دادن بین تشنج صرعی و سنکوپ بسیار مشکل باشد. سنکوپ ممکن است باعث ایجاد علائم و رفتاری‌هایی شبیه تشنج شود. تفاوت آنها در این است که تشنج صرعی باعث ایجاد اختلالات جزئی در عملکرد الکتریکی مغز می‌شود در حالی که سنکوپ باعث کاهش جریان خون حامل اکسیژن به مغز می‌شود. تشنج در برخی مواقع با سنکوپ همراه است و سنکوپ نیز در برخی موارد با تشنج همراه می‌شود.

کمک‌های اولیه

فردی که واکنش وازوواگال را تجربه می‌کند غالباً با دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها از غش کردن و افتادن جلوگیری می‌کند. یک روش دیگر، نشستن و قرار دادن سر در بین زانوها است. زمانی که ناراحتی برطرف شد، فرد باید به آرامی به وضعیت طبیعی و عادی خود بازگردد.

افرادی که به دلیل سنکوپ وازوواگال غش می‌کنند معمولاً به سرعت هوشیاری خود را به دست می‌آورند. دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها بالای سطح سر و دراز کشیدن به مدت 15 تا 30 دقیقه باعث بهبود شرایط فرد می‌شود. با این کار زمان کافی برای جریان یافتن خون و بازگشت به وضعیت طبیعی وجود داشته و از غش کردن دوباره فرد پیشگیری می‌شود.

در صورتی که فردی که غش کرده است پس از یک دقیقه هوشیاری خود را بازنیافت یا در تنفس او اختلال ایجاد شد باید با مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.

تشخیص 

پزشک برای تشخیص بیماری، سوابق پزشکی بیمار را بررسی کرده و او را معاینه می‌کند. جزئیات سنکوپ – هر چند وقت یک بار این اتفاق می‌افتد، بیمار قبل از غش کردن به چه فعالیتی مشغول بوده است و احساس‌ها یا علائم دیگر او قبل از سنکوپ چه بوده است – اطلاعاتی هستند که برای پزشک جهت تشخیص علت ابتلا به این بیماری مفید واقع می‌شوند. به علاوه، ممکن است فشار خون بیمار در حالت ایستاده و نشسته برای بررسی احتمال ابتلا به فشار خون بالای اورتواستاتیک اندازه‌گیری و بررسی شود.

برخی آزمایش‌های تشخیص دیگر عبارتند از:

  • آزمایش‌های خون. این آزمایش‌های به ارزیابی علل احتمالی مانند پایین بودن قند خون و کم‌آبی بدن کمک می‌کند.
  • الکتروکاردیوگرام (ای سی جی یا ای کی جی). در این آزمایش فعالیت الکتریکی قلب مورد بررسی قرار گرفته و ناهنجاری‌ها و اختلالات ریتمی (آریتمی یا اختلالات ریتمی) قلب مشخص می‌شود.
  • آزمایش میز تیلت. فشار خون و نرخ ضربان قلب بیمار در حال دراز کشیده روی یک تخت اندازه‌گیری می‌شود و سپس پس از این که تخت کج و شیب‌دار شد دوباره این متغیرها اندازه‌گیری می‌شوند.
  • مانیتور و نظارت هول‌تر. دستگاه ای کی جی قابل حل به مدت 24 ساعت یا بیشتری به بدن بیمار وصل شده و اختلالات ریتمی و تندی ضربان قلب را در حالت انجام فعالیت‌های عادی مورد اندازه‌گیری قرار می‌دهد.
  • اکوکاردیوگرام (یا اکو). در این فرانید؛ عملکرد قلب با استفاده از امواج صوتی برای تولید تصاویر متحرک از قلب و دریچه‌های آن مورد مطالعه یا ارزیابی قرار می‌گیرد.

بهترین روش‌های درمان

پزشک برنامه درمانی را برای معالجه سنکوپ بر اساس موارد زیر تنظیم می‌کند:

  • سن، سلامت عمومی و سوابق پزشکی بیمار
  • شدت و علت ابتلا به این عارضه
  • قدرت تحمل بیمار برای مصرف برخی داروها و انجام برخی فرایندها و درمان‌ها
  • انتظارات در مورد این وضعیت برای یک مدت زمان

انتخاب روش درمان برای سنکوپ به علت یا پیش‌آگهی‌های ابتلا به آن بستگی دارد. برخی اقدامات درمانی در این زمینه عبارتند از:

  • برای بیماران مبتلا به سنکوپ وازوواگال؛ اجتناب از وضعیت‌هایی که بیماری فرد را تحریک می‌کنند.
  • دارو. برای درمان پایین بودن فشار خون از داروهایی استفاده می‌شود که می‌توانند به کاهش این شرایط کمک کنند.
  • درمان‌های فیزیکی: ورزش‌ها و کمک‌های پا مانند استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس ممکن است به پیشگیری از تجمع خون در پاها کمک کنند.
  • تغییر در رژیم غذایی. افزایش سدیم (نمک) و مصرف مایعات می‌تواند فشار خون را افزایش دهند و از بروز حملات غشی جلوگیری کنند.
  • پیس میکر. این ابزار تحت عمل جراحی در قلب بیمار کاشته شده و از سیگنال‌های الکتریکی برای پیشگیری از افت ضربان قلب استفاده می‌کند.

میگرن و سردردهای دوران بارداری؛ علت و درمان

سردرد  یکی از مشکلات شایعی است که بسیاری از زنان باردار از ان شکایت می‌کنند.  بروز سردرد در دوران بارداری می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که در اغلب موارد خطری برای مادر و کودک ندارند اما در موارد خاصی نیز سردرد می‌تواند نشانه ای جدی باشد. اگر باردار هستید، همیشه باید پزشک خود را از علائم و یا عوارضی که به آن دچار می‌شوید مطلع کنید. سردرد در دوران بارداری معمولا جایی برای نگرانی ندارد، اما تنها پزشک شماست که می‌تواند تشخیص دهد سردرد شما امری عادی است یا یکی از موارد نادر استثنایی است که نشانه‌ی خطر است. سردرد ممکن است در اوابل یا اواحر بارداری رخ دهد. زمان بروز سردرد می‌تواند در تشخیص علت ان نقش داشته باشد.

حتی اگر قبل از بارداری نیز سایقه سردرد داشته اید، باید در مورد سردردهای دوران بارداری خود با متخصص مغز و اعصابمشورت کنید تا او تصمیم بگیرد که شما به چه اریابی‌ها و درمان‌هایی نیاز دارید. از داروهای غیر تجویزی که بدون نسخه از داروخانه قابل تهیه هستند به هیچ وجه استفاده نکنید مگر این پزشکتان این توصیه را به شما کرده باشد. معمولا در دوران بارداری از تجویز داروهای ایبوبروفن و آسپرین خودداری می‌شود اما رد صورتی که درمان‌های غیردارویی موثر نباشند، ممکن است استامینوفن تجویز شود.  اگر سردرد شما بیش از مقدار همیشگی است و یا اگر بعد از انجام درمان‌های خانگی سردردتان بهبودی پیدا نمی کند، لازم است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. سایر علائمی که نشان می‌دهند شما باید فورا به پزشک مراجعه کنید عبارتند از تاری دید ، تورم دست و صورت، افزایش وزن ناگهانی و درد شکمی.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

انواع


بسیاری از زنان در دوران بارداری خود سردرد‌های تنشی دارند  اما این سردردها می‌توانند خصوصا در سه ماهه اول بارداری بسیار آزاردهنده باشند. سردردهای تنشی به صورت درد موجی یا درد مبهم در دو طرف سر و پشت گردن است. این سردردها معمولا بر اثر بی خوابی ، افسردگی  یا ترک مصرف کافئین ایجاد می‌شوندو ازایش هورمون‌ها نیز موجب تشدید سردرهای تنشی در برخی زنان می‌شود.

 

سردرد میگرنی 

بسیاری از زنان در دوران بارداری، سردردهای میگرنی  را تجربه می‌کنند. در حدود 15 درصد از افراد مبتلا به میگرن، اولین سردرد خود را دردوران بارداری تجربه مب کنند. هرچند علت اصلی بروز میگرن ناشناخته است، اما دانشمندن معتقدند که افزایش جریان و فشار خون در مغز موجب بروز حمله میگرنی و پیشروی بیماری می‌شود.  سردردهای میگرنی اغلب در سه ماهه اول بارداری آغاز می‌شوند اما در مواردی نیز ممکن است در اواخر بارداری ایجاد شوند.  میگرن موجب درد متوسط تاش دید سر شده که به صورت تپنده است و معمولا در یک طرف سر احساس می‌شود. این سردردها ممکن است هر بار تا 72 ساعت طول بکشند و با انجام فعالیت فیزیکی تشدید می‌شوند. سردرد میگرنی می‌تواند با حالت تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا همراه باشد.  این سردردها معمولا بعد از سه ماهه اول کاهش پیدا می‌کنند. البته برخی از زنان نیز گزارش داده اند که سردرد آنها با ادامه‌ی بارداری بهبود نیافته یا حتی بدتر شده است.

سردرد ناشی از مسمومیت بارداری

داشتن سردرد شدید و مداوم در سه ماهه سوم بارداری می‌تواند نشانه‌ی مسمومیت بارداری باشد. سردردهای ناشی از مسمومیت بارداری با فشار خون بالا و پروتئن در ادرار همراه هستند. این سردردها به صورت درد مبهم یا تپنده در سر هستند که خوب نمی شوند. سردردهای ناشی از مسمومیت معمولا با تاری دید ، دیدن نقاط مواج در هوا، افزایش وزن ناگهانی، درد در بالا و راست شم و تورم دست و صورت همراه هستند.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟


در صورت بروز شرایط زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در سه ماهه دوم یا سوم هستید و سردرد بسیار شدیدی دارید یا برای اولین بار دچار سردرد شده اید.
  • دچار سردرد ناگهانی و انفجاری شدید که در ان تا حدی شدید است که شما را از خواب بیدار می‌کند و این درد بهبود پیدا نمی کند و یا نوع سردرد مانند همیشه نیست و با دفعات قبلی فرق می‌کند.
  • همراه بودن سردرد یا گرفتگی گردن و تب.
  • سردرد درحال بدتر شدن است و علائم دیگری مانند اختلال بینایی و تاری دید، اختلال تکلم ، سرگیجه ، بیحسی، تغییر در حس هوشیاری بروز کرده اند.
  • بیمار بعد از زمین خوردن و ضربه به سر دچار سردرد شده است. (یا هر گونه حادثه‌ی دیگری که موجب ضربه به سر شده .
  • بیمار همزمان با سردرد دچار گرفتگی بینی، احساس درد و فشار در زیر چشم یا سایر قسمت‌های صورت یا حتی دچار درد دندان شده است. در این موارد ممکن است بیمار دچار عفونت سینوس شده باشد که نیاز به درمان با آنتی بیوتیک دارد.

درمان


استامینوفن داروی ایمنی است، به شرطی که طبق راهنما یا برچسب روی آن مصرف شود. سایر داروهای معمول برای سردرد مانند آسپرین و ایبروبروفن و همچنین داروهایی که اغلب برای میگرن  تجویز می‌شوند، برای زنان باردار مناسب نیستند. اگر مستعد ابتلا به سردردهای میگرنی شدید هستید، با پزشک خود مشورت کنید تا بدانید در صورت بروز سردرد چه داروهایی می‌توانید مصرف کنید. در صورتی که شما به طور مکرر دچار سردردهای شدید و غیرقابل تحمل می‌شوید، ممکن است مزایای مصرف برخی داروها برای شما بیشتر از معایب و خطرات احتمالی آن باشد. البته حتی با این حال نیز مصرف برخی از داروها کاملا ممنوع است.

مراقبت‌های خانگی


در ادامه می‌خوانید که چگونه از بروز سردرد پیشگیری کنید یا در صورت بروز سردرد، درد خود را تسکین دهید:

عواملی که موجب تشدید سردرد می‌شوند را شناسایی کنید

پزشکان معمولا به شما توصیه می‌کنند که غذاهایی که میخورید همراه با زمان شدت گرفتن یا بهبود یافتن سردردهای خود را ثبت کنید تا بتوانید تشخیص دهید که چه موادی موجب تشدید سردرد می‌شئند. با ثبت این اطلاعات، زمانی که حمله سردرد رخ می‌دهد شما به خوبی می‌دانید که طی 24 ساعت قبلی چه غذاهایی مصرف کرده اید و زمانی که سردرد شروع شد چه کاری انجام می‌دادید. برخی از غذاهایی که معمولا موجب تشدید میگرن در افراد می‌شوند عبارتند از غذاهای حاوی مونوسدیم گلوتامین، نیترات (معمولا در گوشت‌های فرآوردی شده مانند‌هات داگ) سولفیت (در بسیاری میوه‌های خشک و همینطور ماده نگهدارنده سالاد)، سیرین کننده‌های مصنوعی، برخی مغزی جات و دانه‌های خاص، پنیر مانده و سایر فرآورده‌های لبنی ترش مانند دوغ و خامه ترش، برخی میوه‌های تازه خاص (مانند موز، آواکادوو، پاپایا و مرکبات)، ماهی دودی، شکلات، مواد تخمیر شده (مانند سس سویا). برخی عوامل محیطی مانند نورهای چشمک زن، صداهای بلند، بوهای غلیظف استشمام دود سیگار و گرما یا سرمای شدید نیز موجب تحریک حمله میگرنی می‌شوند.

از کمپرس سرد و گرم استفاده کنید

برای سردرد تنشی،  یک کمپرس سرد یا گرم روی پشانی یا در پایین جمجمه در پشت سر قرار دهرد. برای سردردهای میگرنی کمپرس سرد بسیار بهتر است.

دوش بگیرید

برای برخی از افراد مبتلا به میگرن، گرفتن دوش آب سرد موجب تسکین درد انی (هرچند موقتی) می‌شود. اگر نمی توانید دوش آب سرد بگیرید کمی آب سرد به سر و صورت خود بپاشید. برای سردردهای تنشی، گفتن دوش آب گرم بهتر است.

گرسنه یا تشنه نشوید

برای پیشگیری از پایین آمدن قند خون (یکی از علل شایع تحریک سردرد)، بهتر است که تعداد وعده‌های غذایی خود را افزایش دهید و در عوض در هر وعده مقدار غذای کمتری بخورید. اگر زندگی روزمره شما بسیار پرمشغله است و نمی توانید چندین وعده غذا بخورید، مقداری غذای مناسب میان وعده مانند میوه کلوچه یا ماست همراه خود داشته باشید. از خوردن شکر به طور مستقیم (مانند آبنبات) خودداری کنید چرا که موجب افزایش ناگهانی قند خون می‌شود. و فراموش نکنید که هر روز مقادیر زیادی آب بنوشید تا بدن شما دچار کم آبی نشود. در صورتی که میگرن عود کرده و حالت تهوع دارید، آب را به صورت جرعه جرعه بنوشید.

 

از خستگی مفرط پرهیز کنید

سعی کنید زمان کافی برای خواب خود اختصاص دهید تا خواب کافی  داشته باشید. اگر دچار سردرد میگرنی شدید، سعی کنید در اتاقی آرام و تاریک بخوابید.

کمی ورزش کنید 

برخی از شواهد نشان می‌دهند که انجام منظم ورزش می‌تواند تعداد دفعات عود و شدت سردرد‌های میگرنی را کاهش دهد. ورزش کردن در واقع موجب کاهش فشار روانی و استرسی می‌شود که معمولا عامل عود میگرن است. اگر مستعد سردرد میگرنی هستید  ئ می‌خواهید ورز کنید، بهتر است در ابتدا به آرامی و با ورزش‌های بسیار سبک شروع کنید چرا که آغاز ناگهانی ورزش پرفشار نیز خود موجب سردرد می‌شود. همچنین زمانی که سردرد شما عود کرده از ورزش کردن خودداری کنید.

از تکنیک‌های ریلکسیشن استفاده کنید

بیوفیدبک، مدیتیشن و یوگا در کاهس استرس و فشار روانی موثر هستند و در نتیجه به پیشگیری از سردرد در برخی از بیماران کمک می‌کنند.

ماساژ بگیرید

می توانید یک ماساژ کامل بدن دریافت کنید تا تنش و گرفتگی‌های عضلانی در گردن و کمر و شانه‌ها که می‌تواند موجب سردرد شود، برطرف شود.