کنترل و درمان بیماری مغز مه آلود در 4 قدم

با بالا رفتن سن، حافظه‌ی انسان ممکن است شروع به کمرنگ شدن کرده و خطای لحظه‌ای ناشی از تفکر گیج‌کننده ممکن است شایع‌تر شود. این یک روند طبیعی است اما در برخی موارد، مه و خستگی مغز می‌تواند با موقعیت‌ها و شرایط خاصی تسریع شود. درک دلایل رایج خستگی مغز، برای حفظ اقدامات بهداشتی خوب که تا حد امکان مغز را شفاف و سالم نگه می‌دارند، ضروری می‌باشد. گاهی اوقات، تسکین مغز مه‌آلود، از طریق اصلاح کردن کمبودهای تغذیه‌ای، تغییر داروها یا بهبود کیفیت خواب ممکن می‌شود.

مه مغزی که معمولاً به نام خستگی مغز نیز نامیده می‌شود، می‌تواند از حالت خفیف تا شدید از سردرگمی‌های ذهنی باشد که ممکن است بدون هیچ هشداری واقع شوند. وقتی این اتفاق می‌افتد، شخص عدم تمرکز، ضعف یادآوری ذهنی  و کاهش هوش ذهنی را تجربه می‌کند. اگر علت‌های ایجاد کننده‌ی مغز مه آلود درمان نشوند، این وضعیت می‌تواند تا جایی ادامه پیدا کند که به صورت منفی زندگی شخصی و حرفه‌ای فرد را تحت تأثیر قرار دهد. اگر به طور مداوم با عدم وضوح تفکر مواجه هستید و این وضعیت به جای بهبود در حال بدتر شدن است، حتماً با یک متخصص مغز و اعصاب صحبت کنید. مغز مه آلود، عارضه‌ای ناامید کننده است اما بهبود آن امکان‌پذیر می‌باشد. زمانی که علت ایجاد کننده‌ی آن رفع شد، عملکرد ذهن شما نیز بهتر می‌شود. شما می توانید جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علت‌های شایع مغز مه‌آلود


مه و خستگی مغز می‌تواند به وسیله‌ی دسته‌ای از عوامل ایجاد شود. در تمامی موارد، رفتن به قلب آنچه که باعث مه مغزی شده است،کلید غلبه بر این وضعیت ناتوان‌کننده می‌باشد. علت‌های شایع خستگی مغز عبارتند از:

کمبود خواب

مغز برای بازیابی خود، به خواب نیازمند است. بنابراین اگر خواب فرد به صورت مرتب قطع شود  یا زمانی که فرد از اختلالات خواب رنج می‌برد، احتمال تجربه‌ی مغز مه‌آلود در هنگام صبح و به محض بیدار شدن، افزایش می‌یابد. برای برخی افراد، یک فنجان قهوه‌ برای بازگرداندن وضوح مغز کافی می‌باشد، اما برای برخی دیگر که به صورت جدی از خواب محروم هستند، این مه مغزی می‌تواند تا مدتی باقی بماند.

بارداری

برخی خانم‌ها، یادآوری مسائل در طول بارداری را دشوار می‌یابند. حمل یک جنین، می‌تواند بدن را از راه‌های زیادی تغییر دهد و مواد شیمیایی آزاد شده برای محافظت و تغذیه‌ی کودک، ممکن است باعث بروز مشکلاتی در حافظه‌ی خانم باردار شود.

مولتیپل اسکلروزیس (ام اس)

بیماری ام اس ، سیستم عصبی مرکزی فرد را تحت تأثیر قرار داده و می‌تواند در چگونگی فرمان مغز بر بدن شخص، تغییر ایجاد کند. تقریباً نیمی از افرادی که از بیماری ام اس رنج می‌برند، دارای مشکلاتی در حافظه، توجه، برنامه‌ریزی یا زبان هستند. تمرین‌های یادگیری و حافظه می‌توانند به بهبود این وضع کمک کرده و یک درمان‌گر می‌تواند برای هندل کردن وظایفی که با آنها مشکل دارد، روش‌های جدیدی را به شخص پیشنهاد کند.

سندورم خستگی مزمن (CFS)

در این بیماری، بدن و ذهن فرد برای مدت طولانی خسته هستند. او ممکن است احساس سردرگمی و فراموشی کرده و قادر به تمرکز نباشد. هیچ درمان شناخته شده‌ای برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد اما دارو، ورزش کردن و صحبت درمانی، ممکن است کمک‌کننده باشند.

لوپوس

این بیماری طولانی مدت، باعث می‌شود که سیستم ایمنی فرد به بدن او حمله کند و علائم آن در موارد مختلف، متفاوت می‌باشد. تقریباً نیمی از افراد مبتلا به لوپوس دارای مشکلاتی در حافظه و تمرکز بوده و پریشانی و سردرگمی را تجربه می‌کنند. هیچ درمانی برای آن وجود ندارد اما داروها و صحبت با درمان‌گر، می‌توانند در مدیریت وضعیت کمک کنند.

استرس

استرس بسیار قدرتمند بوده و می‌تواند به صورت منفی و از راه‌های گوناگون، مانند ایجاد خستگی مغزی، بر بدن تأثیر بگذارد. در حالی که بروز خستگی مغزی در دوره‌های استرس شدید، مانند از دست رفتن یک عزیز، شایع است، اما استرس‌های نرمال روزانه نمی‌توانند موجب آن شوند. اگر شخصی خستگی مغزی را به دلیل استرس‌های طبیعی روزانه تجربه کرد، علت احتمالاً چیز دیگری می‌باشد.

افسردگی

در زمان بروز مشکلات، شخص ممکن است به خوبی چیزها را به یاد نیاورد و یا به خوبی قادر به فکر کردن نباشد. دشوار است که بدانیم این وضعیت به کمبود انرژی و تحرک ناشی از افسردگی مرتبط است یا افسردگی طوری بر مغز شخص تأثیر می‌گذارد که باعث خستگی و مه آن می‌شود. درمان افسردگی که شامل دارودرمانی و صحبت درمانی می‌باشد، باعث بازیابی مغز از خستگی می‌شود.

یائسگی

زمانی که یک خانم به دوره‌ی یائسگی وارد می‌شود، گاهی مه مغزی را به دلیل نوسانات هورمونی تجربه می‌کند. زمانی که هورمون‌ها دوباره منظم شدند، علائم خستگی مغزی ناپدید می‌گردند.

دیابت

از آنجا که گلوکز یک منبع انرژی خوب برای مغز است، نوسانات سطح گلوکز در خون می‎تواند باعث بروز علائم خستگی مغزی کوتاه مدت شود. به همین دلیل، افراد مبتلا به دیابت، در خطر ابتلا به مغز مه‌آلود می‌باشند.

نقص‌های تغذیه‌ای

عملکرد قوی مغزی بر تأمین صحیح منیزیم، ویتامین ب 12 و آمینواسیدها در بدن، استوار است. زمانی که این مواد کم باشند یا بدن آب خود را از دست بدهد، خستگی مغزی ممکن است بروز کند.

درمان سرطان

شیمی درمانی، درمان سرطان که از داروهای قوی استفاده می‌کند. می‌تواند به وضعیتی منجر شود که گاهی اوقات به نام مغز شیمیایی خوانده می‌شود. بیمار ممکن است در به یادآوری جزئیات مانند نام‌ها و تاریخ‌ها مشکل داشته، در انجام کارهای چند وظیفه‌ای به معضل خورده و زمان طولانی‌تری را برای تمام کردن کارها صرف کند. معمولاً این مشکل، نسبتاً سریع رفع می‌شود، اما برخی افراد ممکن است برای مدت طولانی پس از درمان خود، با آن مواجه باشند.

عوارض جانبی داروها

داروهای خاصی مانند آنها که برای فشار خون بالا، کاهش درد و تسکین آلرژی استفاده می‌شوند، به علت داشتن عوارض جانبی، می‌توانند باعث بروز سردرگمی‌های ذهنی شوند. این اتفاق می‌تواند برای هر نوع دارو، چه با نسخه و چه بدون نسخه، رخ بدهد.

تشخیص


انجام یک آزمایش به تنهایی نمی‌تواند خستگی مغز را تشخیص دهد. مه مغزی ممکن است نشانه‌ای از یک مسئله‌ی زیربنایی باشد، بنابراین پزشک یک معاینه‌ی فیزیکی را انجام داده و از بیمار درباره‌ی

  •  سلامت ذهنی
  • رژیم غذایی
  • سطح فعالیت فیزیکی
  • داروها و مواد معدنی حال حاضر
    او سؤالاتی را می‌پرسد.
    بیمار باید به پزشک اجازه دهد تا درباره‌ی دیگر علائم احتمالی او بداند. برای مثال، فردی که دارای کم کاری تیروئید است، ممکن است مغز مه‌آلود را همراه با ریزش مو، خشکی پوست، افزایش وزن یا ناخن‌های شکننده تجربه کند. آزمایش خون، می‌تواند به پزشک در تشخیص علت مه مغزی کمک کند. آزمایش خون موارد زیر را مشخص می‌کند:
  •  سطوح غیر طبیعی گلوکز
  • عملکرد ضعیف کبد، کلیه و تیروئید
  • نقص‌های تغذیه‌ای
  • عفونت‌ها
  • بیماری‌های التهابی
    بر اساس نتایج، پزشک تصمیم می‌گیرد که آیا تحقیق بیشتر نیاز است یا خیر. دیگر ابزارهای تشخیص می‌تواند شامل آزمایش‌های عکس‌برداری برای مشاهده‌ی داخل بدن، مانند اشعه‌ی ایکس، ام آر آی ]لینک به مقاله ام ار ای[، یا سی تی اسکن باشد. پزشک همچنین ممکن است یک آزمایش آلرژی یا مطالعه بر روی خواب فرد را برای بررسی اختلالات خواب او، ترتیب دهد.

کنترل و درمان بیماری حواس پرتی

خستگی مغز، غالباً یک وضعیت قابل کنترل است، در صورتی که فرد قادر باشد که علت ایجادکننده‌ی آن را مشخص کند. برخی کارهایی که می‌توانند به کاهش دوره‌های خستگی مغز کمک کنند، شامل موارد زیر می‌باشند:

خواب کافی داشته باشید

هشت ساعت خواب مداوم، برای ایجاد بهترین وضعیت جوان‌سازی، ضروری می‌باشد. برای کاهش خستگی مغزی در طول روز، تلاش کنید که کیفیت خواب خود را بالا ببرید.

سیگار کشیدن را متوقف کنید

مصرف دخانیات به طور چشم‌گیری، تولید رادیکال‌های آزاد در بدن را افزایش داده و از این طریق می‌تواند نقشی مهم را در سردرگمی‌های ذهنی و ضعف سلامت مغز ایفا کند. محدود کردن مصرف دخانیات به آنتی اکسیدان‌های بدن اجازه می‌دهد تا فوراً این وضعیت را بهبود دهند.

رژیم غذایی سالم‌تری را دنبال کنید

یک رژیم غذایی شامل مقدار زیادی از غذاهای تازه‌ی کامل که با امگا3، اسیدهای چرب 6- و 9-، منیزیم و ویتامین‌های ب کمپلکس غنی شده‌اند، به کاهش دوره‌های خستگی مغز کمک می‌کند. خوردن غذاهای سالم به صورت طبیعی آنتی اکسیدان‌های فرد را افزایش می‌دهد، اما حتی این موضوع هم همیشه برای مقابله با سطوح بالای رادیکال‌های آزاد در بدن کافی نیست. برخی افراد به منظور حفظ وضوح مغزی در بالاترین حد خود، از مواد معدنی اسپیرولینا بهره می‌جویند.

استرس را کاهش دهید

استرس، به معنای واقعی کلمه می‌تواند کشنده باشد، بنابراین به‌کارگیری روش‌هایی را برای کاهش استرس در زندگی رومزه، می‌تواند کاملاً مفید باشد. خواه از طریق ورزش کردن، دارو یا دیگر روش‌های آرام‌بخش، کاهش استرس به تسکین مغز مه‌آلود و سالم‌تر کردن زندگی فرد، کمک می‌کند.

علت، علائم و درمان سردرد ناشی از سینوزیت (سینوسی)

سینوسها، حفراتی (فضاهایی) پر شده از فضا هستند که در استخوانهای پیشانی، گونه و پشت پل بینی واقع شده‌اند. این سینوسها، لایه‌ی نازکی از موکوس تولید میکنند که از کانالهای بینی تخلیه میشوند. زمانی که یکی از سینوسها ملتهب میشود، معمولا به دلیل آلرژی یا یک عفونت، این التهاب از جریان خروجی موکوس ممانعت میکند و دردی مشابه سردرد ایجاد میکند.
لازم است که پزشک تعیین کند که ایا علائم سردرد به طور واقع ناشی از مشکل سینوس هست یا نه. اگر سردرد شما واقعا به علت انسداد سینوس باشد، مثل عفونت، شما احتمالا تب خواهید داشت. ممکن است که پزشک در کنار معاینه‌ی فیزیکی درخواست سی تی اسکن یا ام آر آی دهد تا ببیند که آیا در سینوسهای شما انسدادی وجود دارد یا نه.

بسیاری از افراد شخصا به درستی سینوزیت را تشخیص میدهند و خود را در منزل درمان میکنند. نوشیدن میزان زیادی مایعات و مرطوب نگه داشتن هوا معمولا برای باز نگه داشتن مسیر بینی کافی است و به سینوس اجازه‌ی تخلیه شدن میدهد. این درمانهای خانگی همچنین ترشحات موجود را رقیق کرده و تخلیه را بهبود میبخشد.اگرچه ممکن است در صورت وجود تب یا تورمی که در صورت احساس میشود ( مانند اخطار تولید آبسه) یا اگر فرد تغییرات رفتاری یا فکری نشان دهد، به مراقبت پزشکی نیاز باشد. ملاقات با یک متخصص مغز و اعصاب ممکن است در شرایطی مورد نیاز باشد مثل عدم پاسخدهی درد به داروهای بدون نسخه‌ی برطرف کننده‌ی درد مثل ایبوبروفن یا استامینوفن یا اگر علائم بیش از 10 تا 14 روز به طول انجامد.جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌هایمتخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


سینوزیت یا التهاب سینوس ممکن است به دلیل یک عفونت ویروسی ایجاد میشود و خود باعث ایجاد تورم و التهاب بینی می گردد. این التهاب و کاهش توانایی سینوسها در امر تخلیه و درناژ نیز ممکن است به دلیل یک واکنش آلرژیک مثل رینیت آلرژیک باشد. التهاب باعث تورم و افزایش تولید مایع میشود که در سینوسها توانایی درناژ را کم میکند. این افزایش تولید مایع ناشی از التهاب و کاهش درناژ بتعث درد و فشار در سردردهای سینوسی میشود.
بعد از یک دوره‌ی زمانی، ممکن است که باکتریها و ویروسها از حفرات بینی به مایعات متراکم بین حفرات بینی مهاجرت کرده و باعث عفونت شوند. اغلب عفونت های سینوسی به دلیل ویروسها ایجاد میشوند. اگر علائم کمتر از سک هفته باشند و بدتر نشوند، ویروسها محتمل ترین علت ایجاد کننده هستند. عفونتهای باکتریال به طور تیپیک به طور معمول به دنبال یک دوره التهاب اولیه ناشی از عفونت ویروسی یا سایر عوامل انسدادی قابل توجه ایجاد میشوند. به طور کمتر شایع عفونت های قارچی ممکن است باعث یک عفونت سینوسی و حتی شرایط نادرتری مثل تومورها قادر به تهاجم به سینوس هستند.

علائم


درد و فشار علائم اولیه‌ی یک سردرد سینوسی هستند و معمولا به دلیل التهاب افزایش یافته و کاهش درناژ از حفرات سینوسی گرفتار است. درد ناشی از یک سردرد سینوسی معمولا به صورت احساس فشار تشدید شونده در ناحیه ی سینوس مسدود شده توصیف میشود. ممکن است که ناحیه ی گونه (سینوس ماگزیلاری)، پیشانی ( سینوس فرونتال) یا هر دو باشد. بخشی از صورت که تحت تاثیر سینوسهاست ممکن است که حساس به لمس باشد یا قرمز گردد. ممکن است تورم نیز اتفاق بیفتد. درد با تغییر وضعیت سر و یا ابتدای بلند شدن از تخت و به دلیل افزایش فشار موجود در حفرات سینوسی زیاد میشود.

تشخیص


تشخیص علت سردرد مهم است. بسیاری از بیماران که که معتقدند که سردرد سینوسی دارند ممکن است که در واقع مبتلا به میگرن یا سردرد تنشی باشند.
پزشک معمولا شروع به گرفتن شرح حالی از علائم می کند تا به تشخیص برسد. فاکتورهای شناخته شده در تکامل سینوزیت و سردرد شامل این موارد هستند: سرماخوردگی اخیر یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، سابقه‌ی سیگار، آلرژی های محیطی به گردوغبار و قارچها، همچنین مسافرت اخیر با هواپیما، شنا و یا سایر فعالیتهایی که مرتبط با تغییرات فشار هوا بر سینوسهای صورت هستند.
معاینه‌ی فیزیکی احتمالا تندرنس در ضربه بر سینوسهای درگیر را نشان دهد که ایجاد درد میکند. معاینه ی گوشها احتمالا اوتیت سروزس یا سطح مایع در گوش میانی و پشت پرده ی گوش را نشان دهد که مشکلات درناژ در سینوسها را پیشنهاد میکنند. معاینه ی بینی تورم مسیر بینی و ترشحات را نشان میدهد. ارزیابی دهان و دندانها احتمالا منبع عفونت را مشخص میکند و پشت حلق علائم درناژ پشت بینی را ارزیابی میکند.
رادیوگرافی معمول از صورت برای تشخیص سینوزیت یا عفونت سینوسی درخواست نمیشود. اگر پزشک مطالعات تصویربرداری از سینوسها را انجام دهد در واقع برای تائید تشخیص هستند و برای دیدن مایعاتی که تجمع یافته اند یا غشای موکوسی ضخیم که دیواره ی سینوس را میپوشاند. سی تی اسکن محدود شده از سینوسها معمولا مورد درخواست پزشک است. رادیوگرافی ساده از سینوسها معمولا مورد اهمیت قرار میگیرد. تستهای خونی برای تشخیص علت سردرد سینوسی کمک کننده نیستند.

درمان


بهترین راه برای تسکین سردردهای سینوسی تعیین علت زمینه ای احتقان بیمار است. هوف درمانی برای سردردهای سینوسی دو گانه است. قدم اول کاهش التهاب سینوسها برای کمک به تخلیه ی آنهاست. زمانی که تخلیه صورت بگیرد و فشار کاهش یابد درد فروکش میکند. جنبه ی دوم راحت کردن شرایط بیمار در حین درمان مشکلات زمینه ای است.
درمان سردرد سینوسی شامل موارد زیر میشود:

درمان دارویی

درمان احتمالا شامل آنتی بیوتیک برای عفونت، همچنین یک دوره درمان با تسکین دهنده های درد و تب ( مثل استامینوفن و آسپیرین)، ضد احتقانها (مثل فنیل افرین، تنگ کننده ی عروقی برای کاهش احتقان بینی) یا آنتی هیستامین بای درمان علائم سردرد سینوسی و فراهم کردن تسکینی برای سردردهای سینوسی میباشد.

اسپری های استروئیدی بینی

این برای کاهش تورم و ادم بینی بیمار و بهبود احتقان سینوسی برای سردردهای سینوسی ناشی از عفونت یا آلرژی استفاده میشود.

جراحی

در بعضی موارد سردردهای سینوسی ناشی از بیماریهای مزمن سینوسی نیازمند جراحی هستند. اعمال جراحی برای بیرون آوردن و حذف بافت سینوسی بیمار شده و بازیابی تخلیه سینوسی نرمال برای اعمال سرپایی انجام میشوند و معمولا هم موفق هستند.

درمان خانگی


درمانهایی هستند که در منزل قابل استفاده هستند تا به کاهش احتقان مسیرهای بینی کمک کنند. و شامل موارد زیر هستند:

  • نوشیدن میزان زیادی مایع برای هیدراته نگه داشتن بدن
  • استفاده از هوای مرطوب و اسپری بینی آب نمک برای کمک به احتقان

پیشگیری


سردردهای سینوسی به دلیل التهاب سینوسها و قابلیت تخلیه ی معکوس به پشت بینی است. ممانعت از سیگار کشیدن و مصرف سیگار ثانویه بودن و سایر آلرژنها احتمالا ریسک پیشرفت سینوزیت و سردرد مرتبط با آن را افزایش میدهند. سیگار کشیدن قابلیت سینوسها را در پاک کردن موکوس و مایعات کاهش میدهند.
به طور مشابه جلوگیری از سرماخوردگی و سایر عفونتهای تنفسی احتمالا باعث کاهش ریسک التهاب سینوسها میشود. این معمولا شامل شستن مکرر دستها و دوری از افراد بیمار میشود. به دلیل تغییرات فشار در صورت که حین پرواز رخ میدهد لزوما برای فردی که عفونت دستگاه تنفسی فوقانی دارد یا سرما خورده پیشنهاد نمیشود.

علت، علائم و درمان ورم مغزی(ادم و ورم کردن مغز)

ورم مغزی یکی از مشکلات بسیار جدی مغزی است که در آن، حجم بافت مغز افزایش پیدا کرده و در نتیجه فشار درون مغز  بیشتر می‌شود. التهاب و ورم مغز می‌تواند بر اثر علل مختلفی تصادفات ماشین، ضربه به سر، عفوت، بیماری یا هر آسیب دیگری باشد. در مواردی کمی، که ورم مغزی خفیف است، نیازی به درمان نیست و بیمار به‌خودی‌خود ظرف چند روز به زندگی عادی بازمی‌گردد، اما در اغلب موارد، ورم مغزی جدی است و لازم است که درمان‌های موردنظر به صورت اورژانسی انجام شوند چرا که این وضعیت، جان فرد را به خطر می‌اندازد.


هدف از درمان ورم مغزی این است که تورم و فشار داخل مغز کاهش پیدا کند و در نتیجه خون کافی به تمامی سلول‌های مغزی برسد و این سلول‌ها بر اثر کمبود اکسیژن دچار مرگ نشوند. متخصصین مغز و اعصاب به بیمار اکسیژن‌رسانی می‌کنند، به او مایعات و داروهای لازم را تزریق می‌کنند و حتی در صورت نیاز اقدام به جراحی می‌کنند تا با خارج کردن مقداری از مایع اطراف مغز یا برداشتن بخشی از جمجمه، فشار مغزی را کاهش دهند. اگر درمان‌های اورژانسی انجام شوند، بیمار به سرعت بهبود پیدا می‌کند و تقریبا به حالت عادی بازمی‌گردد، هرچند ممکن است بر اثر ورم مغزی، برخی سلول‌های مغزی او آسیب‌دیده باشند. نتایج درمان ورم مغزی به شدت ورم مغزی، محل بروز تورم و سرعت دریافت درمان بستگی دارد.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


در ادامه برخی از علل بروز ورم مغزی بیان شده‌اند:

ضربه‌مغزی

ضربه‌ی مغزی معمولا بعد از یک حادثه و اتفاق ناگهانی ایجاد می‌شود که در آن ضربه‌ی محکمی به مغز وارد می‌شود. این ضربه می‌تواند بر اثر اصابت جسمی سخت به سر، تصادف با ماشین یا زمین خوردن باشد. این نوع حوادث و ضربه‌ها موجب التهاب و ورم مغز می‌شوند.

سکته مغزی ایسکمیک

سکته‌ی مغزی ایسکمیک یکی از شایع‌ترین علل ورم مغزی است. در  افرادی که دچار سکته مغزی شده‌اند، یک لخته خونی در مغز تشکیل شده است که اجازه نمی‌دهد خون کافی به مغز برسد و در نتیجه اکسیژن کافی به بافت مغز نرسیده و مغز دچار تورم می‌شود.

خونریزی مغزی

سکته مغزی هموراژیک یا خونریزی مغزی شرایطی است که در آن، یکی از رگ‌های مغزی پاره شده و خون از آن تراوش می‌کند. بر اثر این خونریزی، فشار در داخل جمجمه بیشتر می‌شود و مغز ورم می‌کند. فشار خون مزمن و کنترل نشده شایع‌ترین علت خونریزی مغزی است.

مننژیت

انواع مختلف عفونت‌های مغزی نیز می‌توانند باعث ورم مغزی شوند و یکی از این عفونت‌ها، مننژیت است. در این نوع از عفونت، لایه‌ی پوشش‌دهنده در اطراف مغز ملتهب می‌شود. باکتری‌ها ویروس‌ها و برخی از داروها می‌توانند موجب بروز این عفونت شوند که منجر به ورم مغز می‌شود و

آنسفالیت

انسفالیت نیز نوع دیگری از عفونت است که موجب ورم مغزی می‌شود. در این نوع از عفونت، خود مغز دچار التهاب می‌شود و عامل این عفونت، ویروسی است که مغز را تحریک می‌کند. این ویروس‌ها بر اثر نیش برخی از حشرات ایجاد می‌شوند.

توکسوپلاسموز

این عفونت انگلی موجب التهاب و ورم مغزی می‌شود. این نوع از عفونت بیشتر در نوزادان و افرادی با سیستم ایمنی ضعیف دیده می‌شود.

تومور مغزی

تومور مغزی نیز از دیگر علل بسیار شایع ورم مغزی است. اگر تومور مغزی از نوع بدخیم باشد، به سرعت رشد کرده و بزرگ‌تر می‌شود و در نتیجه فشار را در داخل جمجمه افزایش داده و موجب ورم مغزی می‌شود.

علائم


علائم ورم مغزی در بین بیماران مختلف، نسبتا متفاوت است و به محل بروز تورم و شدت آن بستگی دارد. برخی از علائم شایع ورم مغزی عبارتند از:

تشخیص


پزشکان با توجه به ماهیت علائم بیمار و اطلاع از سابقه بیماری، عفونت یا حادثه‌ای که رخ داده، می‌توانند احتمال بروز ورم مغزی را تشخیص دهند. برخی از آزمایشاتی که برای تشخیص قطعی ورم مغزی به کار می‌روند، عبارتند از:

  •     معاینه کامل سر و گردن برای بررسی وجود هر گونه اختلال یا علائم غیرطبیعی
  •     معاینات عصبی کامل همراه با انجام تست حافظه برای بررسی عملکرد حافظه و سایر عملکردهای عصبی
  •     در صورت مشکوک بودن پزشک به ورم مغزی، عکسبرداری پیشرفته به روش اسکن ام آر آی یا سی تی اسکن مغزی تهیه می‌شوند تا محل و شدت تورم مشخص شود.
  •     انجام آزمایشات خون برای بررسی سایر علل تورم مغز مانند عفونت

درمان


برخی از روش‌های درمان ورم مغز عبارتند از:

اکسیژن درمانی

با استفاده از یک سیستم تنفسی مصنوعیْ اکسی›ن به بیمار منتقل می‌شود تا سطح اکسی›ن خون کاهش پیدا نکند و همچنان اکسیژن کافی به بافت‌های مغزی برسد. بدین ترتیب می‌توان احتمال مرگ سلول‌های مغزی و بروز عوارض جدی و خطرناک را کاهش داد.

تزریق سرم

داروها و مایعاتی از طریق تزریق وریدی به بدن بیمار انتقال داده می‌شوند تا از افت بیش از حد فشار خون جلوگیری شود و اکسیژن کافی به مغز برسد. در برخی از موارد، تزریق مایعات با سرم موجب شدت گرفتن ورم مغزی می‌شود و بنابراین انتخاب داروهای مناسب با دوز صحیح برای پیشگیری از بروز چنین عوارضی، بسیار ضروری است.

هیپوترمی

این نیز یکی دیگر از روش‌های درمان ورم مغزی است که البته به ندرت به کار گرفته می‌شود چرا که انجام صحیح این روش درمانی، کار بسیار مشکلی است. در این روش درمانی، دمای بدن پایین آورده می‌شود تا مغز سریعتر بهبود پیدا کند و تورم ان نیز کاهش پیدا کند.

دارو درمانی

داروهایی که برای بیمار تجویز می‌شوند، اغلب به منظور کاهش تورم و حل شدن لخته‌های خونی هستند که موجب بروز تورم شده‌اند. با حل شدن لخته‌های خونی، جریان خون به حالت عادی بازمی‌گردد. انتخاب نوع دارو به علائم بیمار و علت اصلی بروز ورم مغزی بستگی دارد.

ونتریکولوستومی (Ventriculostomy)

این روش  برای کاهش فشار در جمجمه انجام می‌شود.  در این روش، یک لوله باریک وارد فضای اطراف مغز می‌شود و از طریق آن، مقداری از مایع مغزی نخاعی که در اطراف مغز قرار دارد، بیرون کشیده می‌شود تا از میزان فشار وارد شده به مغز کاسته شود.

جراحی

جراحی یکی از جنبه‌های حیاتی در درمان ورم مغزی است. در این جراحی، بخشی از جمجمه برداشته می‌شود تا از میزان فشار وارد شده به بافت مغز کاشته شود. یکی دیگر از علل انجام جراحی، درمان عاملی است که موجب تورم مغز شده است که می‌توان یک لخته خون، تومور یا خونریزی از یکی از شریان‌های مغزی باشد.

جدیدترین راههای درمان گردن درد (مزمن، شدید و طولانی)

ستون فقرات گردنی از مهره‌هایی که از قسمت بالایی بالاتنه هستند، آغاز می‌شود  و تا زیر جمجمه ادامه پیدا می‌کند. مهره‌های استخوانی و رباط‌ها (که مثل کش‌های ضخیم لاستیکی هستند) و عضلات، موجب ثبات ستون فقرات می‌شوند. عضلات علاوه بر پشتیبانی از ستون فقرات و ایجاد ثبات، به حرکت کردن ستون فقرات نیز کمک می‌کنند. ستون فقرات گردنی دامنه حرکتی بسیار قابل‌توجهی دارد و از سوی دیگر وزن سر را تحمل می‌کند. اما گردن نسبت به سایر نواحی ستون فقرات کمتر محافظت می‌شود و در معرض خطر آسیب و مشکلاتی است مه موجب درد و محدودیت حرکتی می‌شوند. برای بسیاری از افراد، درد گردن یک وضعیت موقتی است که با گذشت زمان به خودی خود برطرف می‌شود. اما در برخی تز موارد، برای بهبودی علائم لازم است به پزشک مراجعه شود و علت درد گردن مشخص شده و درمان‌های لازم تجویز شوند.


مهم‌ترین عامل در تدوین بهترین برنامه درمانی برای رفع گردن درد، تشخیص صحیح علت بروز گردن درد است. شما باید بدانید چه عاملی موجب سردرد شما شده است تا بتوانید راه درمان آن را نیز تعیین کنید. متخصص مغز و اعصاب در ابتدا ارزیابی‌های تشخیصی  مانند گرفتن شرح حال، بررسی علائم و معاینه فیزیکی را انجام می‌دهد و در برخی موارد لازم است که از ستون فقرات عکسبرداری شود  و یا قدرت عضلانی و واکنش‌پذیری عضلات و عصب‌ها آزمایش شوند. بهبودی درد گردن با انجام مراقبت‌های لازم و پیگیری درمان‌های تجویز شده به دست می‌آید. هدف از برنامه درمانی، رفع مشکل زمینه‌ای (عامل درد)، بازیابی عملکرد گردن و پیشگیری از بروز مجدد گردن درد است. در صورتی که درد مزمن شود و با وجود انجام درمان‌های مختلف بهبود پیدا نکند لازم است ارزیابی‌های بیشتری در مورد وضعیت بیمار صورت گیرد.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


گردن با داشتن بیشترین دامنه حرکتی، بیش از همه‌ی قسمت‌های ستون فقرات مستعد آسیب است. درد گردن می‌تواند خفیف تا شدید باشد  که به میزان آسیب‌دیدگی بستگی دارد. این درد همچنین می‌تواند حاد یا مزمن باشد.

  •     درد حاد گردن به طور ناگهانی ایجاد می‌شود و معمولا ظرف چند روز تا چند هفته، بهبودی پیدا می‌کند. منشا این درد معمولا عضلات، رباط‌ها مفاصل یا دیسک‌های بین مهره‌ای در گردن هستند.
  •     گردن درد مزمن برای بیش از سه ماه ادامه پیدا می‌کند. این سردرد ممکن است تمام مدت و به صورت مداوم حس شود و یا با انجام فعالیت‌های خاصی تحریک شده و شدت بگیرد. هرچند پیداکردن منشا این درد می‌تواند سخت باشد اما عواملی که موجب گرد درد مزمن می‌شوند شامل آسیب عصبی، تشکیل بافت فیبروزی در گردن یا تاثیرات احساسی و روانی درد هستند.

علل


  • درد گردن می‌تواند ناشی از قرارگیری بدن در حالت غلط، آسیب‌دیدگی، استرس، فرسایش طبیعی بدن، بیماری و بسیاری دلایل دیگر باشد. قرار دادن ستون فقرات در حالت ناصحیح (روی شکم خوابیدن یا قوز کردن و …) و استفاده از روش‌ها غلط در هنگام بلند کردن اجسام موجب وارد شدن فشار بیش از حد به ستون فقرات می‌شود. درد گردن می‌تواند نتیجه‌ی مشکلات زیر باشد:
  •     آسیب‌دیدگی یا ضربه: آسیب شلاقی گردن (کشیدگی رباط‌های گردن بر اثر ضربه ناگهانی)، آسیب‌های ورزشی، زمین خوردن و پارگی عضلات و رباط‌ها و همچنین شکستگی مهره‌ها گردن موجب درد گردن می‌شود.
  •     بیرون‌زدگی دیسک ممکن است ماده ژله ماند درون دیسک حالت برآمده پیدا کند یا لایه خارجی دیسک را پاره کرده و بیرون بزند و در نتیجه به عصب‌ها فشار وارد کند.
  •     گیرافتادگی غصب‌ها: تحت فشار قرار گرفتن عصب‌ها در ستون فقرات موجب بروز دردی می‌شود که تا دست‌ها و انگشتان منتشر می‌شود. درد ناشی از گیرافتادگی عصب‌ها در گردن با درد تونل کارپال که معمولا با بی‌حسی همراه است، فرق می‌کند.
  •     آرتروز (بیماری فرسایشی دیسک) : با بالا رفتن سن به تدریج دیسک‌های بن مهره‌ای رطوبت خود را از دست می‌دهند و زائده‌های استخوانی در اطراف مهره‌ها شکل می‌گیرند.
  •     تنگی کانال نخاعی: ساختار استخوانی که طناب نخاعی از آن عبور می‌کند، کانال نخاعی نام دارد. این کانال به دلایل مختلف ممکن است تنگ شود و در نتیجه به طناب نخاعی فشار وارد شده و دچار التهاب و تورم شود.

علائم


علائم و نشانه‌های درد گردن شامل خشکی و گرفتگی گردن، احساس سوزش، تیر کشیدن درد و منتشر شدن آن، احساس فشار و احساس گزگز و مورمور هستند.  ممکن است عضلات گردن و صورت و شانه دردناک بوده و به لمس حساس باشند. عضلات بعد از قرارگیری در شرایط انقباض شدید، دچار اسپاسم می‌شوند. در  این حالت محدوده حرکتی گردن کم می‌شود و احتمالا بیمار نمی‌تواند گردن خود را حرکت دهد. در صورتی که عصب‌ها درگیر باشند، علائم گزگز، مورمور، بی‌حسی یا ضعف در شانه‌ها، بازوها و دست‌ها بروز می‌کنند.

تشخیص


تشخیص علت گردن درد بر مبنای شرح حال بیمار، گرفتن سوابق پزشکی، معاینه فیزیکی و جواب آزمایشات و عکسبرداری‌هایی است که در صورت نیاز تجویز می‌شوند. برای برخی از بیماران در ابتدا روش‌های درمانی غیرجراحی تجویز می‌شود و در صورتی که دارودرمانی و فیزیوتراپی بی تاثیر باشد، انجام عکسبرداری از گردن و سایر تست‌ها تجویز می‌شود. ای تست‌ها عبارتند از:

انواع روشهای درمانی درد گردن


مراقبت از خود

درد کردن معمولا با استراحت، گرما و سرما درمانی (کمپرس سرد و گرم)، ماساژ، داروهای مسکن و انجام حرکات کششی ملایم، بهبود پیدا می‌کند. برای کاهش اسپاسم و التهاب عضلات، یک کمپرس سرد را برای 20 دقیقه روی گردن بگذارید و این کار را چند بار در روز تکرار کنید. این کار را باید طی 48 تا 72 ساعت اولیه پس از آسیب و درد گردن انجام دهید. بعد از این زمان، برای ریلکس کردن و شل گردن عضلات از کمپرس گرم استفاده کنید یا دوش آب گرم بگیرید. استراحت در تختخواب برای مدت کوتاه خوب است، اما اگر بیش از چند روز طول بکشد، به جای آنکه مفید باشد، اثر سوء نیز دارد. اگر روش‌های درمان خانگی و مراقبت از خود هیچ تاثیری در تسکین درد ندارند، به پزشک مراجعه کنید.

درمان دارویی

بسیاری از بیماران با مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند آسپیرین، ایبوبروفن و ناپروکسن که به صورت غیرتجویزی قابل تهیه هستند، می‌توانند درد گردن خود را تسکین دهند. برای رفع اسپاسم عضلانی، داروهای شل کننده عضله تجویز می‌شوند.  در صورتی که درد شدید باشد، ممکن است داروهای مسکن قوی‌تر همراه با داروهای ضدالتهاب یا شل کننده عضله تجویز شوند.

تزریق استروئید

استروئید‌ها می‌توانند التهاب و تورم عصب را کاهش دهند. این یا مستقیما در محل درد تزریق می‌شود و یا به شکل داروی خوراکی که باید طی یک دوره 5 روزه مصرف شود، تجویز می‌شوند. داروی استروئیدی ظرف 24 ساعت موجب تسکین درد قابل‌توجه درد می‌شود.

ورزش و فیزیوتراپی

فیزیوتراپی می‌تواند به بیماران کمک کند که هر چه زودتر به روند زندگی عادی بازگردند و از بروز مجدد درد آسیب پیشگیری کنند. فیزیوتراپیست تکنیک‌های صحیح قرارگیری بدن در حالات مختلف، شیوه صحیح راه رفتن و بلند کردن اجسام را به بیمار می‌آموزد و همچنین ورزشهایی برای کشش و تقویت عضلات گردن بازوها و شکم به بیمار آموزش می‌دهد. برای دوره‌ی کوتاهی ممکن است استفاده از مدالیته‌های درمانی مانند ماساژ، اولتراسوند، دیاترمی، گرمادرمانی و تراکشن تجویز شود. همچنین ممکن است بیماران از انجام یوگا، درمان دستی به روش کایروپراکتیک و طب سوزنی نتیجه بگیرند.

جراحی

جراحی در موارد نادری نیاز می‌شود. تنها در موارد خاصی جراحی تجویز می‌شود، از جمله: ضعف عضلانی، بیرون‌زدگی شدید دیسک ، فشار به طناب نخاعی در گردن ، عدم تعادل (لینک به مقاله عدم تعادل) و درد بسیار شدیدی که با انجام درمان‌های دیگر تسکین پیدا نمی‌کند.

بهبودی


اغلب افرادی که به گردن درد حاد دچار می‌شوند، به سرعت به روش‌های درمانی پاسخ می‌دهند و علائم 90 در صد آن‌ها ظرف دو هفته به طور کامل برطرف می‌شود. داشتن رویکرد مثبت در بهبودی، انجام دادن منظم ورزش‌ها و بازگشت به کار و فعالیت‌های قبلی به شیوه‌ی صحیح و اصولی، همگی از عناصر مهم در بهبودی گردن درد هستند. اگر در ابتدا نمی‌توانید وظایف روزمره خود در محل کار را انجام دهید، ممکن است لازم باشد برای مدتی کار خود را سبک یا محدود کرده و حرکاتی که انجام می‌دهید را  اصلاح کنید.

پیشگیری


انجام برخی اقدامات برای پیشگیری از بروز مجدد گردن درد بسیار ضروری است. توصیه‌های زیر برای پیشگیری از درد گردن بسیار مفید هستند:

  •     توجه به قرارگیری بدن در حالت صحیح (هنگام نشستن، ایستادن، خوابیدن و ..): در مورد روش‌های صحیح قرارگیری بدن، شکل صحیح کار با کامپیوتر و لپ‌تاپ و اشتباهات رایج در نحوه قرارگیری بدن و چگونگی بلند کردن اجسام مطالعه کنید و روش‌های صحیح را بیاموزید.
  •     در هنگام انجام دادن هر فعالیتی مانند رانندگی یا کار با کامپیوتر یا مطالعه که در آن گردن برای مدت طولانی در یک موقعیت قرار دارد، به خود به صورت منظم استراحت بدهید.
  •     اگر در اغلب موارد احساس استرس دارید، تکنیک‌های ریلکسیشن را بیاموزید تا به کاهش تنش در گردن خود کمک کنید.
  •     از خوابیدن روی شکم خودداری کنید و در هنگام خواب توجه کنید که گردن شما با بدنتان هم‌راستا باشد.
  •     برای هم‌سطح کردن با سر در هنگام خواب تنها از یک پشتی استفاده کنید.
  •     توجه کنید که تشک شما نسبتا سفت باشد. در صورتی که تشک نرم باشد، گردن در هنگام خواب خم می‌شود.
  •     از تکنیک‌های صحیح برای بلند کردن اجسام استفاده کنید.
  •     به طور منظم ورزش‌های کششی و تقویت عضلات را انجام دهید.
  •     تغذیه سالم داشته باشید و وزن خود را در محدوده سالم نگه دارید.
  •     سیگار کشیدن را ترک کنید.

تکان خوردن مغز یا کانکاشن چه عوارضی به همراه خواهد داشت؟

به ضربه یا تکان مغزی در اصطلاح پزشکی کانکاشن مغزی گفته می‌شود که می‌تواند بر عملکرد مغز شما اثر بگذارد. اثرات ان معمولاً موقتی است و می‌تواند شامل مواردی همچون: سردرد، اختلال در تمرکز، حافظه، تعادل و هماهنگی فرد باشد. ممکن است فرد به تکان مغزی مبتلا شده باشد اما از ان آگاهی نداشته باشد. کانکاشن مغزی معمولاً در اثر ضربه به سر ایجاد می‌شود. تکان شدید سر و گردن و همچنین بالاتنه نیز می‌تواند منجر به تکان مغزی شود. در ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال نیز تکان مغزی شایع است. این ضربه‌ها بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارند، معمولاً برای یک دوره کوتاه‌مدت اتفاق می‌افتند و فرد دچار علائم و نشانه‌های کانکاشن مغزی می‌شود. ضربه‌مغزی می‌تواند به خونریزی مغز یا بافت‌های اطراف ان منجر شود. خونریزی مغزی می‌تواند زندگی فرد را به خطر بیندازد. به همین دلیل شخصی که دچار ضربه‌مغزی می‌شود باید در ساعات اولیه پس از حادثه تحت نظر قرار گرفته شود، اگر علائم و نشانه‌های او بدتر شدند، باید تحت مراقبت‌های اورژانسی قرار بگیرد. بیشتر افراد معمولاً پس از ضربه‌مغزی به طور کامل بهبود می‌یابند.


علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی ممکن است تا ساعت‌ها یا روزهای پس از ضربه ظاهر نشوند. متخصص مغز و اعصاب در گام اول بیمار را بررسی کرده تا اطمینان حاصل کند او دچار آسیب‌دیدگی شدید مغزی یا آسیبی که زندگی بیمار را تهدید می‌کند، نشده باشد، سپس به ارزیابی شدت آسیب و ضربه‌مغزی می‌پردازد. پزشک علائم و نشانه‌های بیمار را ارزیابی می‌کند، سابقه پزشکی او را بررسی کرده و یک معاینه بالینی عصبی انجام می‌دهد. استراحت در تختخواب، مصرف مایعات و مسکن‌های خفیف مانند استامینوفن ممکن است تجویز شود. پیگیری و معاینات بعدی بسیار مهم است، زیرا برخی از مشکلات ظریف ناشی از ضربه‌مغزی (اختلال حافظه، تغییرات شخصیتی  و تغییر در توانایی شناختی) ممکن است در زمان آسیب‌دیدگی ظاهر نشوند.
شما می‌توانید برای کسب اطلاعات بیشتر درباره تکان خوردگی مغز یا رزرو وقت تشخیص و درمان با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

دلیل تکان خوردن مغز


مغز قوامی مشابه ژله دارد. مغز به کمک مایع مغزی – نخاعی موجود در جمجمه، از فشار و ضربه‌های احتمالی روزمره در امان می‌ماند. تکان شدید سر، گردن و بالاتنه می‌تواند منجر به لیز خوردن مغز به سمت جلو یا عقب (در مقابل دیواره داخلی جمجمه) شود. شتاب ناگهانی یا توقف سریع سر در حوادثی نظر تصادف خودرو یا تکان‌های شدید سر نیز می‌تواند به تکان یا ضربه‌مغزی منجر شود.

عوامل زمینه‌ساز خطر


برخی از فعالیت‌ها و یا عوامل می‌توانند خطر ضربه‌مغزی را افزایش دهند، برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
• افتادن و سقوط، به‌ویژه در کودکان نوپا و سالخوردگان
• شرکت در ورزش‌های پرخطر و پربرخورد مانند فوتبال، هاکی، راگبی، بوکس و دیگر ورزش‌های مبارزه‌ای
• شرکت در ورزش‌های پرخطر بدون تجهیزات ایمنی و نظارت مناسب
• تصادف با وسایل موتوری و خودروها
• تصادف عابر پیاده یا دوچرخه‌سوارها
• سربازانی که درگیر جنگ هستند.
• داشتن سابقه ضربه شدید مغزی

علائم


علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی می‌تواند خفیف باشد و ممکن است فوراً ظاهر نشوند. علائم ممکن است روزها، هفته‌ها یا حتی بیشتر طول بکشد. ضرب‌دیدگی سر کودکان بسیار شایع است. اما تشخیص تکان مغزی در نوزادان و کودکان نوپا می‌تواند دشوار باشد، زیرا آن‌ها نمی‌توانند احساسشان را به‌راحتی توصیف کنند. ممکن است گریه نوزاد یا کودک نوپا متوقف نشود، بی‌قرار باشد، غذا یا شیر خود را نخورد.
علائم و نشانه‌های کانکاشن مغزی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سردرد یا احساس فشار در سر
• از دست دادن هوشیاری به صورت موقت
• سردرگمی یا احساس بودن در مه
آمنزیا (فراموشی) در خصوص مکان و زمان حادثه
سرگیجه
زنگ زدن گوش 
• حالت تهوع
• استفراغ
بیان کلمات نامربوط و نابجا 
• تأخیر در پاسخ به سؤالات
• مات ماندن یا خیره شدن
• خستگی
ممکن است برخی بیماران سریعاً علائم مختصری را تجربه کنند، اما ممکن است برخی از بیماران با چند ساعت یا چند روز تأخیر دچار علائم شوند، مانند:
اختلال در تمرکز و حافظه 
• تحریک پذیری و سایر تغییرات شخصیتی 
• حساسیت به نور و سروصدا
• اختلالات خواب
• ناسازگاری روانی و افسردگی 
• اختلال در حس بویایی و چشایی

تشخیص


برای تشخیص ضربه‌مغزی، پزشک یک معاینه بالینی انجام خواهد داد و در خصوص نحوه آسیب‌دیدگی بیمار سؤالاتی خواهد پرسید. احتمالاً بیمار تحت معاینات عصبی از قبیل: نحوه دید، تعادل، هماهنگی و رفلکس بدن قرار می‌گیرد. همچنین ممکن است پزشک حافظه و فرایند تفکر بیمار را ارزیابی کند. در برخی موارد، ممکن است ازمایشات تصویربرداری از مغز مانند سی تی اسکن  یا ام آر آی (MRI) درخواست شود. اسکن مغز می‌تواند وجود خونریزی یا التهاب در مغز و همچنین شکستگی جمجمه را نشان دهد.

روش‌های درمان تکان مغزی


استراحت مناسب‌ترین راه‌کار درمانی برای بیمار است تا بدین‌وسیله مغز فرصت ترمیم و بهبودی خود را به دست آورد. پزشک توصیه خواهد کرد که بیمار از فعالیت‌های فیزیکی و ذهنی دور بماند، تا زمانی که شرایط او بهبود یابد. این بدان معنی است که بیمار باید از انجام فعالیت‌هایی که باعث افزایش علائم او می‌شود، مانند فعالیت‌های بدنی، ورزش و یا حرکات شدید بدنی، اجتناب ورزد. چنین فعالیت‌هایی ممکن است علائم بیمار را تحریک کند. این استراحت همچنین شامل محدود کردن فعالیت‌هایی می‌شود که نیاز به تفکر و فعالیت ذهنی دارند، مانند: بازی‌های ویدئویی، تماشای تلویزیون، تحصیل در مدرسه، خواندن، نوشتن و یا استفاده از کامپیوتر، این فعالیت‌ها ممکن است باعث بدتر شدن علائم یا تحریک آن‌ها شود. در طول دوره بهبودی ممکن است پزشک توصیه کند، زمان رفتن به مدرسه یا محل کار بیمار کوتاه‌تر گردد. در طول روز بیمار باید استراحت داشته باشد و یا حجم کار و تکالیف مدرسه او باید کاهش یابد تا بیمار بهبودی لازم را به دست آورد. همان‌طور که علائم بیمار بهبود می‌یابد، ممکن است به تدریج فعالیت‌ها افزایش یابد مانند تفکر، انجام تکالیف مدرسه و یا فعالیت‌های مربوط به محل کار و یا افزایش زمان مدرسه و کار بیمار. پزشک زمان بازگشت به فعالیت‌های سبک فیزیکی را به بیمار اعلام خواهد کرد. گاهی اوقات قبل از اینکه علائم به طور کامل از بین رفته باشند، به بیمار اجازه انجام فعالیت‌های بدنی سبک – مانند دوچرخه ثابت یا پیاده‌روی – داده می‌شود، به شرطی که علائم و نشانه‌های بیمار بدتر نشود.
درنهایت، هنگامی که تمام علائم و نشانه‌های ضربه‌مغزی برطرف شدند، بیمار و پزشک می‌توانند در مورد زمان و نحوه برگشت به فعالیت‌های ورزشی برنامه‌ریزی کنند. شروع زودهنگام فعالیت ورزشی می‌تواند خطر ابتلا به ضربه‌مغزی دوم و آسیب‌دیدگی بیشتر مغز را افزایش دهد.
برای سردرد، می‌توانید از مسکن‌هایی مانند استامینوفن استفاده کنید. از مصرف دیگر داروهای ضد درد مانند ایبوپروفن و یا آسپرین خودداری کنید، زیرا این داروها ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند.

پیشگیری


برخی از اقدامات و راهنمایی‌ها می‌تواند خطر تکان مغزی و آسیب‌دیدگی سر را برطرف و یا کاهش دهد. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:
• استفاده از ابزارهای محافظ در ورزش و سایر فعالیت‌های تفریحی. اطمینان حاصل کنید که تجهیزات ورزشی مناسب است، به‌خوبی نگهداری می‌شوند و به درستی پوشیده می‌شوند. قوانین بازی را دنبال کنید و روحیه ورزشکاری خود را تقویت کنید. هنگام دوچرخه‌سواری، استفاده از موتورسیکلت، اسنوبرد و یا فعالیت‌های تفریحی دیگر – که ممکن است در آن‌ها سر با آسیب‌دیدگی مواجه شود- از کلاه ایمنی استفاده کنید.
• بستن کمربند ایمنی. استفاده از کمربند ایمنی در تصادفات جاده‌ای تا حد زیادی می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی‌های مغزی را کاهش دهد.
• امن ساختن محیط خانه. خانه را به‌خوبی روشن نگه‌دارید. اشیایی که ممکن است باعث سقوط و افتادن افراد شود را بر روی زمین قرار ندهید، افتادن و لیز خوردن در خانه یکی از موارد شایع تکان مغزی محسوب می‌شود.
• حفاظت از کودکان. برای کمک به کاهش خطر آسیب‌دیدگی سر کودکان، راه‌پله‌ها را مسدود کرده و برای پنجره‌ها محافظ نصب کنید.
• ورزش منظم. ورزش منظم برای تقویت عضلات پا و بهبود تعادل بدن مفید است.
• آموزش دیگران در خصوص کانکاشن یا تکان مغزی. با آموزش دادن مربیان، ورزشکاران، والدین و دیگران در مورد ضربه‌مغزی می‌توان سطح آگاهی افراد را افزایش داد. مربیان و والدین نیز می‌توانند روحیه ورزش‌کاری و پرهیز از مشاجرات را در افراد افزایش دهند.

علت، علائم ودرمان اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان و بزرگسالان

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی (ADHD) یک اختلال مغزی است که با یک الگوی رفتاری مداوم بی‌توجهی و یا پرخاشگرایی-تکانشگری که مانع عملکرد یا پیشرفت می‌شود، مشخص می‌شود. اختلال بیش فعالی یا کمبود توجه (ADHD) بر کودکان و نوجوانان تأثیر می‌گذارد و می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد.
درمان این اختلال معمولا دربرگیرنده داروها و مداخلات رفتاری است. تشخیص و درمان زودرس می‌تواند تفاوت زیادی در نتیجه داشته باشد. بسیاری از افراد مبتلا به ADHD زندگی موفق، شاد و کاملی دارند.


اگر شما نگران نشانه‌های ADHD فرزند خود هستید، به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. انجام یک ارزیابی پزشکی در درجه اول برای بررسی سایر علل احتمالی مشکلات کودک شما حائز اهمیت است. درمان‌های استاندارد برای اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی شامل دارو، آموزش، تمرین و مشاوره می‌باشد. این درمان‌ها می‌توانند بسیاری از علائم ADHD را از بین ببرند اما این اختلال را درمان نمی‌کنند. ممکن است کمی زمان بگذارد تا مشخص شود چه چیزی برای بیمار مناسب است. برای بسیاری از افراد، نشانه‌های ADHD در اوایل بزرگسالی بهبود می‌یابند، به طوری که برخی از آنها می‌توانند درمان را متوقف کنند.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌هایمتخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

انواع


سه تیپ ADHD زیر وجود دارد:

  •  غالبا بی‌توجه. اکثر علائم در زیر مجموعه بی‌توجهی قرار می‌گیرند.
  •  اغلب بیش فعال-پرخاشگر. اکثر علائم بیش فعالی و تحریک پذیری هستند.
  • ترکیبی. این تیپ بیماران دارای ترکیبی از علائم بی‌‌توجهی و علائم بیش فعالی-پرخاشگری هستند.

علل


در حالی که علت دقیق اختلال کمبود توجه یا پیش فعالی مشخص نیست، تلاش‌های تحقیقاتی ادامه دارد. عواملي كه ممكن است در ایجاد ADHD دخيل باشند عبارتند از:

  •  ژنتیک. ADHD ممکن است در خانواده‌ها وجود داشته باشد، و مطالعات نشان می‌دهد که ژن‌ها می‌توانند در ایجاد این اختلال نقش داشته باشند.
  •  محیط. بعضی از عوامل محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سرب ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را افزایش دهند.
  •  تکامل. مشکلات در سیستم عصبی مرکزی در لحظات کلیدی تکامل ممکن است در ایجاد این اختلال نقش داشته باشد.

علائم


علائم در کودکان

ویژگی‌های اصلی اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی شامل عدم توجه و رفتار پر تحرک است. علائم ADHD قبل از سن 12 سالگی شروع می‌شود و در بعضی از کودکان نیز از اوایل 3 سالگی قابل توجه است. علائم ADHD می‌تواند ملایم، متوسط یا شدید باشد و ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد.
اختلال ADHD اغلب در مردان بیشتر از زنان است و رفتارها در پسران و دختران متفاوت است. به عنوان مثال، پسران ممکن است بیش از حد فعال باشند و ممکن است دختران آرام و بی‌توجه باشند.

علائم در بزرگسالان

علائم ADHD ممکن است در افراد بزرگسال تغییر کند. این علائم عبارتند از:

  •  لکنت زبان مزمن و فراموشی
  •  اضطراب
  • اعتماد به نفس پایین
  • مشکلات کاری
  •  مشکل کنترل خشم
  •  تکانشگری
  • عدم سازماندهی رفتار
  • اهمال کاری
  •  به راحتی نا امید شدن
  •  خستگی مزمن
  •  مشکل تمرکز هنگام مطالعه
  •  اختلالات خلقی
  •  افسردگی
  • مشکلات ارتباطی

تشخیص


به طور کلی، نباید اختلال کمبود توجه و بیش فعالی را برای یک کودک تشخیص داد، مگر اینکه علائم اولیه ADHD زود هنگام (قبل از 12 سالگی) در زندگی کودک شروع شود و به طور مداوم مشکلات اساسی در خانه و مدرسه ایجاد کند. اگر چه علائم ADHD گاهی ممکن است در کودکان پیش دبستانی یا حتی کودکان کم سن و سال‌تر ظاهر شود، تشخیص بیماری در کودکان بسیار دشوار است. این دشواری به این دلیل است که برخی مشکلات رشد و تکامل کودک مانند لکنت زبان ممکن است با ADHD اشتباه گرفته شود.
هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص ADHD وجود ندارد، اما تشخیص ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  معاینه پزشکی، برای کمک به بررسی سایر علل احتمالی علائم موجود
  •  گردآوری اطلاعات، مانند هرگونه مسائل پزشکی که هم اکنون کودک به آنها دچار است، سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی، و پرونده‌های مدرسه
  •  مصاحبه‌ها یا پرسشنامه‌هایی برای اعضای خانواده، معلمان کودک و یا افرادی که به خوبی کودک را می‌شناسند، مانند پرستار کودک و مربیان.

درمان


بسیاری از علائم ADHD را می‌توان با دارو و برخی روش‌های درمانی کنترل کرد.

دارو

داروهایی تحت عنوان محرک‌ها می‌توانند به کنترل رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشگرانه کودک کمک کنند و سطح توجه را افزایش دهند. این داروها عبارتند از:

  •  دگزا متیل فنیدات (Focalin)
  •  دکستروآمفتامین (Adderall, Dexedrine)
  • لیسدکس ‌آمفتامین (Vyvanse)
  •  متیل آمفتامین (Concerta, Daytrana, Metadate, Methylin, Ritalin, Quillivant)
    داروهای محرک برای همه افراد مبتلا به ADHD موثر واقع نمی‌شود. داروهای غیر محرک ممکن است برای افراد بالای 6 سال تجویز شوند. این داروها شامل موارد زیر است:
  •  آتوموکستین (Strattera)
  •  کلونیدین (کاپوی)
  •  گوان‌‌فاسین (Intuniv)

امگا 3

مکمل‌های غذایی حاوی امگا 3 در بهبود این اختلال نکات مثبتی نشان داده‌اند. وایارین، یک مکمل غیر دارویی حاوی امگا 3 است، که تنها با نسخه قابل تهیه از داروخانه است.

درمان

این درمان‌ها بر تغییر رفتار تمرکز دارند.

  • آموزش ویژه کمک می‌کند تا کودک در مدرسه درس بخواند. داشتن ساختار و یک روال ثابت می‌تواند به بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمک کند.
  •  اصلاح رفتار، روش‌هایی را برای جایگزینی رفتارهای بد با رفتار خوب آموزش می‌دهد.
  •  روان درمانی (مشاوره) می‌تواند به فرد مبتلا به ADHD کمک کند تا شیوه‌های بهتر برای کنترل احساسات و ناامیدی خود را یاد بگیرد. همچنین می‌تواند به بهبود اعتماد به نفس آنها کمک کند. مشاوره همچنین ممکن است به اعضای خانواده کمک کند که کودک یا بزرگسالان مبتلا به ADHD را درک کنند.
  • آموزش مهارت‌های اجتماعی می‌تواند رفتارهایی مانند رعایت نوبت و همکاری را به کودک بیاموزد.

کنترل بیماری


در اینجا نکاتی برای کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD تا بیماری خود را در حالت سازمان یافته نگه دارند:

برای کودکان

والدین و معلمان می‌توانند به بچه‌هایی که دچار ADHD می‌شوند، با ابزارهایی مانند موارد زیر برای کنترل بیماری و پیگیری مسیر درمان کمک کنند:

  •  هنگام صحبت کردن با کودک، از سپردن چند وظیفه در یک زمان به کودک اجتناب کنید، هنگام ارائه دستورالعمل‌ها با کودک تماس چشمی برقرار کنید و چند دقیقه در هر روز را برای ستایش فرزند خود کنار بگذارید.
  • با معلمان و مراقبان کودک برای شناسایی زود هنگام مشکلات همکاری کنید، تا تاثیر این اختلال بر زندگی کودک را کاهش دهید.
  •  مقاوم باشید. نگه داشتن یک روال و یک برنامه ثابت در هر روز. روال زندگی روزانه کودک از زمان بیدار شدن تا زمان خواب را مانند روز قبل نگه دارید. از جمله زمان انجام تکالیف، بازی در فضای باز و فعالیت‌های داخل خانه. برنامه روزانه کودک را روی یخچال، فریزر یا روی یک تابلو اعلانات در آشپزخانه نصب کنید. تغییرات در برنامه را تا آنجا که ممکن است با اجتناب از هر گونه پیچیدگی و به ساده‌ترین روش ممکن در این برنامه بنویسید.
  •  سازماندهی آیتم‌های روزانه. مکانی مشخص برای همه چیز داشته باشید و همه چیز را در جای خود نگه دارید. این موارد شامل لباس، کوله پشتی و اسباب بازی است.
  •  از یک سازمان دهنده برای تکالیف و دفتر کودک استفاده کنید. از سازمانده‌ها برای مواد و لوازم مدرسه استفاده کنید. نوشتن کلیه کارهایی که در روز به عهده کودک قرار داده شده‌اند و آوردن کتاب‌های لازم را به کودک تاکید کنید.
  •  ثابت قدم و شفاف باشید. کودکان مبتلا به ADHD نیازمند قوانین ثابتی هستند که بتوانند درک و پیگیری کنند.
  • زمانی که کودک قوانین را دنبال می‌کند او را تحسین کنید یا به او پاداش دهید. کودکان مبتلا به ADHD اغلب انتقاد را می‌پذیرند و منتظر انتقاد هستند. به دنبال رفتار خوب کودک باشید و آن را تحسین کنید.

برای بزرگسالان

یک مشاور یا درمانگر حرفه‌ای می‌تواند به یک بزرگسال مبتلا به ADHD کمک کند که یاد بگیرد چگونه زندگی خود را با ابزارهایی نظیر موارد زیر سازماندهی کند:

  •  حفظ روال‌ها
  •  ایجاد فهرستی برای وظایف و فعالیت‌های مختلف
  •  استفاده از تقویم برای برنامه ریزی حوادث
  • استفاده از یادداشت‌های یادآور
  •  اختصاص یک مکان ویژه برای کلید‌ها، صورتحساب‌ها، و پرونده‌ها
  •  کارهای بزرگ را به مرحله‌های قابل کنترل و کوچکتر تقسیم کنید، به طوری که تکمیل هر بخش از کار، یک حس موفقیت را برای شما ایجاد کند.

پیشگیری


برای کمک به کاهش خطر ابتلا به اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی در کودکان انجام موارد زیر ممکن است مفید باشد:

  •  در دوران بارداری از هر چیزی که می‌تواند بر رشد جنین تأثیر بگذارد اجتناب شود. به عنوان مثال، از داروهای تفریحی یا سیگار استفاده نکنید.
  •  محافظت از کودک در برابر تماس با آلاینده‌ها و سموم، از جمله دود سیگار و رنگ‌های سربی (در برخی از ساختمان‌های قدیمی یافت می‌شود).
  •  محدود کردن زمانی که کودک به مانیتور نگاه می‌کند یا تلویزیون تماشا می‌کند. اگرچه هنوز اثبات نشده است، جلوگیری از قرار گرفتن بیش از حد کودک در معرض تلویزیون و بازی‌های ویدئویی در پنج سال اول زندگی، کار عاقلانه‌ای است.

میگرن و سردردهای دوران بارداری؛ علت و درمان

سردرد  یکی از مشکلات شایعی است که بسیاری از زنان باردار از ان شکایت می‌کنند.  بروز سردرد در دوران بارداری می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که در اغلب موارد خطری برای مادر و کودک ندارند اما در موارد خاصی نیز سردرد می‌تواند نشانه ای جدی باشد. اگر باردار هستید، همیشه باید پزشک خود را از علائم و یا عوارضی که به آن دچار می‌شوید مطلع کنید. سردرد در دوران بارداری معمولا جایی برای نگرانی ندارد، اما تنها پزشک شماست که می‌تواند تشخیص دهد سردرد شما امری عادی است یا یکی از موارد نادر استثنایی است که نشانه‌ی خطر است. سردرد ممکن است در اوابل یا اواحر بارداری رخ دهد. زمان بروز سردرد می‌تواند در تشخیص علت ان نقش داشته باشد.

حتی اگر قبل از بارداری نیز سایقه سردرد داشته اید، باید در مورد سردردهای دوران بارداری خود با متخصص مغز و اعصابمشورت کنید تا او تصمیم بگیرد که شما به چه اریابی‌ها و درمان‌هایی نیاز دارید. از داروهای غیر تجویزی که بدون نسخه از داروخانه قابل تهیه هستند به هیچ وجه استفاده نکنید مگر این پزشکتان این توصیه را به شما کرده باشد. معمولا در دوران بارداری از تجویز داروهای ایبوبروفن و آسپرین خودداری می‌شود اما رد صورتی که درمان‌های غیردارویی موثر نباشند، ممکن است استامینوفن تجویز شود.  اگر سردرد شما بیش از مقدار همیشگی است و یا اگر بعد از انجام درمان‌های خانگی سردردتان بهبودی پیدا نمی کند، لازم است به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید. سایر علائمی که نشان می‌دهند شما باید فورا به پزشک مراجعه کنید عبارتند از تاری دید ، تورم دست و صورت، افزایش وزن ناگهانی و درد شکمی.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص مغز و اعصابتماس بگیرید.

انواع


بسیاری از زنان در دوران بارداری خود سردرد‌های تنشی دارند  اما این سردردها می‌توانند خصوصا در سه ماهه اول بارداری بسیار آزاردهنده باشند. سردردهای تنشی به صورت درد موجی یا درد مبهم در دو طرف سر و پشت گردن است. این سردردها معمولا بر اثر بی خوابی ، افسردگی  یا ترک مصرف کافئین ایجاد می‌شوندو ازایش هورمون‌ها نیز موجب تشدید سردرهای تنشی در برخی زنان می‌شود.

 

سردرد میگرنی 

بسیاری از زنان در دوران بارداری، سردردهای میگرنی  را تجربه می‌کنند. در حدود 15 درصد از افراد مبتلا به میگرن، اولین سردرد خود را دردوران بارداری تجربه مب کنند. هرچند علت اصلی بروز میگرن ناشناخته است، اما دانشمندن معتقدند که افزایش جریان و فشار خون در مغز موجب بروز حمله میگرنی و پیشروی بیماری می‌شود.  سردردهای میگرنی اغلب در سه ماهه اول بارداری آغاز می‌شوند اما در مواردی نیز ممکن است در اواخر بارداری ایجاد شوند.  میگرن موجب درد متوسط تاش دید سر شده که به صورت تپنده است و معمولا در یک طرف سر احساس می‌شود. این سردردها ممکن است هر بار تا 72 ساعت طول بکشند و با انجام فعالیت فیزیکی تشدید می‌شوند. سردرد میگرنی می‌تواند با حالت تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا همراه باشد.  این سردردها معمولا بعد از سه ماهه اول کاهش پیدا می‌کنند. البته برخی از زنان نیز گزارش داده اند که سردرد آنها با ادامه‌ی بارداری بهبود نیافته یا حتی بدتر شده است.

سردرد ناشی از مسمومیت بارداری

داشتن سردرد شدید و مداوم در سه ماهه سوم بارداری می‌تواند نشانه‌ی مسمومیت بارداری باشد. سردردهای ناشی از مسمومیت بارداری با فشار خون بالا و پروتئن در ادرار همراه هستند. این سردردها به صورت درد مبهم یا تپنده در سر هستند که خوب نمی شوند. سردردهای ناشی از مسمومیت معمولا با تاری دید ، دیدن نقاط مواج در هوا، افزایش وزن ناگهانی، درد در بالا و راست شم و تورم دست و صورت همراه هستند.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟


در صورت بروز شرایط زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در سه ماهه دوم یا سوم هستید و سردرد بسیار شدیدی دارید یا برای اولین بار دچار سردرد شده اید.
  • دچار سردرد ناگهانی و انفجاری شدید که در ان تا حدی شدید است که شما را از خواب بیدار می‌کند و این درد بهبود پیدا نمی کند و یا نوع سردرد مانند همیشه نیست و با دفعات قبلی فرق می‌کند.
  • همراه بودن سردرد یا گرفتگی گردن و تب.
  • سردرد درحال بدتر شدن است و علائم دیگری مانند اختلال بینایی و تاری دید، اختلال تکلم ، سرگیجه ، بیحسی، تغییر در حس هوشیاری بروز کرده اند.
  • بیمار بعد از زمین خوردن و ضربه به سر دچار سردرد شده است. (یا هر گونه حادثه‌ی دیگری که موجب ضربه به سر شده .
  • بیمار همزمان با سردرد دچار گرفتگی بینی، احساس درد و فشار در زیر چشم یا سایر قسمت‌های صورت یا حتی دچار درد دندان شده است. در این موارد ممکن است بیمار دچار عفونت سینوس شده باشد که نیاز به درمان با آنتی بیوتیک دارد.

درمان


استامینوفن داروی ایمنی است، به شرطی که طبق راهنما یا برچسب روی آن مصرف شود. سایر داروهای معمول برای سردرد مانند آسپرین و ایبروبروفن و همچنین داروهایی که اغلب برای میگرن  تجویز می‌شوند، برای زنان باردار مناسب نیستند. اگر مستعد ابتلا به سردردهای میگرنی شدید هستید، با پزشک خود مشورت کنید تا بدانید در صورت بروز سردرد چه داروهایی می‌توانید مصرف کنید. در صورتی که شما به طور مکرر دچار سردردهای شدید و غیرقابل تحمل می‌شوید، ممکن است مزایای مصرف برخی داروها برای شما بیشتر از معایب و خطرات احتمالی آن باشد. البته حتی با این حال نیز مصرف برخی از داروها کاملا ممنوع است.

مراقبت‌های خانگی


در ادامه می‌خوانید که چگونه از بروز سردرد پیشگیری کنید یا در صورت بروز سردرد، درد خود را تسکین دهید:

عواملی که موجب تشدید سردرد می‌شوند را شناسایی کنید

پزشکان معمولا به شما توصیه می‌کنند که غذاهایی که میخورید همراه با زمان شدت گرفتن یا بهبود یافتن سردردهای خود را ثبت کنید تا بتوانید تشخیص دهید که چه موادی موجب تشدید سردرد می‌شئند. با ثبت این اطلاعات، زمانی که حمله سردرد رخ می‌دهد شما به خوبی می‌دانید که طی 24 ساعت قبلی چه غذاهایی مصرف کرده اید و زمانی که سردرد شروع شد چه کاری انجام می‌دادید. برخی از غذاهایی که معمولا موجب تشدید میگرن در افراد می‌شوند عبارتند از غذاهای حاوی مونوسدیم گلوتامین، نیترات (معمولا در گوشت‌های فرآوردی شده مانند‌هات داگ) سولفیت (در بسیاری میوه‌های خشک و همینطور ماده نگهدارنده سالاد)، سیرین کننده‌های مصنوعی، برخی مغزی جات و دانه‌های خاص، پنیر مانده و سایر فرآورده‌های لبنی ترش مانند دوغ و خامه ترش، برخی میوه‌های تازه خاص (مانند موز، آواکادوو، پاپایا و مرکبات)، ماهی دودی، شکلات، مواد تخمیر شده (مانند سس سویا). برخی عوامل محیطی مانند نورهای چشمک زن، صداهای بلند، بوهای غلیظف استشمام دود سیگار و گرما یا سرمای شدید نیز موجب تحریک حمله میگرنی می‌شوند.

از کمپرس سرد و گرم استفاده کنید

برای سردرد تنشی،  یک کمپرس سرد یا گرم روی پشانی یا در پایین جمجمه در پشت سر قرار دهرد. برای سردردهای میگرنی کمپرس سرد بسیار بهتر است.

دوش بگیرید

برای برخی از افراد مبتلا به میگرن، گرفتن دوش آب سرد موجب تسکین درد انی (هرچند موقتی) می‌شود. اگر نمی توانید دوش آب سرد بگیرید کمی آب سرد به سر و صورت خود بپاشید. برای سردردهای تنشی، گفتن دوش آب گرم بهتر است.

گرسنه یا تشنه نشوید

برای پیشگیری از پایین آمدن قند خون (یکی از علل شایع تحریک سردرد)، بهتر است که تعداد وعده‌های غذایی خود را افزایش دهید و در عوض در هر وعده مقدار غذای کمتری بخورید. اگر زندگی روزمره شما بسیار پرمشغله است و نمی توانید چندین وعده غذا بخورید، مقداری غذای مناسب میان وعده مانند میوه کلوچه یا ماست همراه خود داشته باشید. از خوردن شکر به طور مستقیم (مانند آبنبات) خودداری کنید چرا که موجب افزایش ناگهانی قند خون می‌شود. و فراموش نکنید که هر روز مقادیر زیادی آب بنوشید تا بدن شما دچار کم آبی نشود. در صورتی که میگرن عود کرده و حالت تهوع دارید، آب را به صورت جرعه جرعه بنوشید.

 

از خستگی مفرط پرهیز کنید

سعی کنید زمان کافی برای خواب خود اختصاص دهید تا خواب کافی  داشته باشید. اگر دچار سردرد میگرنی شدید، سعی کنید در اتاقی آرام و تاریک بخوابید.

کمی ورزش کنید 

برخی از شواهد نشان می‌دهند که انجام منظم ورزش می‌تواند تعداد دفعات عود و شدت سردرد‌های میگرنی را کاهش دهد. ورزش کردن در واقع موجب کاهش فشار روانی و استرسی می‌شود که معمولا عامل عود میگرن است. اگر مستعد سردرد میگرنی هستید  ئ می‌خواهید ورز کنید، بهتر است در ابتدا به آرامی و با ورزش‌های بسیار سبک شروع کنید چرا که آغاز ناگهانی ورزش پرفشار نیز خود موجب سردرد می‌شود. همچنین زمانی که سردرد شما عود کرده از ورزش کردن خودداری کنید.

از تکنیک‌های ریلکسیشن استفاده کنید

بیوفیدبک، مدیتیشن و یوگا در کاهس استرس و فشار روانی موثر هستند و در نتیجه به پیشگیری از سردرد در برخی از بیماران کمک می‌کنند.

ماساژ بگیرید

می توانید یک ماساژ کامل بدن دریافت کنید تا تنش و گرفتگی‌های عضلانی در گردن و کمر و شانه‌ها که می‌تواند موجب سردرد شود، برطرف شود.

ضربه به سر و پیشانی کودکان و بزرگسالان؛ علائم و درمان

آسیب سر بر اثر وارد آمدن ضربه ناگهانی به پوست‌ سر، جمجمه یا مغز اتفاق می‌افتد و در دو حالت طبقه‌بندی می‌شود یکی آسیب بسته (پوست‌سر شکافته نمی‌شود) و حالت باز (پوست یا استخوان جمجمه دچار شکستگی می‌شود). علائم آسیب به سر ممکن است بلافاصله پس از وارد آمدن ضربه بروز کند یا به‌آهستگی و به مرور زمان ظاهر شوند.
احتمالا پزشک یک سری معاینات بدنی و آزمایشات مغز و اعصاب به همراه سی‌تی‌اسکن و ام‌آرآی یا عکسبرداری از سر را انجام می‌دهد تا از این طریق پی به نوع و شدت آسیب ببرد و درباره روش درمانی مناسب تصمیم‌گیری کند. علی‌رغم اینکه برخی از بیماران که از ناحیه سر دچار آسیب خفیف شده‌اند را با دارو درمان می‌کنند، اما در موارد حادتر این آسیب برای خارج کردن لخته‌های خونی یا کاهش فشار از روی مغز به مراقبت‌های اورژانسی نیاز است.

بسیاری از آسیب‌های سر خیلی هم جدی نیستند و فقط باعث یک برآمدگی یا کبودی می‌شوند. گهگاهی دیده شده این صدمات منجر به وارد آمدن آسیب به مغز می‌شوند. وارد آمدن هر نوع ضربه‌ای به سر که موجب شکل گرفتن غده، کبودی یا صدمات شدیدتر شود را تحت عنوان آسیب سر طبقه‌بندی می‌کنند. درصورتی‌که کودک یا نوجوانی دچار آسیب خفیف شود و علائم و نشانه‌های آن نگران‌کننده نباشد، می‌توان بیمار را در منزل تحت مراقبت و درمان قرار داد. اما اگر آزمایشات مبتنی بر وخیم بودن آسیب باشد، بیمار باید تحت نظر یک متخصص مغز و اعصاب معاینه شود. در بیشتر موارد، بهبودی از این عارضه بدون بروز اثرات طولانی مدت حاصل می‌شود. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


وارد آمدن هر نوع آسیبی به مغز، جمجمه، یا پوست سر را تحت عنوان آسیب‌دیدگی سر به حساب می‌آورند. این آسیب‌دیدگی‌ها می‌توانند به صورت خفیف، متوسط یا حاد بروز کنند. انواع شایع این نوع آسیب‌دیدگی‌ها عبارتند از:

  • ضربه مغزی: یعنی وارد شدن آسیب شدید به مغز بیمار. بیشتر اوقات پس از این نوع آسیب بیمار هوشیاری خود را از دست نمی‌دهد. ممکن است برای مدت کوتاهی حالت گیجی، تاری چشم یا عدم تعادل به بیمار دست بدهد.
  • جراحت یا آسیب درونی مغز: این نوع آسیب معمولا به صورت کبودی ظاهر می‌شود. خونریزی مغزی خفیف در مغز موجب ورم می‌شود.
  • شکستگی جمجمه: این نوع آسیب به صورت ترک‌خوردگی جمجمه بیمار ظاهر می‌شود. بعضی‌اوقات استخوان‌های شکسته‌شده جمجمه می‌توانند پارگی قشر مغزی را به همراه داشته باشند.
  • عارضه خون آمو: درواقع این عارضه نوعی خونریزی مغزی است که در یک جا جمع شده و لخته می‌بندد و به‌صورت یک برآمدگی در سر ظاهر می‌شود. ممکن است این برآمدگی بعد از چند روز یا هفته در سر نمایان گردد.
  • آسیب برشی (که اصطلاحا به آن آسیب انتشار اکسونی هم گفته می‌شود): این نوع جراحت زمانی بوقوع می‌پیوندند که مغز در اثر یک ضربه ناگهانی داخل جمجمه تکان می‌خورد. فیبرهای عصبی که به سلول عصبی متصل هستند دچار کشیدگی یا پارگی می‌شوند، سلول‌های مغزی آسیب می‌بینند و اختلال‌های دیگری داخل دستگاه عصبی اتفاق می‌افتد. از دست رفتن هوشیاری به مدت طولانی یکی از علائم اصلی آسیب برشی تلقی می‌شود.

دلایل


سقوط از ارتفاع شایع‌ترین علت آسیب مغزی در کودکان و جوانان محسوب می‌شود و پس از آن تصادف با وسایل نقلیه موتوری، تصادف با عابرین‌پیاده و دوچرخه‌سوارها، آسیب ناشی از فعالیت ورزشی، و اعمال خشونت علیه کودکان جزء موارد بعدی در نظر گرفته می‌شوند. ریسک آسیب مغزی به میزان شدت ضربه وارد آمده بستگی دارد. آسیب‌های کم‌شدت (مانند، افتادن از ارتفاع کم، برخورد اشیاء نرم مثل اسباب‌بازی یا توپ اما با سرعت پایین) کمتر خطر آسیب مغزی را به دنبال دارند. برعکس حوادثی که خطر آسیب مغزی را شدت می‌بخشند شامل موارد زیر می‌شوند:

  • تصادف با وسایل نقلیه پرسرعت
  • سقوط از ارتفاع زیاد
  • جراحت ناشی از برخورد اشیاء پرسرعت، سنگین، یا برنده (مانند چوب بیسبال، چوب گلف، گلوله، و چاقو)
  • آسیب ناشی از اعمال خشونت مانند وارد آمدن ضربه ناگهانی که معمولا باعث جراحت شدید می‌شوند.

علائم ضربه به سر


بروز سردرد و حالت تهوع یا استفراغ به دنبال آسیب مغزی امری طبیعی است. درست بعد از وقوع آسیب ممکن است بیمار دچار سرگیجه یا سردرگمی شود. همچنین احتمال ظاهر شدن مشکلات تمرکز یا حافظه‌ای هم وجود دارد. سایر علائم شامل وزوز گوش، گردن درد، تاری دید می‌شوند. این علائم معمولا ظرف چند هفته برطرف می‌شوند اما درصورتی‌که آسیب شدید باشد ممکن است تا مدتها بیمار را رنجور سازند.

زمان رجوع به پزشک


درصورت مشاهده علائم زیر بلافاصله از پزشک کمک بگیرید:

  • در صورت وخیم‌تر شدن علائمی همچون سردردها، حالت تهوع یا خستگی.
  • استفراغ مکرر.
  • تغییرات شدید رفتاری مانند عصبانیت یا گیجی.
  • بزرگتر شدن مردمک چشم بیشتر از حد نرمال (گشادگی)
  • اختلال تکلم یا راه رفتن
  • مشکلات تنفسی
  • خارج شدن مایعات شفاف یا خون از گوش یا بینی بیمار
  • احساس ضعف یا بی‌حسی در انگشتان دست و پا
  • کاهش سطح هوشیاری
  • تشنج

تشخیص


درمان آسیب‌های مغزی به نوع جراحت و شرایط بیمار بستگی دارد. پزشک معالج به منظور ارزیابی میزان شدت آسیب ممکن است انجام برخی آزمایشات فیزیکی و مغز و اعصاب و عکسبرداری از سر را درخواست کند از جمله:

  • سی‌تی‌اسکن سر: در این آزمایش از تجهیزات عکسبرداری اشعه ایکس و رایانه‌های پیشرفته جهت گرفتن چندین تصویر از مغز و سر بیمار استفاده می‌گردد. پزشکان از سی‌تی‌اسکن سر به منظور تشخیص خونریزی، ورم، آسیب مغزی و شکستگی جمجمه استفاده می‌کنند.
  • ام‌آرآی سر: در این آزمایش از میدان مغناطیسی قوی، پالس‌های رادیوفرکانسی و کامپیوتر جهت ارائه تصاویر دقیق از اندام‌ها، بافت‌های نرم، استخوان و سایر ساختارهای داخلی بدن استفاده می‌شود. برای کمک به تشخیص آن دسته از آسیب‌های مغزی که پیچیده تر هستند، پزشکان از ام‌آرآی مغز شامل تکنیک‌های ویژه به‌نام تصویربرداری انتشاری وزن‌دار، تصویربرداری تانسور انتشار و طیف‌نمایی استفاده می‌کنند.
  • عکسبرداری ایکس‌ری: این نوع آزمایش مستلزم قرار دادن قسمتی از مغز در برابر میزان کمی تشعشع‌یونیزه‌کننده می‌باشد تا از این طریق بتوان از بخش داخلی مغز تصویربرداری کرد. گهگاهی دیده شده پزشکان از عکسبرداری اشعه ایکس به منظور ارزیابی و تشخیص شکستگی‌های جمجمه بهره می‌گیرند. اما امروزه چنین آزمایشی به‌ندرت انجام می‌شود، بخاطراینکه به هیچ عنوان نمی‌توان مغز را مورد معاینه قرار داد و سی‌تی‌اسکن می‌تواند اکثر شکستگی‌های جمجمه را واضح‌تر از عکسبرداری اشعه ایکس نشان دهد. علاوه‌براین، متخصصان به‌صراحت می‌دانند که تشخیص آسیب مغزی اصلی در راستای تصمیم‌گیری درباره درمان صحیح بیمار از اهمیت بیشتری برخوردار است. به-همین منظور، سی‌تی‌اسکن‌ و درصورت ضرورت، ام‌آرآی از تکنیک‌های تصویربرداری پرطرفدار به حساب می‌آیند.

درمانضربه به سر کودکان و بزرگسالان


درصورت مشاهده هر نوع آسیب مغزی بلافاصله از پزشک کمک بگیرید، برای‌اینکه عدم‌تشخیص علائم یا درمان نادرست آسیب مغزی می‌تواند پیامدهای بسیار جدی را به دنبال داشته باشد. بیمارانی که به علائم خفیف آسیب مغزی دچار هستند احتمالا از طریق تجویز داروهای مسکن جهت رفع سردرد و داروهای پیشگیری از حالت تهوع و استفراغ تحت درمان و مراقبت قرار خواهند گرفت. درصورتی‌که بیمار به علائم ناشی از یک آسیب مغزی خفیف دچار باشد، می‌بایست از فعالیت بدنی بیش‌ازاندازه پرهیز کند. پزشک توصیه‌های لازم درباره زمان از سر گرفتن کارهای روزمره و انجام فعالیت‌های ورزشی را به بیمار ارائه خواهد کرد. آسیب‌های مغزی شدید و وخیم‌تر نیازمند بستری کردن و بعضی‌اوقات ارجاع بیمار به بخش مراقبت‌های اورژانسی می‌باشند مانند انجام جراحی به منظور خارج کردن لخته‌های خونی و کاستن از فشار وارده بر مغز.

پیشگیری


آسیب‌های مغزی همواره اشخاص را تهدید می‌کنند، اما با انجام بعضی کارها می‌توان این ریسک را به حداقل رساند.

  • بستن کمربند ایمنی خودرو
  • گذاشتن کلاه ایمنی حین موتورسواری و دوچرخه سواری
  • به تن کردن تجهیزات محافظ حین کار یا انجام فعالیت‌های ورزشی
  • برای پیشگیری از خطراتی همچون زمین‌خوردن یا تصادف کودکان و سالمندان را بادقت تحت نظر داشته باشید.

علت و درمان بیماری میوپاتی عضلانی، التهابی و متابولیک

بیماری‌ میوپاتی به عنوان بیماری عضله اسکلتی تعریف شده و می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد. بنابراین میوپاتی می‌تواند به شیوه‌های گوناگون ظاهر شود، اما یکی از ویژگی‌های اصلی این بیماری، ضعف عضلانی است. ضعف می‌تواند روی عضلات چشم‌ها، صورت، دست‌ها، پاها، بالا تنه، بلع و تنفس تاثیر بگذارد. در حالی که میوپاتی خاص می‌تواند با دردهای عضلانی، گرفتگی و سفتی ظاهر شود، این ویژگی‌ها برای میوپاتی غیر اختصاصی هستند و می‌توانند در بسیاری از بیماری‌های دیگر، از جمله بیماری‌هایی که در خارج از قلمرو اختلالات عصبی-عضلانی هستند دیده شوند. پیش شناخت برای افراد مبتلا به میوپاتی متفاوت است. بعضی افراد دارای طول عمر طبیعی و ناتوانی اندکی هستند و یا ناتوانی ندارند. با این حال، برای دیگران، اختلال ممکن است پیش‌رونده، ناتوانی کننده شدید، تهدید کننده زندگی یا کشنده باشد.

عوارض میوپاتی درمان نشده می‌توانند جدی باشند. با پیروی از طرح درمان که متخصص مغز و اعصاب بطور ویژه برای شما طراحی کرده است، می‌توانید به کاهش خطر ابتلا به عوارض جدی خود کمک کنید. درمان میوپاتی چند زمینه‌ای است و بستگی به نوع میوپاتی دارد. انواع خاصی از میوپاتی با عوامل سرکوبگر ایمنی می‌توانند درمان شوند. بیشتر بیماری‌های میوپاتی نیازمند استفاده از خدمات حمایتی مانند فیزیوتراپی و کار درمانی، پزشکی ریه، قلب شناسی، مدیریت رژیم غذایی و درمانگرهای گفتاری و یاط بلع است. درمان جراحی ستون فقرات و ناهنجاری‌های اندام در موارد طولانی مدت استفاده می‌شود. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


انواع مختلفی از میوپاتی وجود دارد. این انواع به صورت زیر توصیف می‌شوند:

میوپاتی ارثی

میوپاتی ارثی به علت یک نقص ژنتیکی به وجود می‌آید. شایع‌ترین مورد از دیستروفی عضلانی که با عنوان دیستروفی عضلانی دوشن و بکر (Duchenne and Becker) شناخته می‌شود، به علت یک نقص ژنتیکی در کروموزم ایکس اتفاق می‌افتد.

میوپاتی متابولیک

میوپاتی متابولیک یا میوپاتی غدد درون‌ریز به علت تولید بیش از حد یا ناکافی بعضی از هورمون‌ها به وجود می‌آید. این عارضه که احتمال بروز آن هم در کودکان و هم بزرگسالان و جود دارد معمولاً  به خوبی نسبت به درمان پاسخ می‌دهد.

  • میوپاتی استروئیدی که شایع‌ترین بیماری عضلانی متابولیک به شمار می‌رود. بالا بودن بیش از حد استروئیدها که به علت یک بیماری در غده فوق کلیوی (به نام بیماری آدیسون) و یا تزریق و مصرف داروهای استروئیدی به مدت طولانی اتفاق می‌افتد می‌تواند باعث ضعف و لاغری شدید عضلات شود.
  • میوپاتی ناشی از پرکاری تیروئید به علت تولید بیش از حد هورمون تیروکسین توسط غده تیروئید اتفاق می‌افتد. علائم این نوع از میوپاتی شامل ضعف و لاغری عضلات بخصوص در ناحیه شانه‌ها و ران و گاهی اوقات در چشم‌ها می‌باشد.
  • میوپاتی ناشی از کم کاری تیروئید به علت کمبود تولید هورمون تیروکسین اتفاق می‌افتد و منجر به بروز ضعف عضلانی در پاها و دست‌ها می‌شود. ممکن است اندازه عضلات در اثر این نوع از میوپاتی افزایش پیدا کند.
  • بیماری کوشینگ که به علت تولید بیش از حد هورمون‌هایی که توسط غده‌های هیپوفیز و فوق کلیوی تولید می‌شوند اتفاق می‌افتد و منجر به بروز میوپاتی می‌شود.
  • مقدار بالای هورمون پاراتیروئید منجر به بیماری هیپرکلسمی و بروز درد و ضعف در عضلات پروگزیمال می‌شود.
  • تومورهای ترشح کننده هورمون نیز می‌توانند باعث بیماری‌های غدد درون ریز و بروز میوپاتی شوند.

میوپاتی التهابی

میوپاتی‌های التهابی یک سری بیماری‌های خود ایمنی (یعنی بیماری‌هایی که به علت حمله اشتباهی سیستم ایمنی بدن به بافت‌های سالم اتفاق می‌افتد) هستند. در مورد میوپاتی، سیستم ایمنی بدن به رشته‌های عضلانی سالم حمله می‌کند و باعث بروز التهاب می‌شود که این التهاب به نوبه خود به عضلات آسیب می‌رساند.

  • پلی‌میوزیت (PM) باعث بروز درد عضلانی، گرفتگی و حساسیت می‌شود. ضعف عضلانی ناشی از پلی‌میوزیت بسیار شدید است و ممکن است تا چند هفته یا چند ماه به صورت نوسان‌دار ادامه پیدا کند. علائم این عارضه اغلب در ناحیه گردن، بازوها و کشاله ران شدیدتر است و برخاستن از حالت نشسته به ایستاده را برای بیمار مشکل می‌سازد.
  • درماتومیوزیت (DM) با یک لکه پوستی و نیز علائم مربوط به پلی‌میوزیت مشخص می‌شود. لکه پوستی به شکل تغییر رنگ پوست اطراف چشم‌ها و روی گونه‌ها به بنفش است، اما ممکن است در سایر قسمت‌های بدن نیز اتفاق بیفتد. در نهایت پوست نازک و شکننده می‌شود. درماتومیوزیت در بین کودکانی که در سنین 5 تا 14 سال قرار دارند شیوع بیشتری دارد.

میوپاتی سمی

میوپاتی‌های سمی به علت قرار گرفتن در معرض داروها و مواد شیمیایی خاصی به وجود می‌آیند. داروها و مواد شیمیایی که می‌توانند باعث بروز میوپاتی شوند شامل موارد زیر است:

  • داروهای بیهوشی و بی‌حسی (مانند لیدوکائین، مپیواکائین، اتیل کلراید(
  • داروهای کاهنده کلسترول (مانند کلوفیبرات، جم فیبروزیل، لوواستاتین، سیمواستاتین، نیاسین(
  • گلوکوکورتیکوئیدها (مانند تریامسینولون، دگزامتازون، بتامتازون(
  • مواد مخدر
  • سایر داروها (مانند زیدوودین، دى پنيسيلامين، پروکائین آمید، کلروکین، گالامين)
  • علفکش‌ها، آفتکش‌ها و مواد آتش‌نشان

عوامل خطر


تعدادی از عوامل خطر ابتلا به میوپاتی را افزایش می‌دهند. همه افراد مبتلا به فاکتورهای خطر، مبتلا به میوپاتی نمی‌شود. عوامل خطر برای میوپاتی عبارتند از:

  • عفونت‌های خاص
  • سابقه‌ی فامیلی بیماری میوپاتی

عوارض


عوارض میوپاتی عبارتند از:

  • درد عضلانی مزمن (مایالژی)
  • ناتوانی
  • فلجی

تشخیص


تشخیص بیماری‌های میوپاتی نیاز به سابقه عصبی و آزمایش دارد. آزمایش‌های آزمایشگاهی برای اندازه‌گیری آنزیم‌های عضلات استفاده می‌شوند و به دنبال اختلالات سیستمیک مرتبط، هستند. در حالی که آزمایش EDX می‌تواند نقش تشخیصی داشته باشد، “استاندارد طلایی” برای اکثر بیماری‌های میوپاتی نیاز به بیوپسی عضلانی دارد. این روش به صورت سرپایی توسط پزشک متخصص انجام می‌شود. بیوپسی عضله با دقت آماده می‌شود و آنالیز گسترده‌ای برای تعیین وجود میوپاتی‌ها انجام می‌شود.

درمان


درمان میوپاتی بستگی به علت آن دارد. اهداف درمان ميوپاتي، برای کند کردن پيشرفت بيماري و تسكين علائم است.

درمان‌ها از دارو درمانی برای دیستروفی عضلانی و میوپاتی التهابی، تا اجتناب از شرایطی که کار عضلات را برای میوپاتی متابولیک بسیار دشوار می‌کند دسته بندی می‌شوند. بعضی از پزشکان توصیه می‌کنند که بیماران مبتلا به میوپاتی وزن خود را کاهش دهند (بدن سبک تر نیاز به کار کمتر عضلات دارد) و از کشیدن کار بیش از حد از عضلات اجتناب کنند. عارضه‌های حاد مانند گرفتگی عضلات ممکن است نیاز به درمان برای تثبیت تعادل الکترولیتی، افزایش هیدریشن و کاهش التهاب (مثلا یخ درمانی) داشته باشد. همچنین ممكن است نیاز به عدم تحرک، استراحت یا داروهای ضد التهابی داشته باشد.

هنگامی که مشکلات تنفس ایجاد می‌شود، اسپیرومتر انگیزشی می‌تواند عملکرد تنفس در برخی از بیماران را بهبود بخشد. متاسفانه هیچ راهی برای تقویت عضلات تنفسی وجود ندارد.

درمان میوپاتی ارثی

هر دو میوپاتی به دست آمده و به ارث برده مزمن به درمان حمایتی، مانند درمان فیزیوتراپی، بریس، یا جراحی، برای کاهش التهاب در صورت مناسب بودن، کاهش علائم و افزایش عملکرد، نیاز دارند. کنترل درد ممکن است مورد نیاز باشد گزینه‌ها شامل عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن (Advil، Motrin) هستند.

درمان میوپاتی درون ریز

اغلب، درمان عارضه‌ی زمینه‌ای به کاهش ضعف عضلانی و درد همراه با میوپاتی درون ریزکمک می‌کند.

درمان میوپاتی التهابی


میوپاتی التهابی مانند پلی میوزیت و درماتومیوزیت معمولا با داروهایی که عملکرد سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند، درمان می‌شوند. پردنیزون بیشتر برای درمان میوپاتی التهابی استفاده می‌شود. این در ابتدا در دوزهای بالا (تا 100 میلی گرم در روز) و سپس به آرامی در پایین‌ترین دوز ممکن که باعث کاهش علائم می‌شود، استفاده می‌شود. استفاده طولانی مدت از پردنیزون می‌تواند عوارض جانبی شدید، از جمله از دست دادن استخوان، افسردگی و فشار خون بالا را ایجاد کند.

درمان میوپاتی متابولیک

هدف اصلی درمان میوپاتی متابولیک اجتناب از شرایطی که بر عضلات فشار وارد می‌کند و درد را افزایش می‌دهد و ضعف عضلانی به همراه دارد، مانند تمرین شدید است.

درمان فیزیکی کار درمانی و درمان تنفسی

گرچه فیزیوتراپی نمی‌تواند عضلات ضعیف را ترمیم کند، می‌تواند از ضعیف شدن عضلات سالم جلوگیری کند. کار درمانی و درمان دستگاه تنفسی به بیماران کمک می کند تا یاد بگیرند از تجهیزات خاصی استفاده کنند که این امر می‌تواند کیفیت زندگی یک فرد را بهبود بخشد.

بهترین متخصص مغز و اعصاب (نورولوژیست)

نورولوژی شاخه ای از علم پزشکی است که به بررسی اختلالات سیستم عصبی می‌پردازد. سیستک اعصاب یک سیستم پیچیده و پیشرفته‌ای است که فعالیت‌های بدن را تنظیم و هماهنگ می‌کند. به پزشک متخصص در زمینه‌ی نورولوژی در اصطلاح پزشکی نورولوژیست یا متخصص مغز و اعصاب گفته می‌شود. متخصص مغز و اعصاب به درمان اختلالات و بیماری‌هایی می‌پردازد که مغز، ستون فقرات و اعصاب را تحت قرار می‌دهد. بیماری‌هایی که توسط پزشک مغزو اعصاب درمان می‌شوند شامل: بیماری پارکینسون، ام‌اس یا تصلی بافت چندگانه، تومور مغزی، سکته مغزی، آلزایمر، سردرد، اختلالات خواب، آسیب دیدگی مغز و ستون فقرات، لرزش، صرع، درد، اختلالات عصبی محیطی و اسکلروز جانبی آمیوتروفیک می‌باشد. نورولوژیست‌ها قادرند از طریق روش‌های درمانی استاندارد و غیر تهاجمی به درمان بیماری‌های مرتبط با مغزو اعصاب بپردازند.

متخصص مغز و اعصاب با در نظر گرفتن علائم بیماری نظیر مورمور شدن، درد، از دست رفتن حس و از دست دادن کنترل حرکت به بررسی بیماری می‌پردازد. روش‌های تشخیصی از قبیل ام‌ آر‌ آی (تصویر برداری رزونانس مغناطیسی، اشعه‌های ایکس و انواع سی‌تی اسکن‌ها کمک شایانی به تشخیص آسیب‌های وارده به بافت اعصاب و اختلالات مرتبط با بیماری می‌کنند. انواع روش‌های درمانی غیرجراحی برای اصلاح علت‌های نهفته‌ی بیماری‌های مغزو اعصاب وجود دارد. در صورت نیاز به جراحی باید حتما به متخصص مغز و اعصاب مجرب مراجعه کرد. نکته حائز اهمیت این است که بعد از تشخیص صحیح و درمان بیمار می‌تواند به فعالیت‌های خود ادامه داده و از زندگی لذت ببرد. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

چه‌ نوع اختلالاتی توسط متخصص مغز و اعصاب درمان می‌شوند؟


سردرد

سردرد بیماری است که اغلب بسیاری از افراد به آن مبتلا می‌شوند. گاهی سر درد در سینوس‌ها، بالای سر، عضلات سر، گردن، شانه‌ها و یا در امتداد پایه جمجمه و مغز احساس می‌شوند. عوامل زیادی نظیر عفونت سینوس‌ها ممکن است منجر به سر درد شوند. از علائم سردردهای حاد و جدی می‌توان به میگرن، حالت تهوع، سردردهای شدید و مداوم، سردردهای ناگهانی و یا دردهایی که ناشی از ضربه هستند، سردرد صبحگاهی، تغییر در بینایی و یا تشنج اشاره کرد.

درد مزمن

درد مزمن به دردی اتلاق می‌شود که ماه‌ها و یا سال‌ها فرد را درگیر خود کند. درد مزمن ممکن است ناشی از بیماری یا آسیب باشد. این نوع درد معمولا طولانی‌تر از دردهای معمولی است و می‌تواند نشانه‌ی بیماری‌های مختلف در بدن باشد. در چنین شرایطی خصوصا هنگامی که علائمی نظیر ضعف، بی‌حسی و عدم کنترل مثانه و روده مشاهده شود بیمار باید جهت درمان به دکتر متخصص مغز و اعصاب خوب مراجعه کند.

سرگیجه

سرگیجه حالتی است که ممکن است به شکل‌های مختلف خود را نشان دهد. سرگیجه‌هایی که با عدم تعادل بدن و دوران سر توام هستند معمولا توسط پزشکان مغز و اعصاب درمان می‌شوند. دوران سر به حالتی گفته می‌شود که بیمار احساس می‌کند خود یا همه چیز اطراف او درحال چرخش هستند. عدم تعادل به حالتی اتلاق می‌شود که فرد در کنترل تعادل خود دارای مشکل است.

بی‌حسی یا احساس مور مور

بی‌حسی یا احساس مور مور شدن ممکن است ناشی از دلایل مختلفی باشد. برخی مواقع اختلال در گردش خون و یا گرسنگی ممکن است منجر به چنین عارضه‌ای شود. اما درصورتی که بی‌حسی مدوام باشد، به‌طور ناگهان رخ دهد و یا تنها یک سمت از بدن را درگیر کند باید در اسرع وقت به یک نورولوژیست مجرب مراجعه کرد. علائم بی‌حسی یا مور مور شدن می‌تواند نشانه‌ی سکته مغزی باشد. در چنین شرایطی بیمار نیاز به مراقبت و کمک‌های فوری دارد. اگر بیمار احساس می‌کند که دچار سکته مغزی شده جهت دریافت مراقبت‌های پزشکی باید بدون درنگ به پزشک مراجعه کند.

ضعف

لازم به ذکر است که احساس ضعف با خستگی یا درد عضلانی ناشی از پیاده‌روی طولانی یا حتی بلند کردن اجسام سنگین متفاوت بوده و نیاز به مراقبت پزشکی دارد. منظور از ضعف عضلانی یعنی بیمار با نهایت سعی، دست و پاها را حرکت می‌دهد. چنین شرایطی را بهتر است با پزشک درمیان گذاشت. این حالت ممکن است ناشی از بیماری یا شرایط جسمی بسیار خطیر نظیر سکته مغزی باشد.

اختلال در حرکت

مواردی نظیر اختلال در راه رفتن، تلوتلو خوردن، تکان یا حرکات غیرعمد، لرزش یا موارد دیگر ممکن است نشانه‌ی یک مشکل در سیستم عصبی بیمار باشد. در صورتی که چنین مشکلاتی در انجام فعالیت‌های روزمره‌ی بیمار ایجاد اختلال کنند مسلما بیمار باید به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کند. البته ناگفته نماند که لرزش بدن گاهی ناشی از عوارض جانبی مصرف برخی داروها و یا ناشی از اضطراب است. در هر صورت اگر لرزش بدن بیمار فعالیت‌های روزانه و زندگی او را با مشکل مواجه کند باید به نورولوژیست مراجعه کند.

تشنج

تشنج ممکن است خفیف و یا حاد باشد. علائم تشنج از لحظه‌ی شروع تا زمان از دست دادن هوشیاری عبارتند از: تکان شدید دست و پاها، اختلال در تنفس و سردرگمی. با وجود این‌که تشنج گاهی ناشی از افت قند خون و یا ترک مواد مخدر است اما تشنج‌های ناگهانی و بدون علائم را نباید نادیده گرفت. توصیه می‌شود در چنین شرایطی برای پیگیری و درمان به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کنید.

اختلال بینایی

اختلال در دید ممکن است به‌دلیل پیری و یا اختلالات سیستم عصبی رخ دهد. اگر اختلال در بینایی به‌ طور ناگهان و در هر دو چشم بیمار بوجود آمد بهتر است جهت پیشگیری مشکل و بررسی بینایی به پزشک مراجعه کرد.

اختلال حافظه یا اختلال حواس

مشکلاتی نظیر اختلال تکلم، فراموشی، تغییر شخصیت و یا اختلال حواس علائمی هستند که ممکن است ناشی از اختلالات و یا مشکلات مغز، ستون فقرات و سیستم اعصاب باشند. برخی از علائم ذکر شده ممکن است به‌دلیل ناتوانی در یادگیری و یا آلزایمر رخ دهند.

اختلال خواب

با وجود این‌که اختلال خواب ممکن است به‌دلایل مختلفی نظیر دیر رفتن به رختخواب، ابتلا به بیماری‌هایی نظری آپنه خواب یا اضطراب و کابوس باشد اما برخی از اختلالات خواب ناشی از مشکلات مغز و اعصاب هستند. بیماری نارکولپسی نمونه‌ای از اختلالات مزمن و ژنتیکی خواب است که سیستم عصبی مرکزی بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

تشخیص


متخصصین مغز و اعصاب علاوه‌بر معاینه‌ی بیمار از طریق آزمایشات مختلف اقدام به تشخیص اختلالات عصبی می‌کنند. آزمایش خون و بررسی وضعیت مایع نخاعی از مواردی است که ممکن است توسط نورولوژیست‌ها تجویز ‌شوند. در چنین شرایطی ممکن است به آزمایشات تصویربرداری نظیر تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (ام‌آر‌آی)، توموگرافی با انتشار پوزیترون و توموگرافی کامپیوتری تک فوتونی نیاز باشد. متخصصین مغز و اعصاب در برخی مواقع جهت تشخیص و بررسی اختلالات مغز و اعصاب و همچنین سیستم عصبی مرکزی از آزمایشاتی نظیر بیوپسی، الکتروانسفالوگرافی یا نوارمغز کمک می‌گیرند.

درمان


دکتر مغز و اعصاب بعد از تشخیص اختلال و بیماری مرحله‌ی درمان را آغاز می‌کند. در بیماران مبتلا به صرع، داروهای ضد صرع تاثیر چشمگیری در کنترل بیماری خواهد داشت. در برخی مواقع، روش‌های جراحی نظیر تحریک مغز ممکن است توسط پزشکان به بیماران مبتلا به اختلالات عصبی توصیه شوند. لازم به ذکر است که جراحی توسط جراحان اعصاب صورت می‌گیرد نه متخصصین مغز و اعصاب. اما نورولوژیست‌ها در زمینه‌ی درمان معمولا با جراحان مغز و اعصاب مشاوره می‌کنند. پزشکان مغز و اعصاب با کنترل پیشرفت بیمار در طول درمان میزان تاثیرپذیری درمان را ارزیابی می‌کنند.