آیا منگی و گیجی سر خطرناک است؟

گیجی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد در درک موقعیت دچار مشکل میشود یا افکار غیرشفاف یا نامنظم داشته باشد. این وضعیت ممکن است در همراهی با فراموشی، عدم شناسایی موقعیت و یا عدم توانایی در سریع فکر کردن باشد.
گیجی به تدریج با گذر زمان یا بطور ناگهانی افزایش می‌یابد که این مسئله به علت آن بستگی دارد. بر اساس علت، گیجی ممکن است که موقت، شرایط قابل درمان و یا پیشرونده باشد. به علت اینکه گیجی ممکن است که ناشی از یک بیماری جدی باشد، شکست در رسیدن به درمان باعث عوارض جدی و آسیبهای دائمی خواهد شد. به محض تشخیص علت زمینه‌ای، بسیار اهمیت دارد که برنامه‌ی درمانی طراحی شده ی اختصاصی شما و پزشک خود را برای کاهش ریسک بالقوه‌ی عوارضی مثل کما دنبال کنید.


گیجی عدم توانایی فرد درست، شفاف و سریع فکر کردن است. ممکن است که شما احساس گم کردن موقعیت دشته باشید و در توجه نشان دادن، به خاطر آوردن و تصمیم گیری دچار مشکل باشید.
در شروع ناگهانی گیجی، خصوصا در همراهی با تب بالا (بالاتر از 101 درجه فارنهایت) ، سفتی گردن راش، آسیب به سر، تغییر در سطح هوشیاری یا آگاهی، برافروختگی یا خشکی پوست، تهوع شدید و استفراغ، تنفس میوه‌ای  یا سایر علائم نگران کننده به سرعت با یک متخصص مغز و اعصاب ملاقات کنید. هیچ درمان به خصوصی برای گیجی وجود ندارد. درمان به یافتن راه حلی برای علت زمینه‌ای گیجی بستگی دارد.
اگر خودتان یا یکی از عزیزانتان مبتلا به این بیماری است، می‌توانید برای دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان با شماره های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

چه عواملی باعث ایجاد گیجی میشوند؟


دلایل شایع ایجاد کننده‌ی گیجی

ممکن است گیجی به دلیل شرایط زیر ایجاد شود:

  •     داروی بیهوشی
  •     عدم تعادل شیمیایی یا الکترولیتی
  •     بیماری مزمن کلیوی (که شامل انواع مشکلات کلیوی میشود مثل سنگ کلیه، نارسایی کلیه و آنومالی‌های کلیوی)
  •     بیماری مزمن کبدی ( که شامل هر نوع از مشکلات کبدی میشود مثل هپاتیت‌ها، سیروز، نارسایی کبدی )
  •     بیماری انسدادی ریوی مزمن ( COPD، که شامل آمفیزم و برونشیولیت مزمن میشود)
  •     بیماری احتقانی قلبی ( رو به زوال رفتن توانایی قلب در پمپ خون )
  •     دمانس
  •     عوارض جانبی داروها ( بعد از قطع دارو، مدت زمانی برای بهبودی نیاز است )
  •     اختلالات تشنج
  •     دهیدراتاسیون شدید
  •     ترومای شدید
  •     بیخوابی یا اختلالات خواب
  •     کمبودهای ویتامین مثل نیاسین، تیامین، ویتامین ب12 یا ویتامین ث

علل تهدید کننده‌ی حیات یا جدی ایجاد کننده‌ی گیجی

در بعضی موارد، گیجی علامتی از یک شرایط جدی و تهدید کننده‌ی حیات محسوب میشود که بهتر است به طور فوری در یک مرکز اورژانس مورد ارزیابی قرار گیرد. این شرایط شامل موارد زیر میشوند:

  •     آسیب یا تومور مغز یا طناب نخاعی
  •     دلریوم- فراموشی
  •     انسفالیت ( التهاب و تورم مغز به دلیل یک عفونت ویروسی یا سایر دلایل )
  •     سکته قلبی
  •     هیپوگلیسیمی ( قند پایین خون )
  •     مننژیت ( عفونت غشاهایی که مغز و طناب نخاعی را پوشانده‌اند )
  •     هیپوترمی
  •     سپسییس ( عفونت شدید خون )
  •     سکته مغزی

    علائم



    ممکن است که گیجی با علائم دیگری همراه باشد که بسته به بیماری و اختلال و شرایط زمینه‌ای متفاوت است. علائمی که غالبا مغز را تحت تاثیر قرار میدهند ممکن است که سیستم‌ها و اختلالات دیگر بدن را درگیر کند.
    گیجی ممکن است که با علائم مرتبط با عفونت همراه باشد مثل:

  •    گره‌های لنفاوی بزرگ
  •     تب
  •     سردرد
  •     منگی و کاهش سطح هوشیاری
  •     تهوع همراه یا بدون استفراغ
  •     سفتی گردن
  •     راش
  •     تشنج
    گیجی ممکن است که با علائم مربوط به بیماریهای مزمن و اختلالات متابولیک همراهی داشته باشد مثل :
  •     درد شکمی
  •     ریتم غیرطبیعی قلبی مثل ریتم سریع قلبی ( تاکیکاردی) یا ریتم اهسته قلبی (برادی‌پنه)
  •     تورم قوزک پا
  •     دشواری در تنفس یا تنفس تند
  •     پوست خشک یا تغییر در رنگ پوست
  •     خستگی
  •     احساس تشنگی مفرط
  •     تکرر ادرار یا کاهش ادرار یا عدم ادرار کردن
  •     تنفس با بوی میوه
  •     ضعف عضلانی
  •     تهوع همراه یا بدون استفراغ
    گیجی ممکن است که بسته به علت آن همراه با سایر علائم باشد مثل:
  •     اختلالات خلقی، اختلالات شخصیتی یا اختلالات رفتاری
  •     اختلالات خواب و تغییر الگوی خواب
  •     دشواری در بلع
  •     اختلال در حافظه، فکر کردن، صحبت کردن، درک کردن، نوشتن یا خواندن
  •     سرگیجه
  •     عدم تعادل و عدم هماهنگی
  •     از دست دادن هوشیاری حتی برای مدت کوتاه
  •     تاری دید یا تغییر در دید
  •     بی حسی، ضعف یا فلجی

چه زمانی با یک متخصص علم پزشکی تماس بگیریم


اگر گیجی به صورت ناگهانی ایجاد شد یا علائم دیگر نیز وجود داشتند با پزشک تماس بگیرید. علائم شامل موارد زیر هستند:

  •     پوست سرد یا مرطوب
  •     سرگیجه یا احساس غش کردن
  •     نبض تند
  •     تب
  •     سردرد شدید
  •     تنفس سریع یا آهسته
  •     لرز غیر قابل کنترل
  •     گیجی با شروع ناگهانی در فردی که مبتلا به دیابت است
  •     گیجی به دنبال اسیب به سر
  •     فرد در هر زمانی دچار عدم هوشیاری شود

    تشخیص


    پزشک معاینات بالینی انجام خواهد داد و در مورد گیجی سوالاتی را خواهد پرسید. پزشک در مورد زمان و محل دقیق از بیمار میپرسد. در مورد بیماریهای اخیر و حال حاضر نیز در میان سایر سوالات پرسیده خواهد شد.
    تستهایی که ممکن است درخواست شوند شامل موارد زیر هستند:

  •     تستهای خونی
  •      سی تی اسکن از سر
  •     نوار مغز EEG
  •     تست وضعیت ذهنی
  •     تستهای عصبی-روانشناسی
  •     تستهای ادراری

 نکاتی برای کمک و درمان بیمار مبتلا به منگی سر


هیچ درمان به خصوصی برای گیجی وجود ندارد. درمان وابسته به علت ایجاد کننده‌ی گیجی است. برای مثال اگر عفونت دلیل ایجاد گیجی باشد، درمان عفونت تقریبا گیجی را به طور کامل برطرف میکند. جهت درمان گیجی ناگهانی ناشی از کاهش قند خون ( برای مثال در درمان دیابت) بهتر است که فرد نوشیدنی سیرین بنوشد یا یک میان وعده‌ی شیرین بخورد. اگر گیجی بیش از ده دقیقه طول کشید به یک درمانگر تماس بگیرید.
یک راه خوب برای تشخیص گیجی، پرسیدن اسم، سن و تاریخ از بیمار است. اگر به طورت نامطمئن یا نادرست پاسخ دهند، دچار گیجی هستند.
اگر فرد معمولا دچار گیجی نمیشود به یک مرکز خدمات مراقبت از سلامت تماس بگیرید. فرد دچار گیجی را نباید تنها رها کرد. برای امنیت، فرد به نگهداری نیازمند است. جهت کمک به فرد مبتلا به گیجی :

  •     همیشه خود را معرفی کنید بدون توجه به اینکه گاهی اوقات شما را به خوبی میشناسد
  •     غالبا موقعیت و محل فرد را به او یادآوری کنید
  •     یک تقویم و ساعت را نزدیک به فرد قرار دهید
  •     در مورد وقایع اخیر و برنامه‌های روزانه با او صحبت کنید
  •     سعی کنید که محیط اطراف را ساکت آرام و پر از آرامش نگه دارید.
  •     هنگام صحبت کردن تلویزیون و رادیو را خاموش کنید
  •     آهسته صحبت کنید و از جملات کوتاه استفاده کنید
  •     قبل از شروع هر کاری بیمار را در جریان قرار دهید و با او صحبت کنید ( مثلا تغییر محل خواب و تخت، لباس پوشیدن یا حمام دادن آنها) و هر مرحله را برای انها توضیح دهید
  •     زمانی که بیمار در اتاق تنهاست موزیکی ملایم و آرام پخش کنید
  •     از یک چراغ قوه استفاده کنید تا بیمار بتواند محل خود را ببیند
  •     چیزهایی که بطور معمول مورد استفاده هستند را با تصویر مشخص کنید برای مثال تصویر توالت را بر روی درب توالت بچسبانید و تصویر شعله را بر روی اجاق.
  •     بیمار را از آسیب‌ها محافظت کنید.
  •     به بیمار در شستن دستها، رفتن به حمام و دستشویی و سایر فعالیتهای روزانه که ممکن است بطور فردی برایشان سخت باشد، کمک کنید.
  •     چک کنید که بیمار چه میخورد ( ممکن است غذا خوردن را فراموش کنند یا حتی توانایی خوردن را نداشته باشند )
  •     مطمئن شوید که بیمار داروی درست را به درستی استفاده میکند.
  •     داروها را بین هر دوز و نوبت، دور از دسترس بیمار قرار دهید

علت و درمان بیماری ضعف عضلانی پا، دست و بدن

ضعف به معنی کاهش قدرت در یک یا چند عضله است. ضعف عضلانی علل زیادی دارد. ممکن است علل ضعف عضلانی رایج یا نادر، خطرناک یا کم خطر، موقت یا دائمی باشد. بیماری‌های سیستم عصبی عضلانی، آسیب‌های وارده، بیماری‌های متابولیک، وسموم، همه باعث ایجاد ضعف عضلانی می‌شوند. خوشبختانه، ضعف‌های عضلانی که بدون دلیل ایجاد می‌شوند، در اکثر موارد برگشت پذیر بوده و به خودی خود برطرف می‌شوند. در موارد بسیار نادر، ضعف عضلانی تنها نشانه‌ی وجود یک بیماری خطرناک است. علائم و نشانه‌های ضعف عضلانی شامل مشکل در انجام فعالیت‌های روزانه مانند نوشتن، یا مشکل در راه رفتن و از دست دادن تعادل است.


اگر همیشه ضعف عضلانی دارید، مخصوصا اگر ضعف شدید، موضعی یا دردناک بوده و بیش از چند هفته طول کشیده‌ است، باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. حالت و شدت ضعف، علائم، داروهای مصرفی و سوابق خانوادگی به پزشک در تشخیص علت ضعف کمک می‌کنند. زمانی که متخصص اعصاب علت ضعف عضلانی را تشخیص داد، روش درمانی مناسب را به شما توصیه می‌کند. برنامه درمان شما به علت ضعف و همچنین شدت علائم بستگی دارد. در برخی موارد، طب فیزیکی برای فرد مناسب بوده و به درمان او کمک می‌کند. ممکن است پزشک دارو، جراحی، یا روش‌های درمانی دیگری را نیز برای بیمار تجویز کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل

ضعف عضلانی زمانی ایجاد می‌شود که فرد حتی با تلاش زیاد نیز نتواند یک عضله را به اندازه طبیعی منقبض کرده یا آن را حرکت دهد. چه فرد بیمار باشد و چه فقط به کمی استراحت نیاز داشته باشد، ضعف عضلانی مشکلی است که تمام افراد گاهی به آن دچار می‌شوند. به عنوان مثال، کار بدنی سخت باعث خستگی عضلات فرد می‌شود و فرد باید کمی به عضلات استراحت دهد تا بهبود یابند.

اما اگر بیمار به ضعف عضلانی دائمی دچار باشد، یا ضعف عضلانی او هیچ دلیل و علتی نداشته باشد، ممکن است نشانه‌ی وجود یک بیماری باشد. معمولا زمانی که مغز از طریق نخاع و اعصاب، سیگنال‌های حرکتی را به یک عضله می‌فرستد، فرد به طور اختیاری عضله را منقبض می‌کند. اگر مغز، سیستم عصبی، عضلات یا ارتباط بین اینها در اثر یک بیماری یا آسیب از بین رفته باشد، عضلات به صورت طبیعی منقبض نمی‌شوند. این عدم انقباض طبیعی عضلات باعث ضعف عضلات می‌شود. برخی از علل ضعف عضلانی عبارتند از:

 علل متابولیک ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است در اثر علل متابولیک ایجاد شود که عبارتند از:

  • بیماری آدیسون (عدم تولید هورمون توسط غدد فوق کلیوی)
  • هیپرپاراتیروئیدسم (پرکاری غدد پاراتیروئید)
  • هیپرتیروئیدیسم (پرکاری تیروئید)
  • هایپوکالمبا (کاهش پتاسیم)
  • هایپوناترمیا (کاهش سدیم)

علل عصبی ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است علل عصبی داشته باشد. علل عصبی ضعف عضلانی عبارتند از:

  • فلج بل (تورم یا التهاب عصبی که عضلات صورت را کنترل می‌کند)
  • فلج مغزی (شرایطی که بر مغز و عملکرد سیستم عصبی اثر می‌گذارد)
  • بیماری شارکو ماری توث (نوعی بیماری ارثی که بر اعصاب محیطی اثر می‌گذارد)
  • سندرم گولین بار (نوعی اختلال خود ایمنی اعصاب)
  • اِم‌اِس یا تصلب بافت چندگانه (نوعی بیماری که بر مغز و نخاع تاثیر گذاشته و باعث ضعف، عدم تعادل و مشکلات دیگر می‌شود)
  • گرفتگی یا فشار عصب، مانند عصب اولنار در بازو
  • سکته مغزی

بیماری‌های عضلانی که باعث ضعف عضلانی می‌شوند


برخی از بیماری‌های عضلانی نیز ممکن است باعث ضعف عضلانی شوند. این بیماری‌ها عبارتند از:

  • اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS، که به بیماری لو گهریگ نیز معروف است. اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یک بیماری عصبی – عضلانی شدید است که باعث ضعف و ناتوانی عضلات می‌شود)
  • درماتومیوزیت (التهاب عضله و راش‌های پوستی از علائم اصلی این بیماری هستند)
  • دیستروفی عضلانی (یک اختلال ارثی که باعث از دست دادن تدریجی بافت عضلانی و ضعف عضلات می‌شود)

سموم ایجاد کننده‌ی ضعف عضلانی


ممکن است ضعف عضلانی در اثر وجود برخی سموم باشد. این سموم عبارتند از:

  • بوتولیسم (یک مسمومیت غذایی شدید که در اثر باکتري كلستريديوم بوتولينوم ایجاد می‌شود)
  • مصرف خوراکی حشره کش‌ها
  • قرار گیری در معرض گاز اعصاب
  • مسمومیت فلج‌کننده صدف

دیگر علل ضعف عضلانی


ضعف عضلانی ممکن است علل دیگری داشته باشد که عبارتند از:

  • آنمی (کمبود سلول‌های قرمز خون)
  • آسیب ایجاد شده در اثر استفاده بیش از حد از عضله
  • پلیموئوزیت (ضعف و التهاب گسترده‌ی عضلات)

عوارض


از آنجا که ضعف عضلانی ممکن است در اثر بیماری‌های جدی به وجود آمده باشد، عدم درمان ممکن است باعث ایجاد عوارض و آسیب‌های دائمی شود. زمانی که علت بیماری تشخیص داده شد، بیمار باید برنامه درمانی که با کمک پزشک برای او آماده شده را دنبال کند تا خطر ایجاد عوارض احتمالی کاهش یابد. عوارض احتمالی عبارتند از:

  • از دست دادن تحرک
  • فلج
  • از دست دادن دائمی احساس
  • آسیب دائمی به عصب (در اثر تحت فشار قرار گرفتن عصب) از جمله فلج
  • گسترش عفونت

زمان مراجعه به پزشک


در برخی موارد، ضعف عضلانی زندگی فرد را به خطر می‌اندازد، مخصوصا اگر به طور ناگهانی و در یک سمت بدن ایجاد شود. اگر بیمار هریک از موارد ناگهانی و مهلک زیر را داشت باید فورا به پزشک مراجعه کند:

  • اندازه غیر طبیعی مردمک چشم یا نشان ندادن عکس العمل به نور
  • کاهش سطح هوشیاری، مانند عدم پاسخگویی یا از دست دادن هوشیاری
  • فلج یا ناتوانی در حرکت دادن قسمتی از بدن
  • شکم درد شدید
  • تغییر ناگهانی دید، از دست دادن بینایی یا چشم درد
  • سردرد شدید (شدیدترین سردرد زندگی)

تشخیص


اگر بیمار بدون دلیل به ضعف عضلانی مبتلا شده باشد، باید به پزشک مراجعه کند. پزشک سوالاتی در مورد ضعف عضلانی، مثلا سوالاتی همچون مدت زمان ایجاد ضعف عضلانی و عضلات درگیر، از بیمار می‌پرسد. پزشک همچنین در مورد علائم دیگر و سوابق خانوادگی فرد نیز سوالاتی می‌پرسد.

همچنین پزشک در مورد عکس العمل‌ها، احساس و تون عضلانی (مقاومت عضله در برابر كشيده شدن يا حركات غير فعال كششي) بیمار سوالاتی می‌پرسد. در صورت نیاز پزشک آزمایش‌هایی نیز برای بیمار تجویز می‌کند که عبارتند از:

  • ام آر آی یا سی تی اسکن برای بررسی ساختار داخلی بدن بیمار
  • آزمایش‌های عصبی برای ارزیابی عملکرد اعصاب
  • الکترومیوگرافی (نوار عصب) برای بررسی فعالیت عصب در عضلات بیمار
  • آزمایش خون برای یررسی وجود عفونت یا دیگر مشکلات پزشکی

درمان


برنامه درمان ضعف عضلانی برای هر فرد با توجه به علل ایجاد ضعف عضلانی، وجود بیماری‌های دیگر در بدن فرد، سن و سوابق پزشکی فرد، شدت ضعف عضلانی و موارد دیگر، متفاوت است. معمولا درمان ضعف عضلانی شامل یک برنامه درمان چند منظوره برای رویارویی با علل، کمک به افزایش قدرت، کاهش احتمال ایجاد عوارضی مانند آتروفی عضله، و کمک به داشتن یک زندگی سالم و فعال است.

معمولا درمان شامل یک دوره استراحت، نوشیدن آب کافی و تغذیه مناسب، و مراقبت‌های پزشکی منظم است. همچنین توصیه می‌شود که فرد توانبخشی، طب فیزیکی، کار درمانی، و یک برنامه ورزشی منظم نیز داشته باشد. ممکن است برای محافظت از عضلات ضعیف و در برخی موارد برای بهبود تحرک فرد، به اسپلینت‌های ارتوپدی، عصاها، چوب‌های زیر بغل، یا یک واکر نیاز باشد.

در برخی موارد ممکن است برای کاهش التهاب سیستم عصبی در بیماری‌هایی مانند فلج بل، فلج چندگانه و میاستنی گراویس (بیماری خودایمنی مزمن عصبی عضلانی) ، داروهای کورتیکواستروئید نیز تجویز شود. برای درمان ضعف عضلانی ناشی از عفونت باکتریایی نیز معمولا داروهای آنتی بیوتیک تجویز می‌شود.

ضعف عضلانی ناشی از کم خونی نیز با ترانسفوزیون و درمان شرایط ایجاد کننده‌ی کم خونی، درمان می‌شود. ضعف عضلانی ناشی از عدم تعادل الکترولیت‌ها و یا کم آبی نیز معمولا با درمان شرایطی که باعث کم آبی شده و جبران الکترولیت‌ها از راه خوراکی یا تزریق درون وریدی مایعات و الکترولیت‌ها امکان‌پذیر است.

سنکوپ عصبی و مغزی یا غش قابل درمان است؟

سنکوپ چیست ؟ وقتی شما غش می‌کنید به مدت چند ثانیه هوشیاری خود را از دست می‌دهید. به این عارضه بیهوشی ناگهانی (سنکوپ ناگهانی ) نیز گفته می‌شود. اصطلاح پزشکی برای این بیماری، سنکوپ است. ممکن است شما اول احساس بیماری و تعریق داشته باشید یا بدون هشدار یا علامتی بیهوش شوید. وقتی شما به طور ناگهانی بیهوش می‌شوید به زمین می‌افتید. این بیماری شبیه به تشنج که معمولاً با تکان و پرش اندام همراه است نیست. شما پس از چند ثانیه به هوش آمده و به حالت طبیعی بازمی‌گردید. برخی از افراد پس از به هوش آمدن احساس خستگی زیادی دارند. معمولاً غش کردن به دلایلی مانند درد داشتن یا به مدت طولانی در محل گرم ایستادن رخ می‌دهد. این حالت به دلیل نیاز مستمر مغز به اکسیژن به وجود می‌آید. اگر میزان اکسیژن مغز به کمتر از مقدار معینی برسد ما به زمین می‌افتیم زیرا در این حالت اکسیژن‌رسانی به مغز راحت‌تر اتفاق می‌افتد.

سنکوپ ممکن است همراه با علائم و هشدارهایی اتفاق بیفتد یا بدون هیچ علامتی فرد ناگهان غش کند. این اتفاق ممکن است یک بار حادث شود یا چندین مرتبه تکرار شود. سنکوپ در برخی موارد علائمی مشابه با تشنج صرعی مانند تکان‌ها، تشنج و افتادن‌های ناگهانی دارد. اگر حمله دوباره دست داد یا شما احساس کردید که به طور کامل به حالت طبیعی بازنگشته‌اید باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. اقدامات درمانی به علل احتمالی سنکوپ یا غش کردن بستگی دارد.

چشم‌انداز به علل زمینه‌ای بستگی دارد اما معمولاً خیلی خوب است. در افراد جوان، زمانی که غش کردن با مشکلات قلبی یا بیماری‌های سیستم عصبی همراه نیست، جای نگرانی وجود ندارد (سنکوپ عصبی ). در افراد مسن‌تر ممکن است خطرات بیشتری برای آنها ایجاد کند اما این خطرات به دلیل شرایط زمینه‌ای و خطرات احتمالی زمین خوردن است.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت می‌توانید با شماره‌های متخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

دلیل سنکوپ یا غش

کمبود موقتی گلبول‌های قرمز خون که حامل اکسیژن به مغز هستند باعث سنکوپ یا غش کردن می‌شود. مشکلات مختلفی ممکن است جریان خون به سمت مغز را کاهش دهند که برخی از آنها عبارتند از:

  • سنکوپ وازوواگال. زمانی که عصب واگ تحریک شود، باعث کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی بدن می‌شود. با کاهش نرخ ضربان قلب و انقباض عروق خونی، خون کمتری به مغز می‌رسد و باعث غش کردن فرد می‌شود. در افراد مستعد، درد و استرس‌های عاطفی می‌تواند باعث سنکوپ وازوواگال شود که شایع‌ترین نوع سنکوپ است. این بیماری در برخی خانواده‌ها بیشتر اتفاق می‌افتد.
  • فشار خون بالای ارتواستاتیک. کاهش فشار خون پس از این که فرد به مدت زیاد ایستاده باشد یا پس از تغییر موقعیت از نشسته به ایستاده اتفاق می‌افتد. خون تمایل دارد که در پاها جمع شود و به همین دلیل خون کمتری به سمت قلب بازمی‌گردد که باعث می‌شود خون کمتری از قلب خارج شده و به سمت اعضای دیگر بدن جریان یابد. پس از افت لحظه‌ای جریان خون به سمت مغز، فرد می‌افتد.
  • نقایص قلبی. نقایص قلبی اگر باعث محدود شدن جریان خون از بطن چپ به سمت اعضای بدن شود باعث غش کردن می‌شود. تنگی آئورت و کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک از نمونه‌های این مشکلات هستند.
  • ریتم‌های نامنظم یا سریع قلب. وقتی که قلب به صورت نامنظم یا تند می‌زند، بطن‌ها زمان کمتری دارند تا از خون پر شوند و آن را به سمت ریه‌ها و اندام‌های بدن پمپ کنند. در خلال این اختلالات ریتمی قلب، خون کمتر از حد معمول از قلب خارج شده و در آئورت جریان می‌یابد. بدن به این کاهش جریان خون به سمت مغز با غش کردن واکنش نشان می‌دهد.
  • التهاب عضلات قلب به عنوان مایوکاردیت نیز شناخته می‌شود. تضعیف عضلات قلب باعث ناتوان شدن آن در پمپ خون به صورت مؤثر در بدن می‌شود. در این مورد هم بدن به کاهش جریان خون به سمت مغز به صورت غش کردن واکنش نشان می‌دهد.

برخی بیماری‌ها و علل دیگر که باعث غش کردن و سنکوپ می‌شوند عبارتند از:

  • آسیب‌دیدگی‌های سر
  • صرع
  • سکته مغزی
  • مشکلات گوش داخلی
  • کم‌آبی بدن
  • کاهش قند خون
  • نگهداشتن نفس برای مدتی

علائم 

معمولاً وقتی ایستاده‌اید غش می‌کند. این عارضه ممکن است به طور ناگهانی اتفاق بیفتد یا پس از بروز برخی احساسات زیر ایجاد شود:

  • سرگیجه
  • افتادن بدون دلیل
  • عرق کردن یا گرم شدن کف دست‌ها
  • حالت تهوع
  • تاری دید

این علائم در برخی موارد به علائم پیش از سنکوپ معروف هستند و معمولاً فرد آنها را قبل از غش کردن تجربه می‌کند. اگر فرد در حال ورزش کردن یا پس از سرگیجه غش کنید، دچار تپش قلب با علائم شبیه صرع می‌شود که باید در این مواقع به پزشک مراجعه کند.

آیا تشنج شبیه سنکوپ است؟ 

خیر، اما ممکن است تمایز دادن بین تشنج صرعی و سنکوپ بسیار مشکل باشد. سنکوپ ممکن است باعث ایجاد علائم و رفتاری‌هایی شبیه تشنج شود. تفاوت آنها در این است که تشنج صرعی باعث ایجاد اختلالات جزئی در عملکرد الکتریکی مغز می‌شود در حالی که سنکوپ باعث کاهش جریان خون حامل اکسیژن به مغز می‌شود. تشنج در برخی مواقع با سنکوپ همراه است و سنکوپ نیز در برخی موارد با تشنج همراه می‌شود.

کمک‌های اولیه

فردی که واکنش وازوواگال را تجربه می‌کند غالباً با دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها از غش کردن و افتادن جلوگیری می‌کند. یک روش دیگر، نشستن و قرار دادن سر در بین زانوها است. زمانی که ناراحتی برطرف شد، فرد باید به آرامی به وضعیت طبیعی و عادی خود بازگردد.

افرادی که به دلیل سنکوپ وازوواگال غش می‌کنند معمولاً به سرعت هوشیاری خود را به دست می‌آورند. دراز کشیدن روی کمر و بالا نگه داشتن پاها بالای سطح سر و دراز کشیدن به مدت 15 تا 30 دقیقه باعث بهبود شرایط فرد می‌شود. با این کار زمان کافی برای جریان یافتن خون و بازگشت به وضعیت طبیعی وجود داشته و از غش کردن دوباره فرد پیشگیری می‌شود.

در صورتی که فردی که غش کرده است پس از یک دقیقه هوشیاری خود را بازنیافت یا در تنفس او اختلال ایجاد شد باید با مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.

تشخیص 

پزشک برای تشخیص بیماری، سوابق پزشکی بیمار را بررسی کرده و او را معاینه می‌کند. جزئیات سنکوپ – هر چند وقت یک بار این اتفاق می‌افتد، بیمار قبل از غش کردن به چه فعالیتی مشغول بوده است و احساس‌ها یا علائم دیگر او قبل از سنکوپ چه بوده است – اطلاعاتی هستند که برای پزشک جهت تشخیص علت ابتلا به این بیماری مفید واقع می‌شوند. به علاوه، ممکن است فشار خون بیمار در حالت ایستاده و نشسته برای بررسی احتمال ابتلا به فشار خون بالای اورتواستاتیک اندازه‌گیری و بررسی شود.

برخی آزمایش‌های تشخیص دیگر عبارتند از:

  • آزمایش‌های خون. این آزمایش‌های به ارزیابی علل احتمالی مانند پایین بودن قند خون و کم‌آبی بدن کمک می‌کند.
  • الکتروکاردیوگرام (ای سی جی یا ای کی جی). در این آزمایش فعالیت الکتریکی قلب مورد بررسی قرار گرفته و ناهنجاری‌ها و اختلالات ریتمی (آریتمی یا اختلالات ریتمی) قلب مشخص می‌شود.
  • آزمایش میز تیلت. فشار خون و نرخ ضربان قلب بیمار در حال دراز کشیده روی یک تخت اندازه‌گیری می‌شود و سپس پس از این که تخت کج و شیب‌دار شد دوباره این متغیرها اندازه‌گیری می‌شوند.
  • مانیتور و نظارت هول‌تر. دستگاه ای کی جی قابل حل به مدت 24 ساعت یا بیشتری به بدن بیمار وصل شده و اختلالات ریتمی و تندی ضربان قلب را در حالت انجام فعالیت‌های عادی مورد اندازه‌گیری قرار می‌دهد.
  • اکوکاردیوگرام (یا اکو). در این فرانید؛ عملکرد قلب با استفاده از امواج صوتی برای تولید تصاویر متحرک از قلب و دریچه‌های آن مورد مطالعه یا ارزیابی قرار می‌گیرد.

بهترین روش‌های درمان

پزشک برنامه درمانی را برای معالجه سنکوپ بر اساس موارد زیر تنظیم می‌کند:

  • سن، سلامت عمومی و سوابق پزشکی بیمار
  • شدت و علت ابتلا به این عارضه
  • قدرت تحمل بیمار برای مصرف برخی داروها و انجام برخی فرایندها و درمان‌ها
  • انتظارات در مورد این وضعیت برای یک مدت زمان

انتخاب روش درمان برای سنکوپ به علت یا پیش‌آگهی‌های ابتلا به آن بستگی دارد. برخی اقدامات درمانی در این زمینه عبارتند از:

  • برای بیماران مبتلا به سنکوپ وازوواگال؛ اجتناب از وضعیت‌هایی که بیماری فرد را تحریک می‌کنند.
  • دارو. برای درمان پایین بودن فشار خون از داروهایی استفاده می‌شود که می‌توانند به کاهش این شرایط کمک کنند.
  • درمان‌های فیزیکی: ورزش‌ها و کمک‌های پا مانند استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس ممکن است به پیشگیری از تجمع خون در پاها کمک کنند.
  • تغییر در رژیم غذایی. افزایش سدیم (نمک) و مصرف مایعات می‌تواند فشار خون را افزایش دهند و از بروز حملات غشی جلوگیری کنند.
  • پیس میکر. این ابزار تحت عمل جراحی در قلب بیمار کاشته شده و از سیگنال‌های الکتریکی برای پیشگیری از افت ضربان قلب استفاده می‌کند.

درمان بالارفتن فشار مغز (احساس فشار در سر، فشار درون جمجمه ای)

تومور مغزی کاذب نام رایجی برای افزایش فشار درون جمجمه است که در آن فشار مایع اطراف مغز زیاد می‌شود. نام تومور مغزی کاذب از علائم بیماری (شامل سردرد، دوبینی یا تاری دید، صدا کردن گوش‌ها) گرفته شده وشبیه علائم تومور مغزی است. اما تومور مغزی کاذب یا افزایش فشار درون جمجمه یک تومور مغزی نیست. برای تشخیص این بیماری باید وجود تومور یا دیگر بیماری‌های مغزی رد شود. چاقی، برخی بیماری‌های قابل درمان، و برخی از داروها باعث افزایش فشار داخل مغز و بروز علائم تومور مغزی کاذب می‌شوند. علائم تومور مغزی کاذب شبیه دیگر بیماری‌ها یا دیگر مشکلات است. همیشه برای تشخیص بیماری به پزشک مراجعه کنید. برای بررسی و ارزیابی عوامل بیماری به یک بررسی کامل سوابق پزشکی و معاینه فیزیکی نیاز است.

اختلال تومور مغزی کاذب ممکن است باعث کاهش دائم و رو به پیشرفت بینایی در برخی از بیماران شود. در برخی موارد، تومور مغزی کاذب برگشت پذیر است. اگر پزشک وجود تومور مغزی کاذب را تایید کند، باید آزمایشات افتالمولوژیک دقیق و مکرری انجام شود تا پزشک ناظر هرگونه تغییر در بینایی باشد. متخصص مغز و اعصاب داروهایی برای کاهش تولید مایع و کاهش فشار درون جمجمه تجویز می‌کند. کاهش وزن به وسیله رژیم یا جراحی و قطع برخی از داروها (از جمله داروهای ضد بارداری خوراکی، تتراسایکلین و برخی از استروئیدها) باعث بهبود بیماری می‌شود. گاهی برای تخلیه مایع مغزی نخاعی و کاهش فشار مغز نیاز به انجام جراحی و وارد کردن لوله‌ای است تا مایع مغزی نخاعی را از قسمت پایین ستون فقرات خارج کرده و آن را به حفره شکمی بریزد. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


هیچ کس نمی‌داند که علت افزایش فشار مغز چیست. مایع مغزی نخاعی مرتب در مغز تولید و جذب می‌شود. مایع مغزی نخاعی در مغز و ستون فقرات جریان می‌یابد. زمانی که سرعت تولید مایع مغزی نخاعی بیشتر از سرعت جذب آن باشد، باعث ایجاد فشار مغز می‌شود. (جمجمه حالت الاستیکی ندارد که فشار را کاهش دهد.) تومور مغزی کاذب ممکن است در اثر تولید زیاد مایع مغزی نخاعی، جذب کم مایع مغزی نخاعی یا هر دو ایجاد شود.

عوامل خطرساز


تومور مغزی کاذب در زنان 20 تا 50 ساله بیشتر از مردان ایجاد می‌شود، مخصوصا در زنان چاقی که نزدیک به زمان یائسگی هستند. تومور مغزی در نوزادان نادر است اما ممکن است در کودکان نیز ایجاد شود. داروهایی خاص باعث افزایش خطر ایجاد تومور مغزی کاذب می‌شود. این داروها عبارتند از:

  • داروهای ضد بارداری
  • سیکلوسپورین
  • ایزوترتینوئین
  • مینوسایکلین
  • نالیدیکسیک اسید
  • نیتروفورانتوئین
  • فنی توئین
  • داروهای استروئیدی (شروع یا قطع آنها)
  • داروهای سولفا
  • تاموکسیفن
  • تتراسایکلین
  • مصرف بیش از حد ویتامین A

عوامل زیر نیز در ایجاد تومور کاذب مغزی موثر است:

  • بیماری آدیسون
  • نارسایی مزمن کلیه
  • بیماری کوشینگ
  • هیپوپاراتیروئیدیسم
  • کم خونی آهن
  • چاقی
  • آغاز قاعدگی (نخستین قاعدگی)
  • بارداری

علائم فشار مغز


علائم تومور مغزی کاذب شبیه به علائم تومور مغزی واقعی است. اولین نشانه‌ی تومور مغزی کاذب شامل افزایش فشار مغز است که آن را فشار جمجمه‌ای گویند. افزایش فشار مغزی باعث مشکلات زیر می‌شود:

ممکن است بیماران متوجه شوند که برخی از علائم تومور مغزی کاذب با انجام فعالیت فیزیکی افزایش می‌یابد زیرا ورزش باعث می‌شود فشار داخل مغز بیش فشار مغز در حالت استراحت شود.

تشخیص


یک معاینه فیزیکی و تعدادی آزمایش‌های تشخیصی نیاز است تا وجود تومور مغزی کاذب تایید شده و تومور مغزی واقعی رد شود. ممکن است پزشک آزمایش‌های زیر را تجویز کند:

  • ام آر آی یا سی تی اسکن مغز
  • نوار نخاعی (که لومبار پانکچر نیز نامیده می‌شود) برای برداشت نمونه‌ای از مایع اطراف ستون فقرات
  • آزمایش ارزیابی عملکرد چشم

به منظور تشخیص دقیق تومور مغزی کاذب، پزشک باید وجود دیگر بیماری‌هایی که باعث ایجاد علائم مشابه می‌شوند را رد کنند. همچنین ممکن است پزشک آزمایش‌هایی نیز برای بیمار تجویز کند تا مطمئن شود که تومور مغزی واقعی وجود ندارد.

درمان فشار مغز


معمولا، اولین روش درمان تومور مغزی کاذب عبارت است از:

  • داروها (استازولامید با فوروزماید، یا گاهی کورتیکواستروئیدها)
  • کاهش وزن با یک رژیم کم سدیم
  • برنامه ریزی برای انجام ورزش‌های هوازی

همچنین ممکن است برنامه درمانی بیمار شامل لومبار پانکچر (نوار نخاعی) دوره‌ای برای برداشت مایع مغزی عروقی و کاهش فشار مغز باشد.

داروها

داروهایی مانند دیورتیک‌ها (که مایعات موجود در بافت‌ها را کاهش می‌دهد) و داروهای میگرن به کاهش فشار درون جمجمه‌ای کمک می‌کنند. داروهایی که برای درمان آب سیاه مصرف می‌شوند نیز موثر هستند زیرا با سرکوب تولید مایع مغزی نخاعی باعث کاهش فشار می‌شوند.

جراحی

بیماران مبتلا به تومور مغزی کاذب خیلی سریع بینایی خود را از دست می‌دهند. بنابراین، اگر بیمار در مراحل اولیه به جای سردرد یا علائم دیگر، به کاهش بینایی مبتلا شد، پزشک انجام جراحی را تجویز می‌کند تا التهاب روی عصب بینایی را توسط جراحی کاهش دهد. این جراحی را جراحی سوراخ کردن عصب بینایی می‌نامند. گاهی این جراحی در موارد اورژانسی برای حفظ بینایی بیمار انجام می‌شود. جراحی در اتاق عمل انجام می‌شود. بیمار به پشت روی تخت جراحی می‌خواهد. هنگامی که بیمار کاملا به خواب رفت، جراح چشم‌های بیمار را آماده می‌کند تا در طول عمل کاملا باز بمانند. سپس مراحل مورد نیاز برای رسیدن به پوشش عصب بینایی را انجام می‌دهد و در مرحله بعد برش‌های کوچکی ایجاد می‌کند تا فشار را از روی عصب بینایی بردارد.

کاشت شانت 

در برخی موارد مناسب‌ترین روش درمان، قرار دادن یک شانت برای تخلیه مایع اضافی است. قراردادن شانت شامل کاشت یک لوله کوچک (شانت یا کاتتر) در حفره‌های مغز که بطن نامیده می‌شوند، است. شانت مایع مغزی نخاعی را به سمت حفره شکمی هدایت می‌کند و سپس مایع در حفره شکمی جذب می‌شود. شانت دارای پمپی است که توسط آن مقدار مایع مغزی نخاعی تخلیه شده کنترل می‌شود. وظایف شانت عبارتند از:

  • کنترل مایع مغزی نخاعی موجود در مغز
  • کمک به جلوگیری از افزایش مایع مغزی نخاعی
  • کاهش فشار مغز
  • بهبود علائم

هنگامی که بیمار خواب و بیهوش است، جراح مغز و اعصاب برش کوچکی روی سر و سوراخ کوچکی روی جمجمه و سوراخی نیز در پوشش محافظ مغز ایجاد می‌کند. جراح از ابزار تصویرداری مخصوصی به نام رهیاب هنگام عمل برای مشاهده‌ی مغز بیمار و یافتن محل مناسب برای قرار دادن شانت استفاده می‌کند. جراح شکاف دیگری (در بالا یا پشت گوش) ایجاد می‌کند تا در جاسازی لوله از آن کمک گیرد. یک انتهای شانت در بطن مغز قرار می‌گیرد. انتهای دیگر شانت به پمپ موجود وصل می‌شود. لوله دوم به انتهای دیگر پمپ متصل می‌شود و سپس این لوله از زیر پوست بیمار به شکم، در زیر دنده‌ها می‌رود. لوله از راه یک سوراخ کوچک، یا به کمک یک جراح عمومی و با استفاده از لاپاروسکوپ و دو برش کوچک وارد شکم می‌شود. پس از قرارگیری شانت و پمپ، پزشک روی برش‌ها را به وسیله گاز استریل می‌پوشاند.

استنت گذاری سینوسی

 

یک آزمایش بالینی جدید نشان داده است که استفاده از استنت سینوسی وریدی نتایج مثبتی در بر دارد. استنت گذاری روشی غیر تهاجمی بوده و برای افرادی مناسب است که ام آر آی و سی تی اسکن نشان داده به تنگی سینوسی وریدی مبتلا هستند. در استنت گذاری، یک استنت (لوله توری سیمی کوچک) از طریق ایجاد برش‌های کوچک بر روی کشاله ران در یکی از رگ‌های گرفته‌ی مغز قرار داده می‌شود. کاهش تنگی و گرفتگی رگ باعث کاهش فشار و علائم می‌شود.

ضربه مغزی: علائم و درمان

ضربه‌ی مغزی آسیبی است که موجب از بین رفتن یا صدمه دیدن سلول‌های مغزی می‌شود. افراد ممکن است بر اثر علل مختلفی مانند ضربه به سر، تروما، سکته‌ی مغزی و تومور مغزی دچار آسیب‌های مغزی شوند. تمامی آسیب‌های ترومای مغز بر اثر ضربه به سر هستند. اما ضربه به سر لزوماً موجب آسیب دیدن مغز نمی‌شود. آسیب‌های مغزی دارای دو نوع اصلی هستند: آسیب ترومایی (ضربه به سر) و آسیب اکتسابی. هر دوی این آسیب‌ها موجب اختلال در عملکرد نرمال مغز می‌شوند.

آسیب ضربه‌ی مغزی بر اثر وارد شدن فشار یا نیروی خارجی بسیار قوی به سر ایجاد می‌شود. این ضربه به مغز آسیب می‌زند و می‌تواند علائم بسیاری مانند کما، آنوریسم، گیجی و سردرد ایجاد کند. بسیار مهم است که شما ضربه‌ی مغزی را جدی بگیرید حتی در صورتی که هیچ علائم شدید نداشته باشید و در صورتی که علائم خفیفی مانند سرگیجه یا سردرد شدت گرفتند، سریعاً به پزشک مراجعه کنید. در صورتی‌که دچار شکستگی یا خونریزی شدید لازم است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. در موارد این چنین ممکن است نیاز به انجام جراحی فوری باشد و نادیده گرفتن وضعیت می‌تواند مرگبار باشد.
برای کسب آگاهی درباره‌ی ضربه‌ی مغزی ،تشخیص و درمان آن و یا رزرو نوبت میتوانید با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل کنید.

انواع


آسیب مغزی دو نوع است:

  • آسیب مغزی تروماتیک: این آسیب بر اثر فشار و نیروی بسیار شدید خارجی ایجاد می‌شود مانند ضربه‌ی شدید به سر. این نیرو می‌تواند باعث جابه‌جا شدن مغز در داخل جمجمه یا آسیب به خود جمجمه شود. این موارد نیز موجب صدمه دیدن مغز می‌شوند.
  • آسیب مغزی اکتسابی: این آسیب در سطح سلولی است. این آسیب‌ها اغلب بر اثر فشار به سلول‌های مغزی ایجاد می‌شوند. این فشار می‌تواند ناشی از یک تومور، بیماری عصبی یا سکته مغزی باشد.

علل


علل آسیب مغزی ترومایی عبارت‌اند از:

  • تصادفات ماشین
  • وارد شدن ضربه به سر
  • زمین خوردن یا برخورد‌های دیگر
  • خشونت فیزیکی

علل آسیب مغزی اکتسابی عبارت‌اند از:

  • سکته‌ی مغزی
  • تومور مغزی
  • حمله‌ی قلبی
  • آنوریسم مغزی
  • بیماری‌های مغز و اعصاب
  • سوءاستفاده از داروها و مواد غیرقانونی 

علائم


علائم شایع ضربه‌ی مغز عبارت‌اند از:

  • از دست دادن هوشیاری یا کاهش سطح هوشیاری بعد از حادثه و ضربه به سر
  • گیجی و منگی
  • حالت تهوع و استفراغ
  • سردرد
  • دوبینی
  • از دست دادن حافظه موقت ممکن است بیمار نتواند خود حادثه و وقایعی که کمی قبل از آن اتفاق افتاده را به خاطر بیاورد
  • سرگیجه
  • کما
  • وزوز گوش
  • درجا زدن به معنای تکرار کردن عمل یا حرفی: برای مثال پرسیدن دوباره و دوباره‌ی یک سؤال با وجود آنکه اطرافیان به آن پاسخ می‌دهند، مثل: “برای من اتفاقی افتاده است؟”
  • خونریزی از بینی
  • خونریزی از سر
  • مشکل در تحلیل کردن اطلاعات و فکر کردن
  • تغییر در بینایی، شنوایی یا لامسه
  • از دست دادن قابلیت تشخیص موقعیت فضایی
  • عدم تشخیص زمان
  • اختلال در بویایی و چشایی
  • عدم تعادل بدن
  • افزایش حساسیت به درد
  • خستگی ذهنی شدید
  • خستگی فیزیکی شدید
  • فلج
  • لرزش بدن و رعشه
  • تشنج
  • حساسیت به نور
  • اختلالات خواب
  • اختلالات تکلم

تشخیص


پزشک در ابتدا باید اطمینان حاصل کند که هیچ آسیب جدی و خطرناکی به مغز وارد نشده است و سپس در مرحله‌ی بعدی، میزان آسیب وارد شده به سر را ارزیابی می‌کند:

  • پزشک طی معاینات فیزیکی:
    • عملکرد‌های عصبی معمولی مانند وضعیت ذهنی شما و رفلکس‌ها را بررسی می‌کند.
    • وجود سایر آسیب‌ها مانند آسیب گردن (که همراه با /آسیب مغز بسیار شایع است) را بررسی می‌کند.
    • به دنبال علائم خونریزی از گوش، بینی و یا کبودی در اطراف چشم‌ها یا پشت گوش‌ها خواهد بود. این علائم معمولاً همراه با شکستگی جمجمه بروز می‌کنند.
  • بررسی وضعیت داخلی مغز: بهترین راه برای بررسی میزان آسیب به مغز، انجام سی‌تی‌اسکن است. دستگاه سی‌تی‌اسکن عکس‌های بسیاری را توسط اشعه ایکس، از زوایای متعدد از مغز می‌گیرد و این تصاویر گرفته‌شده توسط کامپیوتر پردازش‌شده و در قالب عکسی با جزئیات بالا نمایش داده می‌شوند. پزشک شما در این عکس‌ها به دنبال علائم خونریزی در زیر جمجمه یا در خود مغز خواهد بود.
  • در صورتی که آسیب وارد شده به مغز زیاد جدی نباشد، ممکن است پزشک از سی‌تی‌اسکن استفاده نکند.
  • امروزه عکس‌برداری اشعه ایکس برای ارزیابی آسیب‌های ضربه‌مغزی، معمولاً انجام نمی‌شود.
  • ضربه‌ی مغزی ممکن است همراه با شکستگی جمجمه باشد. حتی در صورتی که پزشک آسیب را جدی نداند و عکس‌برداری اشعه ایکس یا سی‌تی‌اسکن را انجام ندهد، باز هم احتمال شکستگی جمجمه وجود دارد.
    • در صورتی که بیماری ماه‌ها پس از آسیب‌دیدگی متوجه وجود برآمدگی در سر خود شود لازم است به پزشک مراجعه کند. در این حالت ممکن است از سر بیمار عکس‌برداری اشعه ایکس انجام شود و در صورتی که کیست لیپتو مننژ تشکیل شده باشد، بیمار به متخصص مغز و اعصاب ارجاع داده می‌شود تا وضعیت او مورد بررسی بیشتر قرار گیرد و درمان‌های لازم تجویز شوند. کیست لیپتو مننژ به صورت برآمدگی‌هایی متشکل از استخوان و یافت مغزی است که در محل شکستگی ایجاد می‌شود.

درمان


برخی از آسیب‌های بسیار خفیف مغزی به‌خودی‌خود درمان می‌شوند و نیازی به اقدامات درمانی خاصی ندارند اما در موارد بروز آسیب شدید و جدی لازم است که به سرعت به بیمارستان مراجعه کنید و از متخصص مغز و اعصاب کمک بخواهید تا از بروز مشکلات جدی مانند خونریزی مغزی و کما جلوگیری کنید. درمان‌های مختلفی برای ضربه‌ی مغزی وجود دارد از جمله:

اقدامات درمانی اولیه

  • ثابت کردن گردن و ستون فقرات- این کار برای مقال با استفاده از کلار گردنی انجام می‌شود.
  • متوقف کردن خونریزی شدید
  • تسکین دادن درد بیمار در صورتی که درد بسیار شدید دارد
  • آتل‌بندی کردن هر استخوان ترک برداشته یا شکسته شده (قراردادن استخوان‌ها در موقعیت مناسب)

اگر تصاویر سی‌تی‌اسکن نشان دهند که خونریزی یا تورمی در مغز شما وجود دارد. از دستگاه کوچکی برای ارزیابی فشار داخل جمجمه استفاده می‌شود. برای این کار یک سوراخ بسیار کوچک در جمجمه ایجاد می‌شود و از طریق آن یک سیم نازک بین مغز و جمجمه قرار می‌گیرد. این سیم به یک دستگاه الکتریکی متصل است که فشار داخل جمجمه را اندازه‌گیری می‌کند و در صورت تغییر فشار داخل جمجمه، هشدار می‌دهد تا مسئولین بیمارستان را باخبر کند.

جراحی مغز و اعصاب

جراحی مغز و اعصاب به هرگونه جراحی گفته می‌شود که برای درمان مشکلات سیستم عصبی بدن (مغز، طناب نخاعی و عصب‌ها) انجام می‌شود. در مواردی که مغز آسیب شدیدی دیده باشد، معمولاً جراحی مغز انجام می‌شود.

علل احتمالی انجام جراحی مغز عبارت‌اند از:

  • هموراژ یا خونریزی مغزی: بروز خونریزی مغزی شدید در مغز مانند خونریزی زیر عنکبوتیه که موجب وارد آمدن فشار به مغز آسیب دیدن مغز و حتی مرگ می‌شود.
  • هماتوم: وجود یک لخته خون در مغز برای مثال در ناحیه ساب دورال که ان نیز موجب وارد شدن فشار به مغز می‌شود.
  • کوفتگی مغزی. وجود کبودی روی مغز که می‌تواند تبدیل به لخته خون شود.
  • شکستگی جمجمه

این مشکلات طی معاینات پزشک و توجه به تصاویر سی‌تی‌اسکن، شناسایی می‌شوند. در صورتی که لازم باشد جراحی انجام شود، یک متخصص جراحی مغز و اعصاب در مورد نحوه انجام جراحی با شما یا خانواده شما صحبت می‌کند.

کرانیوتومی (جمجمه برداری)

کرانیوتومی یکی از اصلی‌ترین روش‌های جراحی برای درمان آسیب‌های مغزی شدید است. برای انجام این عمل، یک سوراخ در جمجمه ایجاد می‌شود تا جراح بتواند به مغز دسترسی داشته باشد. این عمل تحت جراحی عمومی انجام می‌شود و بنابراین شما هیچ درد یا ناراحتی حس نخواهید کرد. طی این جراحی، هرگونه لخته خونی که در مغز تشکیل شده است برداشته می‌شود و رگ‌های خونی آسیب‌دیده ترمیم می‌شوند. بعد از اینکه خونریزی داخلی مغز برطرف شد، قسمت برداشته شده از استخوان جمجمه دوباره سر جای خود بازگردانده می‌شود و با پیچ‌های فلزی بسیار کوچک به استخوان اصلی جمجمه متصل می‌شود.

بریدگی‌ها و خراش‌ها

برای جلوگیری از بروز خونریزی یا عفونت در آینده، هرگونه برش یا خراشی که بر اثر حادثه در سر ایجاد شده باشد، درمان می‌شود. اگر جسم خارجی در زخم شما باشد (مانند شیشه شکسته) لازم است که حتماً خارج شود. زخم‌های عمیق و یا بزرگ ممکن است نیاز به بخیه زدن داشته باشند. در مواردی اطراف زخم با بیحسی موضعی بیحس می‌شود تا شما هیچ دردی را حس نکنید.

جراحی شکستگی جمجمه

ممکن است طی یک حادثه و ضربه به سر، جمجمه شما بشکند. با کمک سی‌تی‌اسکن می‌توان شدت این آسیب را بررسی کرد. شکستگی‌های باز معمولاً بسیار خطرناک و جدی هستند چرا که در صورت پاره شدن پوست، احتمال بروز عفونت باکتریایی بالا است.  شکستگی‌هایی که حالت فرورفته در سر ایجاد کرده‌اند نیز بسیار جدی هستند چرا که احتمالاً فسمت‌های کوچکی از استخوان‌های تکه شده در حال فشار به بافت مغزی هستند.

اگر شما شکستگی فرورفته‌ی شدیدی داشته باشید، ممکن است لازم باشد که برای پیشگیری از آسیب مغزی، عمل جراحی روی شما انجام شود. این جراحی معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. طی جراحی، هر قطعه استخوان شکسته ای که به بافت مغز فشار وارد می‌کند، برداشته می‌شود و در موقعیت صحیح خود قرار داده می‌شود. در صورت نیاز، از سیم‌ها یا تورهای فلزی برای اتصال مجدد تکه‌های استخوان جمجمه به هم استفاده می‌شود. بعد از این که استخوان‌ها به نحو صحیحی کنار هم قرار داده شدند، به طور طبیعی به هم جوش می‌خورند. جراح شما می‌تواند در مورد نحوه انجام این جراحی توضیحات بیشتری با جزئیات به شما بدهد.

درمان‌های دارویی

داروهای تجویز شده برای افراد مبتلا به آسیب مغزی باید با احتیاط و دقت زیادی انتخاب شوند و سپس وضعیت بیمار در حین مصرف دارو به دقت توسط پزشک ارزیابی شود و بیمار تحت نظر باشد.  پزشک شما یا مسئول داروخانه می‌تواند در مورد هدف تجویز هر دارو به شما توضیح دهد و عوارض جانبی احتمالی و احتیاط‌های لازم در مورد هر دارو را به شما بگوید.  توضیحات کلی در مورد گروه‌های دارویی مختلف در اینجا آورده شده است:

  • داروهای مسکن برای کنترل و تسکین درد تجویز می‌شوند.
  • داروهای ضد اضطراب می‌توانند احساس ناامنی، عدم اطمینان و ترس را کاهش دهند.
  • داروهای ضد انعقاد خون برای جلوگیری از تشکیل لخته خون تجویز می‌شوند.
  • داروهای ضدتشنج از بروز تشنج جلوگیری می‌کنند.
  • داروهای ضدافسردگی برای درمان علائم افسردگی به کار می‌روند.
  • داروهای ضدروان‌پریشی برای هدف قرار دادن علائم روان‌پریشی مانند خشونت و پرخاش، توهم و اختلالات خواب به کار می‌روند.
  • داروهای شل کننده‌ی عضلات برای برطرف کردن اسپاسم‌های عضلانی تجویز می‌شوند.
  • داروهای خواب آور، آرام بخش برای ایجاد خواب یا برای آرام کردن عملکرد‌های خاصی از سیستم عصبی مانند واکنش‌های ذهنی و فیزیکی هوشیاری، خواب و درد به کار می‌روند.
  • داروهای محرک برای افزایش سطح هوشیاری و توجه تجویز می‌شوند.

سلام دنیا!

به وردپرس فارسی خوش آمدید.‌ این نخستین نوشته‌‌ی شماست. می‌توانید ویرایش یا پاکش کنید و پس از آن نوشتن را آغاز کنید!